กฤษณะ มูรติ - อะไรที่ปิดกั้นความหยั่งรู้?

กฤษณะ มูรติ - อะไรที่ปิดกั้นความหยั่งรู้?

What prevents perception? | Krishnamurti

          https://youtu.be/2jhTof0Qiww?si=74wj3ErBeKwXDWcV

          ดังนั้น, อย่างภายบนอกนั้นมีซึ่งความไร้ระเบียบแบบแผนอย่างมหาศาลนี้, และการสำแดงปรากฏอย่างสัมบูรณ์สิ้นของความไร้ระเบียบแบบแผนนี้ก็คือสงคราม, การฆ่าซึ่งกันและกัน. และเรามีชีวิตอยู่ในความไร้ระเบียบแบบแผนนี้ด้วยเช่นกัน. และความไร้ระเบียบแบบแผนนั่นได้ถูกนำขึ้นมาโดยผ่านกาลเวลา, เราได้มีชีวิตอยู่กับมันมาหลายศตวรรษ, ดังนั้นเวลาในสาระสำนึกเก่าแก่ไม่ได้กำลังจะคลี่คลายแก้ไขมัน. ดังนั้น, อะไรคือความหยั่งรู้/ญาณ?   (So, outwardly there is this immense disorder, and the ultimate expression of that disorder is war, killing each other. And we also live in disorder. And that disorder is brought about through time, we have lived with it for centuries, so time in the old sense is not going to solve it. So, what is perception?)

          คุณสามารถมองเห็นอะไรบางอย่างกระจ่างชัดได้ไหม, ถ้าคุณมีอคติ? ชัดเจนเลยว่าไม่, ถูกต้องมั้ย? ถ้าคุณเป็นเฉพาะตน - ฉันได้เจ็บ, กรุณาอย่ามาบอกสิ่งใดกับฉัน. ฉัน...ความเห็นทั้งหลายของฉันแรงมากเหลือเกิน, ฉันได้คิดเรื่องนี้ออกมาและฉันติดอยู่กับอะไรที่ฉันคิดฺ. ปัจจัยทั้งหมดเหล่านี้, ที่เป็นเฉพาะตน, ไม่ใช่ภววิสัย, กระจ่างชัด, ปิดกั้นความหยั่งรู้, ถูกต้องมั้ย?  (Can you see something very clearly if you have prejudice? Obviously not. Right? If you are personal – I get hurt, please don’t tell me anything. I…my opinions are so strong, I have thought this out and I stick to what I have thought. All these factors, which are personal, not objective, clear, they prevent perception. Right?)

มันเหมือนกับการใส่แว่นตาสี. เลนส์ของคุณ, เลนส์ถ่ายภาพของคุณ, พวกมันรับเอาภาพเข้ามาและพิมพ์มันลง

ไปบนฟิล์ม, แต่ถ้าฟิล์มนั้นคงรูปภาพทั้งหลายนั้นไว้, มันก็ไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป – ถูกต้องมั้ย? มันไม่สามารถรับเอาภาพทั้งหลายใดๆได้อีก. คุณเคยเข้าใจเรื่องนี้มั้ย? มันเป็นข้อจริงอย่างง่ายๆ. ดังนั้น, อะไรที่เราทำคือเก็บรักษามันไว้, ที่คุณก็ไม่สามารถมองเห็นใดมากขึ้นอีก. แต่ถ้าคุณเก็บมันมา, มองดูมันแล้ววางมันกลับไป, เสร็จสิ้นกับมัน. นั่นหมายความว่าคุณต้องมีสมองที่ปลอดโล่ง, ตื่นตัวและแข็งแรง, ดังนั้นก็จะไม่มีอคติ, ไม่มีอุปาทานกับสิ่งหนึ่งสิ่งใด. (It is like putting on colored glasses. Your lenses, photographic lenses, they take the picture in and print it on the film, but if the film retains the pictures, it cannot see any more – right? It cannot take any more pictures. Have you understood this? it is a simple fact. So, what we do is retain it, which is you can’t see any more. But if you retain, look at it and put it back, finish with it. That means you have to have a very clear, strong active brain, so there is no personal prejudice, no attachment to a thing.)

เมื่อมีการหยั่งรู้/ญาณเช่นนั้น, ความหยั่งรู้/ญาณนั่นไม่ใช่เป็นปัจจัยของเวลา, และเพราะเช่นนั้น เมื่อมีความไร้ระเบียบแบบแผน คุณเห็นมันได้ในทันที, เหตุนั้น, และทั้งหมดของมันที่เป็นแบ่งแยก, มีการจบสิ้นมันลงในทันที, ซึ่งไม่ได้หมายความว่ามันจะดำเนินดำเนินต่อไปอีกครั้งและผุดขึ้นในวันข้างหน้า. เมื่อใดที่คุณมองเห็นอันตรายหนึ่ง, งูพิษตัวหนึ่ง, คุณก็ไม่เล่นกับมัน. นั่นคือการสิ้นสุดลงของมัน. แต่เราไม่ได้มองเห็นอันตรายเพราะว่าเรามีอคติเกินไป, เรามีจิตใจคับแคบเกินไป, การข้องเกี่ยวกังวลอยู่กับตนเอง.  (When there is such perception, that perception is not a factor of time, and therefore when there is disorder you see it instantly, the cause, and all the rest of it is division, there is the ending of it immediately, which does not mean that it will continue again and pop up the next day. When once you see a danger, a poisonous snake, you don’t play with it. That is the end of it. But we don’t see the danger because we are so prejudice, we are so narrow-minded, our own concern.)

