เลนเนิร์ด ซัซสคินด์ - จักรวาลต้องมีจิตสำนึกบรรจุอยู่หรือ?
Leonard Susskind - Must the Universe Contain
Consciousness?
https://youtu.be/z27k9_NP4FU?si=He0l-V132vuvByXO
คุณ, คุณมีถ้อยคำสำนวนที่ค่อนข้างอัดแน่นและเข้มข้นมากซึ่งคุณใช้อธิบายมัน.
มันเป็นบางอย่างแบบว่าเราจำเป็นต้องการภูมิทัศน์ของความเป็นไปได้ทั้งหลายที่จะเพิ่มขยายความโดยความเป็นจริงทั้งหลายอันกว้างใหญ่ไพศาล.
ตอนนี้ผมต้องการจริงๆให้คุณอธิบายเรื่องนั้น. (You, you have this very compact and
very dense phrase that you use to explain it. It goes something like we need a
landscape of possibilities that is populated by a mega verse of actualities.
Now I really want you to explain that.)
1 https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Lawrence_Kuhn
เลนเนิร์ด
ซัซสคินด์: โอเค,
แล้วมันหมายถึง, อย่างแรกของทั้งหมด อะไรที่”ภูมิทัศน์”
นั้นหมายถึง? (So, what it means, first of all what does the landscape
means?). ภูมิทัศน์ไม่ได้หมายถึงโลกแท้จริง, นั่นไม่ได้หมายถึงจักรวาลที่อยู่ข้างนอกนั่น.
มันหมายถึงชุดสะสมความเป็นไปได้ทั้งหลาย.
มันหมายถึงชุดสะสมแบบพิมพ์เขียวที่เป็นไปได้สำหรับจักรวาล. (The
landscape doesn’t mean the real world, that doesn’t mean the universe that’s
out there. It means the collection of possibilities. It means the collection of
all possible blueprints for universe.)
คำนี้ถูกนำมาใช้จากนักชีววิทยาทั้งหลาย.
นักชีววิทยาพูดออกมาถึงภูมิทัศน์ของการออกแบบทั้งหลายทางชีววิทยา.
โดยการนั้น, พวกเขาไม่ได้หมายถึงวัตถุทั้งหลายทางชีวะทั้งหมด. พวกเขาหมายถึงความเป็นไปได้ทั้งหลายสำหรับการปรับเปลี่ยน
DNA, ความเป็นไปได้ทั้งหลายทั้งหมดที่คืออะไรซึ่งภูมิทัศน์เป็น. (The
word was taken from the biologists. The biologists speak about the landscape of
biological designs. By that, they don’t mean all the biological objects. They
mean all the possibilities for rearranging DNA, all the possibilities that’s
what the landscape is.) แต่ความเป็นไปได้ทั้งหลายในตัวพวกมันเองนั้นไม่เพียงพอ,
เราจำเป็นต้องสร้างสรรค์วัตถุทั้งหลายเหล่านั้น. (But possibilities by
themselves are not enough, we need to create those objects.)
มันเหมือนการมีแบบพิมพ์เขียวทั้งหลายกองหนึ่งสำหรับบ้านทั้งหลาย
แต่คุณต้องมีบางอย่างไปสร้างบ้านทั้งหลายนั้น. (It’s like having a whole bunch
of blueprints for houses but you have something to build the houses.)
เอ้อ, อะไรที่ได้อยู่ในชีววิทยา, เอาละ มันคือวิวัฒนาการดาร์วิเนียนกระทำอยู่กับกลุ่มคาร์บอน,
ออกซิเจน และอื่นๆทั้งหลาย. ในท้ายสุดก็เติมเต็มออกมาเป็นภูมิทัศน์ความเป็นไปได้อันมหาศาลนี้
และได้สร้างสรรค์ชีวมณฑลของความหล่ากหลายมากยิ่งใหญ่นี้. (Ah,
what was it in biology, well it was Darwinian evolution2 acting
on a bunch of carbon, oxygen and so forth. Eventually filled out this enormous
landscape of possibilities and created the biosphere of very, very great
diversity.)
2 https://www.britannica.com/science/evolution-scientific-theory/Biogeography
โรเบิร์ต
ลอซ์เรนซ์ คูห์น: แล้วนั่นคืออะไรที่อะนาล็อกอยู่ชัดเจนในกายภาพ.
(So,
what is the analog in the physical exactly.)
เลนเนิร์ด ซัซสคินด์: และในโลกภายภาพ, สมมติว่ามุมมองของผมนั้นถูกต้อง, ภูมิทัศน์ที่ว่านี้...(คูห์นพูดแทรก)...ภูมิทัศน์ของความเป็นไปได้ทั้งหลาย
คือทั้งหมดของความหลากหลายที่เป็นเนื้อแท้ในทฤษฎีสายเส้น. ทฤษฎีสายเส้นมีองค์ประกอบทั้งหลายที่อยู่ในรูปลักษณ์ทั้งหลายมากมาย
เหมือนกับ DNA และคุณสามารถที่จะปรับแต่งมันได้,
ถ้ามีระยะทางจุลทรรศน์อย่างมากๆในหนทางหลากหลายอันมหึมา. นั่นสร้างสรรค์ภูมิทัศน์ของความเป็นไปได้ทั้งหลายขึ้น....
(And in the physical world, assuming that my view was right, the
landscape….(Cuhn interrupts...)…the landscape of
possibilities is all of the diversity that’s inherent in String Theory3.
String theory has components which are in many aspects similar to DNA and you
can rearrange them, have very very microscopic distances in a huge variety of
ways. That creates a landscape of possibilities…)
โรเบิร์ต ลอซ์เรนซ์ คูห์น: และแต่ละความหลากหลายทั้งหลายนั้นสามารถที่จะยอมต่อกฏทั้งของความแตกต่างยิ่ง...ประสมประสานทั้งหลายของกฏ...(And
each one of those possibilities could yield different laws of very different
laws…combinations of laws…)
เลนเนิร์ด ซัซสคินด์: บางอย่างของโลกนี้มีอิเล็คตรอน,
บางอย่างของพวกนั้นก็น่าจะไม่มีอีเล็คตรอน และอะไรอื่นทั้งหลาย. แต่เราก็จำเป็นด้วยเช่นกันต้องมีอะไรก็ตามที่มันรับหน้าที่นำความเป็นไปได้ทั้งหลายนี้ไปสู่ความเป็นจริง.
แค่เป็นหนทางเช่นเดียวกันกับแบบพิมพ์เขียวทั้งหลายนั้น, ที่ผู้ก่อสร้างทั้งหลายต้องมานำไปและก่อสร้างบ้านทั้งหกลาย
ที่แบบพิมพ์เขียวได้อธิบายบรรยายไว้. (Some of these worlds have
electrons, some of them wouldn’t have electron and so forth. But we also need
whatever it takes to bring these possibilities into reality. Just as the same
way that blueprints, the builders have to come and build the houses that the
blueprint described.)
นั่นคือที่เราเชื่อ
หรืออย่างน้อยบางส่วนของนักฟิสิกส์ทั้งหลายเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น, อะไรที่จักรวาลล้นเฟ้อทำคือการขยายตัวอย่างรวดเร็วมากๆในตอนเริ่มต้นของจักรวาลได้สร้างกระเปาะทั้งหลายขึ้น.
กระเปาะทั้งหลายของชนิดประเภทนี้, กระเปาะทั้งหลายของชนิดประเภทนั้น,
กระเปาะทั้งหลายชนิดประเภทอีกอันอื่น, อย่างมากในหนทางที่วิวัฒนาการดาร์วิเนียนได้สร้างสรรค์กิ่งก้านสาขาทั้งหลายทั้งหมดของชีวิต
และเติมเต็มมันทั้งหมดออกมา. (That we believe or at least some
fraction of physicists believe was, what inflationary cosmology4
did
the very, very rapid expansion in the beginning of the universe created pockets.
Pockets of this type, pockets of that type, pockets of another type, much in
the way that Darwinian evolution created all the branches of life and filled it
all out.)
4
https://en.wikipedia.org/wiki/Cosmic_inflation
ดังนั้น,
ความคาดหวังต่อมาคือ จักรวาลเป็นที่ไพศาลใหญ่โตสุดยิ่ง, ใหญ่โตยิ่งกว่าเราสามารถมองเห็นได้
และเต็มไปด้วยความแตกต่างหลากชนิดของสิ่งแวดล้อม. (So,
the expectation then is the universe is extremely big, much big than we can see
and full of different kinds of environment.)