ดังนั้น, ความไร้ระเบียบแบบแผนสามารถที่จะจบสิ้นลงได้ ไม่ใช่ในวันพรุ่งนี้, คือเดี๋ยวนี้. ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น, จงสังเกตความไร้ระเบียบแบบแผนของตัวคุณเอง, มองว่าคุณสามารถมองเห็นความไร้ระเบียบแบบแผนหรือไม่, หยั่งรู้/ญาณอย่างยิ่งต่อมันอย่างกระจ่างชัด, กับผลกระทบทั้งหมดของความไร้ระเบียบแบบแผนนั้น. เมื่อคุณหยั่งรู้มันอย่างสมบูรณ์สิ้น มีการจบสิ้นลงของมัน. และความหยั่งรู้/ญาณนั่นก็ไม่ได้เป็นสิ่งเป็นไปได้ถ้าคุณมีอคติ, ถ้าคุณเป็นอยู่แต่กับเฉพาะตน. (So, disorder can only end not tomorrow, now. As you are sitting there, observe your own disorder, see whether you can see that disorder, the very perceive it clearly, with all the ramifications of that disorder. When you perceive it completely there is the end of it. And that perception is not possible if you prejudiced, if you are personal.)

  https://youtu.be/2jhTof0Qiww?si=2ufNiotb6ExVOKNU

กฤษณะ มูรติ - การหยั่งรู้ นำมาซึ่งระเบียบแบบแผน

กฤษณะ มูรติ - การหยั่งรู้ นำมาซึ่งระเบียบแบบแผน

Perception brings order | Krishnamurti

          https://youtu.be/aCtVBXPpmU4?si=_R-8HJqrg_lMO7fY

          ดังนั้นแล้ว, อะไรคือแบบแผน?  (So then, what is order?)

          ความคิดไม่สามารถสร้างสรรค์ระเบียบแบบแผน, เพราะว่าตัวมันเองไม่ได้มีระเบียบแบบแผนอะไรอยู่แล้ว. คุณจะยอมรับนั่นมั้ย? คุณมองเห็นนั่นมั้ย? เพราะว่าความคิด, ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรู้, ที่ได้ตั้งอยู่บนฐานของประสบการณ์, ทั้งหมดของความรู้ได้ถูกจำกัดไว้. ถูกมั้ย? นี้คือข้อจริง. และดังนั้นเอง, ความคิดก็ได้ถูฏจำกัดไว้เช่นเดียวกัน. และเมื่อใดที่ความคิดได้พยายามที่จะสร้างสรรค์ระเบียบแบบแผน, ไม่ใช่เป็นดุจทฤษฎีนะ. ความคิดได้สร้างสรรค์แต่สร้างความไม่เป็นระเบียบแบบแผน, นั่นที่เป็น. มันได้สร้างสรรค์ความไม่เป็นระเบียบแบบแผน ผ่านความขัดแย้ง ของอะไรที่เป็นและอะไรที่ควรเป็น. ถูกต้องมั้ย? (Thought cannot create order, because thought itself is disorder. Would you accept that? Do you see that? Because thought, based on knowledge, which is based on experience, all knowledge is limited. Right? This is a fact. And so thought is also limited. And when thought tries to create order, it brings about disorder. Right? Not as a theory. Thought has created disorder, that is. It has created disorder through conflict of what is and what should be. Right?)

          ความเป็นจริงและเชิงทฤษฎี; มีเพียงสิ่งที่เป็นจริง/เกิดขึ้นจริงเท่านั้นและไม่ใช่แค่ในทางทฤษฎี. และความคิดมองไปที่ความจริงจากมุมมองที่ถูกจำกัด. ถูกต้องมั้ย? และเพราะเช่นนั้นเอง, การกระทำของมันต้องสร้างขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในความไม่เป็นระเบียบแบบแผน. เรามองเรื่องนี้อย่างเป็นความสัจจริง, อย่างที่เป็นกฎ หรือแค่เป็นความคิดเห็นเฉยๆ?  (The actual and the theoretical; there is only the actual and not the theoretical. And thought looks at the actual from a limited point of view. Right? And therefore, its action must inevitably create disorder. Do we see this as a truth, as a law or just an idea? You understand?)

          นเป็นคนโลภ/ตะกละ, คาดว่าฉันเป็นคนตะกละ,อิจฉานั่นคืออะไรที่มันเป็น; ด้านตรงข้ามนั่นไม่ใช่. แต่ด้านตรงข้ามได้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยมนุษย์ทั้งหลายเอง, โดยความคิดดังที่เป็นหนทางในการเข้าใจว่าเป็นอะไร และเช่นเดียวกันเป็นเช่นหนทางของการหลบหนีจากอะไรที่เป็น. ถูกต้องมั้ย? เรากำลังตื่นกันอยู่ด้วยกัน, กำลังสื่อสารกันและกันอยู่มั้ย? ดังนั้น, มีแค่ที่มันเป็นอะไรเช่นนั้น. และเมื่อคุณหยั่งรู้ถึงอะไรที่เป็น โดยปราศจากสิ่งตรงข้ามของมันเอง, แล้วการหยั่งรู้อย่างยิ่งนั้นนำมาซึ่งระเบียบแบบแผน. เรายังอยู่ด้วยกันมั้ย?   (I’m greedy, suppose I’m greedy, envious that what is; the opposite is not. But the opposite has been created by human beings, by thought as a means of understanding what is and also as a means of escaping from what is. Right? Are we waking together, communicating with each other? So, there is only what is. And when you perceive what is without its opposite, then that very perception brings order. Are we together?)

          ดังที่เรากำลังพูดล ล้านของเราต้องอยู่ในระเบียบแบบแผน. และระเบียบแบบแผนนี้ไม่สามารถถูกนำมาถึงโดยความคิด. ความคิดสร้างสรรค์ระเบียบวินัยของตัวเองทำเรื่องนี้, ไม่ทำเรื่องนั้น, ติดตามเรื่องนี้, อย่าติดตามเรื่องนั้น, ยึดตามจารีตประเพณีหรือไม่ตามจารีตประเพณี, และอะไรทั้งหลายอื่น. ความคิดเป็นเครื่องชี้นำทาง. คนผู้หนึ่งหวังที่จะได้มาซึ่งระเบียบแบบแผน, แต่ความคิดในตัวมันเองได้ถูกจำกัด, เพราะเช่นนั้นมันเลยมักที่จะสร้างสรรค์ความขัดแย้งขึ้น. ถ้าฉันคอยแต่ทวนซ้ำที่เหลือในชีวิตของฉันว่า, ฉันคือคนบริติช, บริติช, หรือฝรั่งเศส, คนฝรั่งเศส, หรือคุณอยากจะได้สัญชาติอะไรอื่นอีกมั้ย?, หรือว่าเป็นฮินดูหรือพุทธ, อะไรก็ตามที่มันเป็น, ลัทธิเผ่าพันธุ์ที่ถูกจำกัดยิ่งยวด. แยะลักธิเผ่าพันธุ์นี้กำลังเป็นเหตุให้เกิด ความเสียหายอย่างใหญ่หลวงในโลก. ถูกต้องมั้ย?(As we were saying, our house must be in order. And this order cannot be brought about by thought. Thought creates its own discipline do this, don’t do that, follow this, don’t follow that, be traditional or not traditional, and so on. Thought is the guide. One hopes to bring about order, but thought itself is limited, therefore it is bound to create disorder. If I keep on repeating for the rest of my life, I’m a British, British, or French, French, or would you like any other nationality, or a Hindu or Buddhist, whatever it is, that tribalism is very limited. And that tribalism is causing great havoc in the world. Right?)