โรเบิร์ต ลอซ์เรนซ์ คูห์น: ใช่ และบางรายน่าจะอธิบายแต่ละแยกส่วนทั้งหลายของจักรวาลทั้งปวง,
ขึ้นกับว่าผมจะใช้คำศัพท์ว่าเป็นเช่น กระเปาะจักรวาล หรือ ฟองจักรวาล
คั้นออกมาจากที่เหลือนั้น ด้วยกฎแยกส่วนกันทั้งหลายได้ถูกสร้างสรรค์โดยการเฟ้อล้นนี้
ที่อาจจะได้จบสิ้นลงในกระเปาะของจักรวาล แต่ยังคงดำเนินต่อไปและอื่นๆอีก...
(Some would describe each of
the separate pieces of the whole universe, depends I’ll use the term as a
pocket universe or a bubble universe squeezed off from the rest with its own
separate laws created by this inflation which may ended in our pocket of
universe but continues on and others and…)
เลนเนิร์ด ซัซสคินด์: ฟองและฟอดและสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมมากยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นยิ่งขึ้น
และที่, ซึ่งเป็นชนิดของสภาพแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่ในงั้นรึ? เอ้อ,
เราอาศัยอยู่ในหนึ่งในสภาพแวดล้อมทั้งหลายนั้น
ที่ซึ่งชีวิตสามารถอยู่ในนั้นอย่างเป็นไปได้, ไม่มีอะไรทำให้แปลกใจกันในเรื่องนั้น.
(the
bubble and froth and create more and more and more environments and which,
which kind of environment do we live in? Well, we live in one of those
environments in which life is possible, theirs is nothing surprising about that.)
แล้วมุมมองเช่นนั้น,
นั่นอย่างน้อยบางส่วน และผมอาจจะพูดได้ว่าน่าจะในตอนนี้ เป็นเสียงส่วนใหญ่ของนักฟิสิกส์ทฤษฎีทั้งหลายกำลังเคลื่อนไหว.
(So
that the view, that at least some fraction and I would say probably right now the
majority of theoretical physicists are moving.)
โรเบิร์ต
ลอซ์เรนซ์ คูห์น: และเดี่ยวนี้นี้คือที่ถูกเรียกว่า
หลักชีววิทยา เอากับคุณ เหมือนชื่อ หรือไม่ก็โดยพื้นฐานพูดได้เช่นนั้น,
นั่นในฐานะที่เป็นมนุษย์ เราได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ซึ่งมันเป็นที่เอื้ออำนวยสำหรับมนุษย์ที่จะดำรงอยู่.
มันฟังดูเหมือนไร้สาระซ้ำซากโง่เขลา เมื่อคุณคิดเป็นอันดับแรกเกี่ยวกับมัน แต่ก็อย่างที่คุณใช้มัน,
มันเป็นการอธิบายที่ทรงพลังยิ่งใหญ่ขึ้นมาก. (And now this the so-called anthropic
principle with you like the name or not it’s basically saying that, that as
human being we have to be in an environment in which it is conducive for human
being to exists. It sounds trivial tautological silly when you first think
about it but as you use it, it has greater explanatory power.)
เลนเนิร์ด ซัซสคินด์: มันมีพลังในการอธิบายความ
แต่มันก็เป็น, มันฟังดูไร้สาระจริงๆ ที่เรามีชีวิต, เรามีชีวิตเพราะว่าเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ที่ไหนอื่น
แต่ว่ามันมีอะไรที่มากไปกว่านั้น. มันบอกว่า
อะไรก็ตามที่สมการการควบคุมทั้งหลายของฟิสิกส์เป็น,
อะไรก็ตามที่พวกนั้นรวมทั้งการควบคุม, คณิตศาสตร์, กฎของธรรมชาติ
เปแนสิ่งที่มันอนุญาตให้แตกต่างหลากหลายอันมหาศาลได้. (It has
explanatory power but it is, it does sound trivial we live, we live because we
couldn’t live anywhere else but there’s more to it than that. It says whatever
the controlling equations of physics are, whatever they include controlling,
mathematics, rules of nature are it permits enormous diversity.)
มันไม่ชัดเจนที่สมการทั้งหลายทางฟิสิกส์จะสามารถอนุญาตให้เกิดความหลากหลายมหาศาลนี้
และด้วยเช่นกันที่ต้องการกลไกที่จะนำมันเข้ามาสู่การมีอยู่ และนั่นไม่ใช่สิ่งไร้สาระ.
อา, เราได้มีกลไกเยี่ยงนั้นจริงๆ, กลไกคณิตศาสตร์, และเราก็มีคณิตศาสตร์หนึ่งจริงๆในการที่ผลิตสร้างความหลากหลายนี้.
(That’s not obvious that the
equations of physics should permit this enormous diversity and also requires a
mechanism to bring it into existence and that’s not trivial. Ah, we do have
such mechanism, mathematics mechanism, and we do have a mathematics which produce
this diversity.)
ดังนั้น ไม่เลย,
มันไม่ใช่สิ่งเล็กน้อยไร้สาระ. เราสามารถจินตนาการถึงคณิตศาสตร์หนึ่ง
ที่แค่ให้บังเกิดขึ้นต่อ สองหรือสาม ความเป็นไปได้ที่แตกต่างกัน.
และกระนั้นโลกอาจจะมีอยู่ด้วยศาสนาที่แยกแตกต่างกัน, สองหรือ สาม...(So no,
it is not trivial. We could imagine a mathematics which
just gives rise to two or three different possibilities. And then the world
might consist of separate regions, one, two or three…)
โรเบิร์ต
ลอซ์เรนซ์ คูห์น: และมีจริงๆสองชนิดแตกต่างกันของคณิตศาสตร์,
คุณมีคณิตศาสตร์ทฤษฎีสายเส้นที่ระดับมูลฐานมากที่สุด, และคุณมีคณิตศาสตร์ของการกระตุ้นล้นเฟ้อให้วุ่นวาย
และค่า K ที่ภายนอก. ความล้นเฟ้อที่อีกระดับอื่นหนึ่ง
ทั้งสองที่กำลังทำงานอยู่. (And really have two different kinds of
mathematics you have in mathematics of string theory at the most fundamental
level, and you have the mathematics of inflation chaotic excitation and eternal
K right. Inflation at the other level both of which are working.)
เลนเนิร์ด
ซัซสคินด์: นั่นถูกต้องแล้ว.
และอะนาล็อกในโลกชีววิทยาจะเป็นคณิตศาสตร์ของโมเลกุล DNA, ทั้งหมดของความเป็นไปได้อันแตกต่างกันทั้งหลาย,
หนทางที่ปรับแก้ใหม่มันที่เป็นทฤษฎีสายเส้น, ที่เป็นทฤษฎีสายเส้นและคณิตศาสตร์จะเป็นคณิตศาสตร์ของวิวัฒนาการดาร์วิเนียน.
อย่างไรที่, อย่างไรที่กิ่งก้านสายพันธุ์ใหม่และอะไรอื่นๆ. และอย่างไรที่ท้ายสุดคือต้นไม้ใหญ่ของชีวิต...
(That’s right. And the analog in biological world would be the
mathematics of a DNA molecule, all the different possibilities, the way to
rearrange it which is the string theory, which is the string theory and the
other mathematics would be the mathematics of Darwinian evolution. How, how species
branch, how they create new species and so forth. And how eventually a big tree
of life forms…)
โรเบิร์ต ลอซ์เรนซ์ คูห์น: และฟูริยร์อื่นก็เป็นการล้นเฟ้อวุ่นวายของระดับจุลภาค.
(ใช่เลย) โอเค, ผมหมายความว่าชนิดนั้น, ฟังดูมีเหตุผลในขณะที่กำลังอยู่ในห้องนั่งเล่นของคุณนี้.
(And
the other Fourier5 is the
chaotic inflation of the microscopic level6.
(exactly) Okay, I mean that sort of, sound reasonable sitting here in your
living room.)