เราไม่ได้ไปที่รากของมัน, นั่นรแหละ, ที่จะจบสิ้นลัทธิเผ่าพันธุ์, ไม่ใช่อย่างไรเพื่อที่จะสร้างสรรค์สงครามที่ดีกว่า. ดังนั้น, อย่างเช่นเดียวกัน, เรากำลังพูดว่า, ระเบียบแบบแผนสามมารถที่จะมากำเนิดขึ้นได้ก็เมื่อคิดเท่านั้น, จึงจำเป็นในพื้นที่เฉพาะ, ไม่ได้มีแห่งหนใดในโลกของจิตวิทยา. และเพราะเช่นนั้นเอง, ในโลกนั่น, ที่โลกในตัวมันเองอยู่ในระเบียบแบบแผนเมื่อความคิดได้หายไป. นี่เรากำลังประชุมซึ่งกันและกันอยู่หรือเปล่า? ดังนั้น, ปฏิบัติสมาธิ. คำอย่างยิ่งของปฏิบัติสมาธินั้นหมายถึงที่จะวัดระยะระหว่างอะไรที่เป็นและอะไรที่ควรจะเป็น, ระหว่างฉันคืออะไร, และ, ผ่านการปฏิบัติสมาธิแล้ว, ฉันเป็นอะไร? (We don’t go to the root of it, that is, to end tribalism, not how to create better wars. So, similarly, we are saying, order can only come into being when thought, which is necessary in certain areas, has no place in the psychological world. And therefore, in that world, that world itself is in order when thought is absent. Are we meeting each other? So, meditation. The very word meditation means to measures, measure between what is and what should be, between what I am, and, through meditation what I be.)

ดังนั้น, ปฏิบัติสมาธิ, ทั้งภาษาสันสกฤตและละติน, คือคุณภาพของการวัดระยะ, ที่คือการเปรียบเทียบ. และการเปรียบเทียบคือความไร้ระเบียบแบบแผน. คุณจำเป็นต้องการคำอธิบายของเรื่องนั่นไหม? เมื่อฉันกำลังเปรียบเทียบตัวเองกับคุณ, ที่ซึ่ง, ฉันกำลังประชันขันแข่งกับคุณ, ฉันกำลังพยายามที่จะเป็นสิ่งดีกว่าคุณ, แล้วนี้ก็เป็นความขัดแย้งกันไปอย่างสม่ำเสมอ, มันเช่นนั้นไม่ใช่รึ? ดังนั้น, มันเป็นไปได้ไหมที่จะมีชีวิตอยู่โดนปราศจากการเปรียบเทียบใดๆ, ไม่เพียงแค่เชิงชีวอินทรีย์, เชิงกายภาพเท่านั้น, แต่มากยิ่งไปกว่าในเชิงจิตวิทยา, อย่างเข้าไปข้างใน, ไม่มีอีกที่จะเปรียบเทียบตนเองกับสิ่งใด, กับผู้ใด, ทำนั่นกับจิต, สมอง, หลุดพ้นจากความขัดแย้งของทิฐิ/ความโอหังนี้. (So, meditation, both in Sanskrit and Latin, and so on, is the quality of measurement, which is comparison. And comparison is disorder. Do you need explanation of that? When I am comparing myself with you, which is, I am competing with you, I am trying to be better than you, then this is a constant conflict, isn’t it? So.is it possible to live without any comparison, not only biologically, physically, but much more psychologically, inwardly, never to compare oneself with anything, with anybody, do that the mind, the brain, is free from this conflict of arrogance.)

            https://youtu.be/aCtVBXPpmU4?si=fdXqUBP_-V_EtaoA 

กฤษณะ มูรติ – การหยั่งรู้ที่จบสิ้นความขัดแย้งลงในทันที

กฤษณะ มูรติ – การหยั่งรู้ที่จบสิ้นความขัดแย้งลงในทันที

A perception that ends conflict immediately | Krishnamurti

          https://youtu.be/Ckawq7TTGso?si=6KO3oqDjadb2oDcS

          ขอเรามาร่วมค้นหาด้วยกัน – ไม่ใช่หนทาง, ไม่ใช่การบ่งบอกด้วยวาจา, ไม่ใช่แนวคิดด้วยวาจาเชิงปัญญา - ขอเรามาค้นหาด้วยกันถ้ามีหนทางหนึ่ง...ถ้ามีการหยั่งรู้หนึ่ง, การกระทำที่จะจบสิ้นความขัดแย้งได้, ไม่ใช่ทีละน้อย, แต่จบสิ้นมันลงในทันที.  (Let us together find out – not a way, not a verbal indication, not an intellectual verbal concept – let’s find out together if there is a way…if there is a perception, an action that will end conflict, not gradually, end it immediately.)