6 https://en.wikipedia.org/wiki/Microscopic_scale
ทำไมมีการโต้แย้ง, เรามาพูดคุยกันเกี่ยวกับชนิดแตกต่างกันของมณฑล,
เรามาพูดคุยเกี่ยวกับในสาขาของคุณกลุ่มทฤษฎีฟิสิกส์,
เพราะว่าผมได้พูดคุยกับบางรายและส่วนใหญ่ของพวกเขา, คุณก็รู้, น่าจะพูได้ว่าคุณน่าจะคิดเกี่ยวกับและพวกเขา
มันเร็วเกินไปที่จะยอมแพ้. (Why the controversy, let’s talk about
the different kinds of country, let’s talk about in your field among
theoretical physics, because I’ve talked to some and many of them, you know, would
say you would think about and they it’s too soon to give up.)
อะไร, ทำไมคุณ, ทำไมคุณถึงยอมแพ้?
อะไรที่คุณยอมแพ้ในการพยายามที่จะค้นหาการคลี่คลายที่สัมบูรณ์,
หนึ่งประเภทของระบบที่จะอธิบายมันได้ทั้งหมดในสภาวะหนึ่ง. ประวัติศาสตร์ของฟิสิกส์ได้มักที่จะเป็นหนทางนี้เสมอ.
เราได้มักที่จะมองหาหนทางหนึ่งที่จะทำมัน, บางครั้งเราได้มีความเดือดร้อน
แต่ในท้ายสุดเราก็จะค้นพบมัน และเราทำเช่นนั้น, และใครคนใดผู้ที่ต้องการจะอุทิศเข้าสู่การมีเหตุผลเชิงมานุษยวิทยา
ถึงได้ยอมแพ้กัน. (What, why do you, why do you give up? What do you give up
trying to find the ultimate solution, the one kind of system that will explain
it all in one state. The history of physics has always been this way. We’ve
always looked for the one way to do it, sometime we’ve trouble but eventually we’ll
find it and we do that, and anybody who want to devolve into the anthropic reasoning
is giving up.)
เลนเนิร์ด ซัซสคินด์: แน่นอนละ,
ตอนนี้คำตอบของคุณเองกับที่คุณกำลังถาม. แน่นอน เป็นคำถามเชิงจิตวิทยา
และผมก็ไม่ได้มีวุฒิทางจิตวิทยานี้ ดังนั้นผมจะทำให้ดีที่สุดในการพยายามที่จะตอบคำถามมันเท่าที่ผมสามารถทำได้.
(Of
course, now your answer you’re asking. Of course a psychological question and I
don’t have a degree in psychology so I will do the best to try to answer it as
I can.)
คุณต้องย้อนกลับไปสักโหลปี
หรือเช่นนั้นยังอะไรที่นักฟิสิกส์คิดกันเกี่ยวกับความคิดทั้งหลายเชิงมานุษยวิทยานี้.
พวกเขาคิดว่าพวกนั้นเป็นเช่นความเชื่อทางศาสนา. พวกเขาคิดว่าพวกนั้นเป็นแค่คำกล่าวอย่างที่โลกเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว,
เพราะว่าพระเจ้าสร้างมันดังนั้นผู้คนจึงสามารถมีอยู่ได้. นักฟิสิกส์ทั้งหลายไม่ชอบการอธิบายสิ่งทั้งหลายวิธีนั้น.
พวกเขาต้องการสมการทั้งหลายแบบดื้อรั้นหัวแข็ง. พวกเขาต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนเถียงกันได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎทางวิทยาศาสตร์และอะไรอื่นทั้งหลาย.
(You
have to go back a dozen years or so to what physicists thought about these
anthropic ideas. They thought of them as being religious. They thought of them
as being the statement the world is the way it is, because God made it so that
people could exist. Physicists don’t like to explain things that way. They want
the hard-nosed equations. They want hard-nosed explanations based on the law of
science and so forth.)
ดังนั้น, พวกเขาอย่างมากๆมากเลยที่, ผมน่าจะพูดได้ว่า, โกรธ. มีความเกือบจะโกรธเคืองกับความคิดนี้ที่ว่า
จักรวาลเป็นอะไรบางอย่างที่มีผู้สร้างให้สำหรับเราที่จะมาอยู่ในนี้. อา,
นั่นคืออย่างไรที่ผมสามารถเรียกมันได้, ชุดความคิดนั่น, มันเป็นชุดความคิดเกี่ยวกับหลักทางมานุษยวิทยา.