          คุณข้าใจคำถามของฉันไหม? ได้โปรด, อย่างแรกเข้าใจคำถามกันก่อน. อะไรคือนัยยะของคำถามนั่น? สมองได้ถูกตั้งโปรแกรมไว้, หรือเชื่อมต่อวงจรไว้, ตั้งโปรแกรมไว้ที่จะขัดแย้ง – มันติดอยู่ในรูปแบบนั้นๆ. คุณสามารถมองเห็นมันได้ด้วยตัวคุณเอง. และเรากำลังถามว่ารูแบบนั้นสามารถถูกทำลายทันทีได้ไหม, ไม่ใช่ทีละเล็กละน้อย. ไม่ว่าทั้งคุณคิดว่าคุณสามารถทำลายมันได้โดยผ่านการใช้ยา, ผ่านแอลกอฮล, ผ่านเพศสัมพันธ์, ผ่านรูปแบบแตกต่างกันทั้งหลายของระเบียบวินัย, ผ่านรูปแบบแตกต่างกันทั้งหลายของการถวายตนต่ออะไรบางอย่าง, คนเราได้พยายามมาหลายพันหนทางที่จะหลบหนีจากความสยดสยองของความขัดแย้งนี้. ถูกต้องมั้ย? และเรากำลังถาม,มันเป็นไปได้หรือไม่สำหรับสมองหนึ่ง ที่จะถูกปรนับสภาวะที่จะทำลายสภาวะปัจจุบันนั้นได้ในทันที?   (You understand my question? Please, first understand the question. What are the implications of that question? The brain being programmed, or wired, programmed to conflict – it is caught in that pattern. You can see it for yourself. And we are asking if that pattern can be broken immediately, not gradually. Either you think you break it through drugs, through alcohol, through sex, through different forms of discipline, through different forms of handing oneself over to something, man has tried a thousand different ways to escape from this terror of conflict. Right? And we are asking, is it possible for a brain so conditioned to break that conditioning immediately?)

          ถูกต้องมั้ย? นี่อาจจะเป็นคำถามเชิงทฤษฎีไม่ใช่ที่เกิดตามจริง. คุณอาจพูดว่ามันเป็นไปไม่ได้, มันเป็นแค่ทฤษฎี. มันแค่ความปรารถนาหนึ่ง, ความอยากได้อันหนึ่งที่จะเป็นอิสระของเรื่องนี้. แต่คุณตรวจสอบสิ่งนั้นอย่างมีเหตุผล, อย่างเป็นตรรกะ, ส่วนไหนที่ชาญฉลาดของเรา, เวลาจะไม่คลี่คลายแก้ไข่สภาวะนี้ได้. ถูกต้องมั้ย? นั่นคือสิ่งแรกที่ต้องตระหนัก, ไม่ใช่พรุ่งนี้, ไม่มีพรุ่งนี้ทางจิตวิทยา. ฉันจะไม่เข้าไปในนั่นสักชั่วครู่; ฉันเพียงแค่พูดเปรียบเชิงนัยยะถึงเรื่องเวลา. ถ้าผู้ใดมองเห็นตามความเป็นจริงไม่ใช่ด้วยคำพูด, ลึกลงไปในหัวใจของผู้นั้นในจิตของผู้นั้นในความลึกมากยิ่งของการมีชีวิตของผู้นั้น, เวลาจะไม่คลี่คลายแก้ปัญหานี้ได้.  (Right? This is maybe a theoretical non-actual question. You may say that is impossible, it is just a theory. It is just a wish, a desire to be free of this. But you examine the thing rationally, logically, which part of our intelligence, time will not solve this conditioning. Right? That is the first thing to realize, not tomorrow, there is no psychological tomorrow. I won’t go into that for the moment; I am just saying that implies time. If one sees actually not verbally, deeply in one’s heart in one’s mind in the very depth of one’s being, time will not solve this problem.)

          นั่นหมายถึงว่าคุณได้พังทลายรูปแบบนั้นแล้ว, การเริ่มต้นที่จะมองเห็นรอยแตกของรูปแบบนั้น, เพราะว่าเราได้ยอมรับเวลาว่าเป็นเช่นหนทางในการแก้ปม, สลัดสมองที่ถูกตั้งโปรแกรมนี้ได้. ดังนั้น, เมื่อคุณสังเกตได้กระจ่างแจ้งว่าเวลา, ว่าภายใต้สภาวการณ์ใด, จะนำสมองเป็นอิสระจากเวลา. เราหมายถึงโดยเวลา, ดังที่มันได้ถูกปรับสภาวะอยู่ในตอนนี้, ถูกโปรแกรมไว้, ผมจะตรวจสอบมัน, ทำความพยายามที่จะทำลายมัน, ยกเลิกการถูกปรับสภาวะมัน, กระบวนการทั้งหมดนั่นเกี่ยวข้องกับเวลา. ถูกต้องมั้ย? ดังนั้น, เมื่อคุณทำนั่น, คุณก็ติดอยู่กับรูปแบบเดียวกัน, คุณกไม่ได้เคลื่อนย้ายหนีไปจากมัน.   (That means you have already broken the pattern, beginning to see the cracks in the pattern, because we have accepted time as a means of unravelling, breaking up this programming brain. So, when you observe clearly that time, under no circumstances, will free the brain from time. We mean by time, as it is now conditioned, programmed, I will examine it, make efforts to break it, unconditioned it, all that process involves time. Right? So, when you do that, you are caught in the same pattern, you have not moved away from it.)

          แต่เมื่อใดที่คุณมองอย่างกระจ่างแจ้งได้ให้กับตัวคุณเอง, อย่างสัมบูรณ์สุด, อย่างไม่อาจเพิกถอนได้, เวลานั่นไม่ได้เป็นปัจจัย, แล้วเมื่อคุณก็ได้เริ่มต้นที่จะมองเห็นรอยแตกทั้งหลายในการถูกห่อหุ้มไว้ของสมอง. ถูกต้องมั้ย? คุณกำลังทำมันอยู่ในตอนนี้มั้ย? เพราะว่านักปรัชญาทั้งหลายและนักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายได้พูดกันว่า เวลาคือปัจจัยของการเติบโตเชิงชีวอินทรีย์, ในเชิงภาษาศาสตร์, ในเชิงเทคนิควิทยา, เวลาเป็นสิ่งจำเป็น. แต่คุณไม่มีวันได้จากไปไหน – บางทีบางรายอาจจะ, เราไม่รู้ – ไม่เคยสอบถามถึงธรรมชาติของเวลาเชิงจิตวิทยาเลย. และการไต่สวนสืบเสาะเข้าไปในเรื่องเวลา ย่อมหมายความรวมเอาถึงกระบวนการเปลี่ยนแปลงทางจิตวิทยาทั้งหมดด้วย. ถูกต้องมั้ย? ฉันเป็นแอย่างนี้, แต่ฉันจะเป็นอย่างนั่น. ฉันไม่มีความสุข, ไม่เต็มเปี่ยม, สิ้นหวังอย่างโดดเดี่ยว แต่พรุงนี้จะเป็นที่แตกต่างไป.  (But once you see clearly for yourself, absolutely, irrevocably, that time is not a factor, then already you begin to see the cracks in the enclosure of the brain. Right? Are you doing it now? Because philosophers and scientists have said time is the factor of growth biologically, linguistically, technologically, time is necessary. But they have never gone – perhaps some may have, we don’t know – never enquired into the nature of psychological time. And this enquiry into time implies the whole psychological becoming. Right? I am this, but I will be that. I am unhappy, unfulfilled, desperately lonely but tomorrow will be different.)

          ดังนั้น, สมองของเราคือ, ที่เป็นสิ่งธรรมดาสามัญต่อมนุษย์ทั้งหมด, มันไม่ใช่สมองของคุณ, คุณอาจจะมีลักษณะเฉพาะบางอย่างทั้งหลาย, จุดประสงค์พิเศษเฉพาะทั้งหลาย, แต่สมองนี้ของฉันและของคุณได้วิวัฒนาการผ่านเวลามา. มันไม่ใช่สมองของฉัน. ในทางชีววิทยามันเป็นเช่นนั้น – มันไม่ใช่สมองของฉัน. และสมองนั่นได้วิวัฒนาการผ่านมาหลายศตวรรษที่จะมาถึงยังจุดนี้ผ่านความขัดแย้ง. เรากำลังเคลื่อนไปด้วยกันอยู่มั้ย? เรามองเห็นด้วยกันถึงความสมเหตุสมผลของมัน, ตรรกะของมัน, ว่าจิตสำนึกของเรานั้นไม่ใช่ของเรา, แต่เป็นจิตสำนึกมนุษย์, ที่เราจะได้เข้าไปสู่เรื่องนั้นกันอย่างระมัดระวังในวันอื่น. (So. Is our brain, which is common to all mankind, it is not your brain, you may have certain peculiarities, tendencies, but this brain of mine and yours has evolved through time. It is not my brain. Biologically it is so – it is not my brain. And that brain has been evolving through centuries to come to this point through conflict. Are we moving together? Do we see together the rationality of it, the logic of it, that our consciousness is not ours, but human consciousness, which we went into very carefully the other day.)

          และเพื่อที่จะตระหนักได้ถึงว่า มันคือจิตสำนึกมนุษย์, คุณก็ได้พังทลายแบบรูปของจิตสำนึกปัจเจกบุคคลไปได้แล้ว. ถูกต้องมั้ย? ดังนั้น, ถ้าผู้หนึ่งตระหนักรู้ว่าเวลานั้นคือปัจจัยหนึ่งของความขัดแย้ง, และแล้วนั่นคือความหยั่งรู้กำลังกระทำการ, การพิจารณาตัดสินนี้ได้มีผลบังเกิดขึ้นแล้ว, คุณไม่ต้องตัดสินใจใด, ความหยั่งรู้อย่างยิ่งกำลังกระทำการและวินิจฉัยตัดสิน.  (And to realize that it is the human consciousness, you have already broken the pattern of individual consciousness. Right? So, if one realizes that time is a factor of conflict, then that very perception is action, this decision has taken place, you don’t have to decide, the very perception is the action and decision.)

          https://youtu.be/Ckawq7TTGso?si=11IKwiYI9Xqjc77l

กฤษณะ มูรติ - อะไรคือรากของความขัดแย้ง?

กฤษณะ มูรติ - อะไรคือรากของความขัดแย้ง?

What is the root of conflict? | Krishnamurti

          https://youtu.be/_NprcLUur2k?si=wDiZG5PA88qVF_Mo

          ดังนั้น, เราด้วยกันที่จะค้นหาออกมาอะไรคือเหตุของความขัดแย้ง. เหตุนั้น, รากของมัน. และแน่นอน, ถ้าคุณยอมรับว่าความขัดแย้งเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้, มันเป็นธรรมชาติ, สำหรับมนุษย์แล้วเป็นเวลาหลายพันศตวรรษแล้วเราได้มีชีวิตอยู่ในความขัดแย้ง, ดังนั้นทำไมเราไม่ควรเป็นเช่นนั้นด้วย? นั่นคือประเภทของการโต้แย้งที่น่าจะเป็นมากกว่า, ถ้าผมอาจจะพูด, ค่อนข้างจะงี่เงาและไร้ความสามารถ.   (So, we are together going to find out what is the cause of conflict. The cause, the root of it. And of course, if you admit that conflict is inevitable, it is natural, for human beings for the last millennia have lived in conflict, so why shouldn’t we also? That kind of argument is rather, if I may say, rather silly and inept.)

          แต่ถ้าใครสามารถเข้าไปสู่มันได้, ตรวจสอบ, รับรู้, มีญาณหยั่งรู้เข้าไปในเหตุแห่งความขัดแย้ง, และแล้วบางทีนั่นจะจบสิ้นลง. การค้นพบถึงเหตุ, มันไม่ได้เป็นกระบวนการวิเคราะห์. (But if one could go into it, examine, perceive, have an insight into the causation of conflict, and then perhaps that will end. To discover the cause, it is not a process of analysis.)

          การวิเคราะห์เป็นการเปรียบเทียบเป็น, มันไม่ใช่รึ? ผู้วิเคราะห์และผู้ถูกวิเคราะห์. ถูกต้องมั้ย? ใครคนหนึ่งผู้ที่พูดว่า, “ฉันต้องค้นหาเหตุของความขัดแย้ง”, และแล้วเขาก็เริ่มต้นสืบสวนราวกับว่ามันได้เป็นบางอย่างภายนอกของตัวเขา, แล้วเขากำการวิเคราะห์นั่น, ไม่ใช่ผู้วิเคราะห์คือผู้ถูกวิเคราะห์? กรุณาเข้าไปในเรื่องนี้สักเล็กน้อยถ้าคุณจะทำได้. เรากำลังถาม:  ไม่ใช่ผู้วิเคราะห์ – หรือถ้าจะอธิบายให้ต่างออกไป – ผู้วิเคราะห์แตกต่างไปจากอะไรนั่นที่เขาวิเคราะห์หรือ?  (Analysis implies, doesn’t it, the analyzer and the analyzed. Right? The one who says, ‘I must find the cause of this conflict’, and then he begins to investigate as though it were something outside of him, then he analyses that. Is not the analyzer the analyzed? Please go into this a little bit if you will. We are asking: is not the analyzer – or put it differently – is the analyzer different from that which he analyzes?)