เอาเป็นว่าสัก 10 หรือ 20 ปีมาแล้ว, มันแค่ยั่วโทสะค้านต่อความคิดเชิงวัตถุวิสัยของนักฟิสิกส์ทั้งหลาย
ที่แนะนำอะไรบางอย่างเป็นเรื่องส่วนบุคคลเท่าๆกับ, พูดว่าโลกถูกสร้างมาให้เราเพื่อได้มีชีวิตอยู่.
(So,
they were very, very, I would almost say, angry. There was almost anger at this
idea that the universe was some how made for us to live in. Ah, that how should
I call it, that mindset, was the mindset about the anthropic principles. Let
say 10, 12 years ago, it just rankled against physicists objectivity to introduce
something as personal as, say the world was made for us to exist and living.)
แต่เมื่อเวลาผ่านไป, พวกเขาพบว่ามันน้อยลงและน้อยลงไปในความเป็นไปได้ที่จะอธิบายโลกอย่างที่เรามองเห็น.
และการอธิบายแบบใหม่ได้วิวัฒนะที่ซึ่งไม่ใช่แบบการศาสนา/ความเชื่อ อย่างน้อยที่สุด,
พวกเขาพึ่งพาอยู่กับความหลากหกลานอันมหึมานี้,
แต่พวกเขาได้มีอยู่ด้านหกลังของจิตใจของพวกเขาเสมอว่า มีรูปลักษณ์อะไรบางอย่างเหนือธรรมชาติอยู่กับมัน.
สิ่งอื่นอีกก็คือความทะเยอทะยาน. ผมไม่ได้หมายความถึงความทะเยอทะยานส่วนตัว,
ผมหมายถึงความทะเยอทะยานของทั้งสาขาวิชา/อาชีพ, ความทะเยอทะยานของสาขาวิชาการที่จะอธิบายทุกความจริงเดี่ยวของธรรมชาติ.
ความแน่นอนคงที่ทั้งหลายของธรรมชาติ, หลักการทั้งหลายของธรรมชาติ. (But as time went on they found
it less and less and less possible to explain the world as we see it. And new
kind of explanation evolved which were not religious in the least, they
depended on this enormous diversity, but they had in the back of their mind always
that there was some, some supernatural aspect to it. The other thing was
ambition. I don’t mean personal ambition, I mean the ambition of the field, the
ambition of the field was to explain every single fact of nature. The constants
of nature, the principles of nature.)
ความหวังนั้นเป็นว่า เราควรจะสามารถที่จะใช้สมการทั้งหลายของเราที่จะอธิบายทุกรูปพรรณเดี่ยวของธรรมชาติ.
และนั่นเป็นแค่ความขดแย้งกับความคิดที่ว่าธรรมชาติสามารถจะเป็นที่หลากหลายมหาศาลได้
มันเป็นราวกับว่าเวลาหนึ่งก็มีนักชีววิทยาทั้งหลายได้มีความทะเยอทะยานที่จะคาดการณ์พยากรณ์อย่างชัดเจนได้ว่า
มนุษย์เป็นเหมือนอะไร, จากกฎจุลภาคทางเคมีวิทยา. (The hope was that we would be
able to use our equations to explain every single feature of nature. And that
just conflicted with the idea that nature could be enormously diverse it is
almost as if at one time biologists had the ambition to predict exactly what a
human being was like, from microscopic laws of chemistry.)
เอาละ, นั่นไม่ได้บังเกิดขึ้น, นั่นไม่ใช่หนทางที่มันได้ทำงาน.
มนุษย์คนหนึ่งสามารถจะมีสามตา, เขาสามารถจะมีสองจมูกได้, อะไรทั้งหมดชนิดที่แตกต่างทั้งหลายสามารถสืบทอดใน
DNA และนักชีววิทยาได้มี. พวกเขาได้มีความทะเยอทะยานที่น่าจะได้หงุดหงิดอึดอัด
บางรายของพวกเขากระทั่งได้โกรธ และได้กล่าวว่า, โอ้
มันไม่สามารถเป็นเช่นนั้นได้. (Well, that’s didn’t happen, that’s not
the way it worked. A human being could have had three ears, he could have had
two noses, all kinds of differences could have been inherent in the DNA and the
biologists had. They had that ambition would have been frustrated some of them
might’ve even gotten angry and said, oh it can’t be that way.)