          ใครคือผู้วิเคราะห์? ต่างไปจากนักจิตวิทยาอาชีพ, จติตแพทย์, ในเรื่องนี้อะไรที่เรากำลังทำกันอยู่ในตอนนี้, ก็คือทำความเข้าใจถึงเหตุแห่งความขัดแย้ง. ความขัดแย้งนั่น, เหตุนั่น, นั่นต้องถูกวิเคราะห์หรือ? แล้วถ้าคุณกำลังวิเคราะห์เหตุนั้น, แล้วใครคือผู้วิเคราะห์? ถูกต้องมั้ย? ผู้วิเคราะห์แตกต่างไปจากอะไรที่ถูกเขาวิเคราะห์หรือ? คุณเข้าใจคำถามนี้ของฉันไหม? ฉันกำลังพูดอยู่กับตัวฉันเองหรือ? คุณสนใจจริงๆในทั้งหมดนี้หรือ?  (Who is the analyzer? Apart from the professional psychologist, psychiatrist, in this what we are doing now, is to understand the causation of conflict. Is that conflict, the cause, is that to be analyzed? Then if you are analyzing the cause, then who is the analyzer? Right? Is the analyzer different from that which he analyzed? Do you understand my question? Am I talking to myself? Are you really interested in all this?)

Q:       ใช่ค่ะ. (Yes.)

K:       อย่า, ได้โปรด, อย่ามาเสริมกล้าให้กับผู้พูด. เขาไม่ได้มีคุณค่าต่อมัน. คุณสนใจจริงๆในทั้งหมดนี้หรือ?  (Don’t, please, don’t encourage the speaker. He is not worth it. Are you really interested in all this?     

Q:       ใช่ค่ะ. (Yes.)

K:       ไม่, ได้โปรด., นี้เป็นที่จริงจังมากนะ, คุณเข้าใจไหม? มันไม่ใช่เป็นแค่บางอย่างสำหรับหนึ่งชั่วโมง. มันเป็นชีวิตของคุณ. มันเป็นหนทาของคุณในการมีชีวิตอยู่, คำถามทั้งปวงของความรัก, ความอ่อนโยน, ความห่วงใย, ความเสน่หา, ทั้งหมดนั้นถูกเกี่ยวข้องอยู่ในเรื่องนี้. มันไม่ใช่เป็นแค่การเห็นพ้องกับผู้พูดที่กลายเป็นค่อนข้างพิกล.  (No, please, this is very serious, you understand? It is not just something for an hour. It is your life. It is your way of living, the whole question of love, tenderness, care, affection, all that is involved in this. It isn’t just agreement with the speaker which becomes rather absurd.)

          ถ้าคุณอย่างแท้จริง, ได้สนใจเชิงลึกในเรื่องนี้, ที่คือการจะค้นหาออกมาด้วยตัวใครผู้หนึ่งเอง, ไม่ใช่จากผู้พูด, อต่โดยตนดเอง, ที่จะค้นหาออกมาถึงเหตุแห่งความขัดแย้ง. และเมื่อมีการค้นพบนั่นของเหตุ, แล้วผลกระทบนั่นก้ได้หายไป เพราะว่าทั้งหมดนั้น – เหตุใดก็ตามสามารถที่จะถูกเปลี่ยนแปลงได้. ถ้าใครผู้หนี่งปวดฟัน หรือ ปวดหัว, มันคือเหตุหนึ่ง. และเมื่อคุณค้นพบถึงเหตุของเรื่อง โรคนั้นก้หายไป.  (If you are really, deeply interested in this, which is to find out for oneself, not from the speaker, but for oneself, to find out the cause of conflict. And when there is the discovery of the cause, then the effect disappears because all – any cause can be changed. If one has a toothache or a headache, it has a cause. And when you find the cause that disease disappears.)

          เช่นเดียวกัน, ถ้าเราสามารถค้นพบถึงเหตุนั้น, หรือเหตุทั้งหลายนั้นของการที่ว่า ทำไรเรามีชีวิตอยู่ในความขัดแย้งอันไม่มีที่สิ้นสุด, และการที่จะเจาะลึกลงไปในเรื่องนี้อย่างละเอียด, ในใช่กระบวนการของการวิเคราะห์เปรียบเทียบทั้งหลายในการแยกกันระหว่างผู้วิเคราะห์กับผู้ถูกวิเคราะห์. และเพราะเช่นนั้น, ในกระบวนการของการวิเคราะห์นั่น ก็ยังคงมีความขัดแย้งของตัวมันเอง. ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจทั้งหมดนี้. (Similar, if we can find out the cause, or the causes of why we live in perpetual conflict, and to delve deeply into that, it is not a process of analysis because analysis implies a division between the analyzer and the analyzed. And therefore, in that process of analysis there is still conflict. I hope you understand all this.)

แต่ถ้าเราสามารถสังเกตได้ถึงข้อเท็จจริงของเหตุ, ที่เรียกร้องความสนใจ, ห่วงใย, กระตุ้นเชิงลึกที่จะค้นหา, แรงดาลใจที่จะก้าวออกมาจากความขัดแย้งนี้ – นั่นต้องการพลังงาน. และการวิเคราะห์เป็นกระบวนหนึ่งของการสูญเปล่าพลังงาน. ดังนั้น, มันเป็นไปได้ไหมที่จะสังเกตอย่างกระจ่างแจ้ง, รับรู้, มีญาณั้ศน์ภายในเจ้าไปสู่แหตุแห่งความขัดแย้งนั้น.  (But if we could observe the fact, or come upon the fact of the cause, which demands attention, care, deep urge to find out, passion to step out of this conflict – that requires energy. And analysis is a process of wastage of energy. So, is it possible to observe clearly, perceive, have an insight into the causation of conflict?)

ถ้าเราสามารถค้นพบเหตุแห่งความขัดแย้ง, แล้วสิ่งนี้ได้หายไปด้วยกันทั้งหมด, ผลลัพธ์ที่เป็นความขัดแย้งดังกล่าว. ดังนั้น, เรากำลังพยายาม – กำลังถาม, ไม่ใช่กำลังพยายาม – เรากำลังถาม: นี้เป็นเหตุคิดไหม? คิดขึ้นโดยตัวมันเอง. ให้ฉันได้อย่างแรกก่อน – ผู้พูดกำลังนำเอาสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ออกมา, อย่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย, เรากำลังที่จะตรวจสอบ, ว่าเหตุนั้นในสาระของความเป็นสิ่งคู่กันที่เรามี, การแบ่งแยกออกมาระหว่าง อะไรคือฉัน? อะไรที่ฉันควรจะเป็น? (If we can find out the causation, then this thing disappears altogether, the effect which is conflict. So, we are trying – asking, not trying – we are asking: Is the cause thought? Thought itself. Let me first – the speaker is putting out these things, don’t agree or disagree, we are going to examine. Is the cause this sense of duality we have, division between what I am, what I should be?)

‘ควรจะเป็น’นี้ คือการฉายภาพความคิดออกมาก. นั่นไม่ได้เป็นหนทางที่ผู้ใดกำลังมีชีวิตอยู่, หรือว่ามันเป็นที่เจ็บปวด, เพราะเช่นนั้น ใครที่ฉายภาพแนวคิดหนึ่ง, แนวคิดของหนทางที่ดีกว่าของการมีชีวิต, อุดมคติหนึ่ง, หารปรับตัวให้เข้ากับอุดมคตินั้น, และเพราะเช่นนั้นคือความขัดแย้ง. ความเป็นจริงกับอุดมคติ. นั่นเป็นเหตุ – หนึ่งในเหตุแห่งความขัดแย้งหรือ? ซึ่งหมายถึงว่า เราไม่เคยเผชิญหน้าอย่างแท้จริงกับอัไรที่เป็น. ถูกต้องมั้ย? มักจะย้ายหนีอยู่เสมอ หรือหลบหนี, จากการสังเกตอย่างแท้จริงถึงอย่างแท้จริง, ความไร้สาระของชีวิตเรา, ความแปลกเฉพาะตัว, และอะไรอื่นทั้งหลาย.  (The ‘should be’ is a projection of thought. That is does not like the way one is living, or it is painful, therefore one projects a concept a concept of a better way of living, an ideal, and conforming oneself to that ideal, and therefore conflict. The actual and the ideal. Is that the cause – one of the causes of conflict? Which means we never face actually what is. Right? Always moving away or escaping, from actually observing the actuality, the pettiness of our life, the idiosyncrasies, and so on.)

          https://youtu.be/_NprcLUur2k?si=GAfrYY_yH6mvkxTM

มิชิโอะ คูชิ – “99% ของสังคมในเวลาปัจจุบัน กำลังคิดอย่างหลงผิดและติดอยู่กับมายาภาพทั้งหลาย...”

มิชิโอะ คูชิ – “99% ของสังคมในเวลาปัจจุบัน กำลังคิดอย่างหลงผิดและติดอยู่กับมายาภาพทั้งหลาย...”

“99% of present day society are thinking delusion and illusions…” - Michio Kushi, 1984

          https://youtu.be/ZE65YiYYTMo?si=sMiVlmQaLcebK7-b

          …99% ของสังคมวันเวลาปัจจุบันนี้ กำลังคิดหลงผิดและติดในมายาภาพทั้งหลาย. โอเค. และพวกเขาคิดว่าเป็นรนาวกับว่าตระหนักรู้โลก. พวกเขาคิดว่าเช่นนั่นและนั่นคือที่พวกเขากระทำนั่น. โอค.  (…99% of present-day society are thinking delusion and illusions. Okay. And day they think that is as if realize world. They think that and they act that. Okay.)

          ตัวอย่างเช่น ชาติ. โอเค. ชาติ. อะไรคือชาติ? ชาติแค่เพียงมีอยู่ที่นี่เท่านั้น. สมอง. โอเค? เราจัดตั้งชาติ, สร้างเส้นพรมแดนขึ้นมา. เราทำพาสปอร์ต์ขึ้นมา. เราทำวิซ่าทั้งหลาย. ถูกมั้ย? เราจ่ายภาษี. เรามีรัฐบาล ฯลฯ. แต่ใครได้เป็นผู้ทำมันล่ะ? สมองของเราทำมัน. โอเค? หรือและสมองของเรากำลังจดจำได้ว่านั่นคือแนวคิดของพวกเขา, ความคิด, ในความเป็นจริงนั่นไม่ได้มีเส้นพรมแดนอยู่. ดังนั้น, นกทั้งหลายก้บินข้ามพรมแดนไปได้โดยไม่ต้องมีพาสสปอร์ต, วิซ่า. ดังนั้น, สัตว์ทั้งหลายหรือปลา. ก็มีเพียงมีอยู่ในสมองของมนุษย์.   (Example like nation. Okay. Nation. What is nation? Nation only exists here. Brain. Okay. We set the national border line. We make passport. We make visas. Right. We pay the tax. We have government etc. But who made it? Our brain made it. Okay. Or and our brains recognizing that their concept, idea, in reality that not exist borderline. So, birds fly across the borderline without passport, visa. So, animals or fish only in the human brain.)

          ดังนั้น, แต่เราต้องสร้างสรรค์นั่น. ดังนั้น, เรากระทำเราทำราวกับว่านั่นมีอยู่จริงๆ. ผมเป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกาและทำความเคารพต่อธงชาติ, เพลงชาติ, และสิทธิกำลังไปกับสิทธิถูกต้องนั่น, ชีวิตทั้งปวงไปด้วยดี, โอเค, ดุจเช่นพลเมืองอเมริกัน. เราได้สร้างสรรค์ภาพของเราขึ้นมา ที่ไม่ได้เป็นจริงและเราก็ทำเป็นดุจว่านั่นมีอยู่. โอเค. สิ่งทั้งหลายเหมือนกัน มีสิ่งทั้งหลายมากมายเหลือเกิน, สิ่งทั้งหลายเหล่านั้นก็ถุกเรียกกันสว่าปัจจุบันวันนี้, หลากหลายชนิดของการเคลื่อนไหวทั้งหลาย มากมายเหลือเกินเหมือนเช่น, โอดเค, หลากหลายศาสนาความเชื่อมากมายหลบายสิ่งทั้งหลายเหมือนเช่นด้วยเช่นกัน, โอเคมั้ย?    (So, but we have to create that. So, we act we as if that in reality exist. I’m the citizen of United States of America and salute to the flag, National Anthem, and right going on right, whole life goes okay whole life as American citizen. We created our image which is unreal and we act as if that exist. Okay. Same things there so many things, those things so-called present today, various kinds of movement so many like, okay, various religious belief many things like that also, okay?)