นั่นคืออะไรชนิดที่ได้บังเกิดขึ้น, ความทะเยอทะยานของนักฟิสิกส์ทั้งหลายที่จะอธิบายทุกสิ่งอย่างเป็นลักษณะเฉพาะโดยบางกฏทั้งหลายเชิงคณิตศาสตร์อันงดงาม,
กฎอันอลังการนั้นได้ทำให้หงุดหงิดและถูกลบล้าง. และตลอดมาในช่วงระยะเวลาหนึ่ง,
นักฟิสิกส์ทั้งหลายก็ยกเลิก, พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธ, แต่ดื้อดึงต่อมัน. (That’s kind of what happened,
the ambition of physicists to explain everything uniquely by some fundamental
mathematical beautiful laws, elegant laws got frustrated. And so for a period
of time, physicists reject, didn’t reject, the resisted this.)
ผมจะพูดได้ว่า ในตอนนี้,
มีการผกผันของโชคชะตาที่นักฟิสิกส์ส่วนใหญ่จดจำได้ เหมือนว่าคุณได้ถือปืนจ่อหัวพวกเขาและบอกว่า,
อธิบายฉันมาเรื่องธรรมชาตินี้ได้ถูกปรับแต่งมาละเอียดดีนี้, ถ้าคุณไม่ให้คำอธิบายที่ถูกต้องแก่ฉัน,
ฉันจะเหนี่ยวไก. (I would say that by now the, there’s
been a reversal of fortune most physicists recognize if you hold a gun to their
heads and say, explain to me the fine tunings of nature, and if you don’t give
me the right explanation, I’ll gonna pull the trigger.)
โรเบิร์ต ลอซ์เรนซ์ คูห์น: หรือว่า, คุณก็ต้องจะพูดออกมาว่าพระเจ้าทำมันมา.
นั่นสามารถเป็นที่เลวร้ายยิ่งกว่า....(นั่นเป็นเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่าไปแล้ว)...
(Or you’re gonna say God do it. That can be worse….(that’d be abort already
worse)…
เลนเนิร์ด
ซัซสคินด์: พวกเขาควรจะเป็นเพราะพระองค์,
และพวกเขาน่าจะไม่งี้ก็ยังงั้นไม่ยังงั้นก็ยังงี้ แล้วพวกเขาก็บอกว่า, โอ้
ต้องเป็นมัลติเวิร์ส-พหุภพ และ ภาพทัศน์ของทฤษฎีสายเส้นนั่นแหละ. เพราะว่า ไม่มีคำอธิบายอื่นใดอีก. ดังนั้น, ได้มีความพลิกผันของชะตากรรม.
ในมืออีกข้างหนึ่ง, เราทั้งหมดไม่มีความสุขที่ความทะเยอทะยานหนึ่งนั้นไม่บรรลุถูกลบล้าง,
ดังนั้นบางผู้คน, ตัวผมเองรวมทั้งอย่างประจวบเหมาะน่าจะพูได้ว่า, มันหัววันเกินไปที่จะยอมแพ้กับความทะเยอทะยาน
แต่มันก็หัววันเกินไปที่จะเริ่มต้นคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ทั้งหลาย...อื่นๆ. (They
would Him, and they would haw, they would him or they would haw and then they
say, oh must be the multiverse7 and
landscape of string theory. Because there is no other explanation. So, there’s
been a reversal of fortune. On the other hands we’re all unhappy that our
ambitions have been frustrated, so some people, myself included incidentally would
say it’s too early to give up the ambition but it’s not too early to start to
think about the other possibilities.)
7https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9E%E0%B8%AB%E0%B8%B8%E0%B8%A0%E0%B8%9E
และที่จริงแล้ว,
ความเป็นไปได้อื่นได้มีชื่ออย่างอลังการว่า ภูมิทัศน์พหุภพเชิงมานุษยวิทยา
ภาพอันแสดงอันหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นหนทางซึ่งนักฟิสิกส์ส่วนใหญ่น่าจะกำลังไปกันในตอนนี้.
(And
in fact, the other possibility is namely this grand Anthropic multiverse
landscape picture that one seems to be the way that most physicists are going
now.)
ชอบมันหรือไม่, พวกเขาไม่. (Like it or not, they don’t.)