          คำสอนด้านจิตวิทยาหลากหลาย ฯลฯ. ไปด้วยดี, รูปแบบใหม่ๆของการสอนว่ากันไป, แต่ด้วยเช่นกัน, คนไหนที่เป็นเช่นนั้นบ้าง. โอเค. ประเด็นก็คือ เราต้องกวาดเอาความหลงนั้นออกไป. นั่นหมายถึงว่าเราต้องตื่นขึ้น. นั่นหมายถึงว่าเราต้องกินอาหารที่ดีจริงๆ- อาหารจุลชีวะ. แล้วธรรมชาติทั้งหมดของการหลงผิดเหล่านั้นอนุภาคสีขาวทั้งหลาย. โอเค. ธรรมชาติอันกระจ่างชัด.  (Various psychological teaching etc. goes right, new type of teaching go, but also, any of them like that. Okay. The point is we must wipe out delusion. That means we must wake up. That means we have to eat really good micro biotic food.  Then naturally all those delusion white particles. Okay. Natural clarity.)

          https://youtu.be/ZE65YiYYTMo?si=9jR_8f6dNHhQMTde

“99% of present day society are thinking delusion and illusions…” - Michio Kushi, 1984

          https://youtu.be/ZE65YiYYTMo?si=sMiVlmQaLcebK7-b

          …99% ของสังคมวันเวลาปัจจุบันนี้ กำลังคิดหลงผิดและติดในมายาภาพทั้งหลาย. โอเค. และพวกเขาคิดว่าเป็นรนาวกับว่าตระหนักรู้โลก. พวกเขาคิดว่าเช่นนั่นและนั่นคือที่พวกเขากระทำนั่น. โอค.  (…99% of present-day society are thinking delusion and illusions. Okay. And day they think that is as if realize world. They think that and they act that. Okay.)

          ตัวอย่างเช่น ชาติ. โอเค. ชาติ. อะไรคือชาติ? ชาติแค่เพียงมีอยู่ที่นี่เท่านั้น. สมอง. โอเค? เราจัดตั้งชาติ, สร้างเส้นพรมแดนขึ้นมา. เราทำพาสปอร์ต์ขึ้นมา. เราทำวิซ่าทั้งหลาย. ถูกมั้ย? เราจ่ายภาษี. เรามีรัฐบาล ฯลฯ. แต่ใครได้เป็นผู้ทำมันล่ะ? สมองของเราทำมัน. โอเค? หรือและสมองของเรากำลังจดจำได้ว่านั่นคือแนวคิดของพวกเขา, ความคิด, ในความเป็นจริงนั่นไม่ได้มีเส้นพรมแดนอยู่. ดังนั้น, นกทั้งหลายก้บินข้ามพรมแดนไปได้โดยไม่ต้องมีพาสสปอร์ต, วิซ่า. ดังนั้น, สัตว์ทั้งหลายหรือปลา. ก็มีเพียงมีอยู่ในสมองของมนุษย์.   (Example like nation. Okay. Nation. What is nation? Nation only exists here. Brain. Okay. We set the national border line. We make passport. We make visas. Right. We pay the tax. We have government etc. But who made it? Our brain made it. Okay. Or and our brains recognizing that their concept, idea, in reality that not exist borderline. So, birds fly across the borderline without passport, visa. So, animals or fish only in the human brain.)

          ดังนั้น, แต่เราต้องสร้างสรรค์นั่น. ดังนั้น, เรากระทำเราทำราวกับว่านั่นมีอยู่จริงๆ. ผมเป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกาและทำความเคารพต่อธงชาติ, เพลงชาติ, และสิทธิกำลังไปกับสิทธิถูกต้องนั่น, ชีวิตทั้งปวงไปด้วยดี, โอเค, ดุจเช่นพลเมืองอเมริกัน. เราได้สร้างสรรค์ภาพของเราขึ้นมา ที่ไม่ได้เป็นจริงและเราก็ทำเป็นดุจว่านั่นมีอยู่. โอเค. สิ่งทั้งหลายเหมือนกัน มีสิ่งทั้งหลายมากมายเหลือเกิน, สิ่งทั้งหลายเหล่านั้นก็ถุกเรียกกันสว่าปัจจุบันวันนี้, หลากหลายชนิดของการเคลื่อนไหวทั้งหลาย มากมายเหลือเกินเหมือนเช่น, โอดเค, หลากหลายศาสนาความเชื่อมากมายหลบายสิ่งทั้งหลายเหมือนเช่นด้วยเช่นกัน, โอเคมั้ย?    (So, but we have to create that. So, we act we as if that in reality exist. I’m the citizen of United States of America and salute to the flag, National Anthem, and right going on right, whole life goes okay whole life as American citizen. We created our image which is unreal and we act as if that exist. Okay. Same things there so many things, those things so-called present today, various kinds of movement so many like, okay, various religious belief many things like that also, okay?)

          คำสอนด้านจิตวิทยาหลากหลาย ฯลฯ. ไปด้วยดี, รูปแบบใหม่ๆของการสอนว่ากันไป, แต่ด้วยเช่นกัน, คนไหนที่เป็นเช่นนั้นบ้าง. โอเค. ประเด็นก็คือ เราต้องกวาดเอาความหลงนั้นออกไป. นั่นหมายถึงว่าเราต้องตื่นขึ้น. นั่นหมายถึงว่าเราต้องกินอาหารที่ดีจริงๆ- อาหารจุลชีวะ. แล้วธรรมชาติทั้งหมดของการหลงผิดเหล่านั้นอนุภาคสีขาวทั้งหลาย. โอเค. ธรรมชาติอันกระจ่างชัด.  (Various psychological teaching etc. goes right, new type of teaching go, but also, any of them like that. Okay. The point is we must wipe out delusion. That means we must wake up. That means we have to eat really good micro biotic food.  Then naturally all those delusion white particles. Okay. Natural clarity.)

          https://youtu.be/ZE65YiYYTMo?si=9jR_8f6dNHhQMTde