ยูวาล ฮาราริ - รุ่นอายุที่ การจำได้ว่าชีวิตคืออะไรจริงๆ กำลังจะจบสิ้น
Harari: The Generation
That Remembers What Life Was Really Like Is Ending || Yuval Harari
https://youtu.be/-GWeCLen3lw?si=E558MuQFP-bEYkZR
คุณเคยหยุดที่ตะคิดบ้างไหกมว่า คุณอาจจะเป็นส่วนของหนึ่งในชั่วขณะสุดท้ายในประวัติศาสตร์มนุษย์
เมื่อยังคงมีผู้คนมีชีวิตอยู่ผู้ที่ได้ลืมไปแล้วว่า ชีวิตเป็นเหมือนอะไรก่อนที่จะมีสมาร์ทโฟน,
ก่อนที่จะมีอินเตอร์เน็ต? ก่อนที่สิ่งมีชีวิตจะกลายเป็นถูกเชื่องโยงพัวพันอยู่กับอัลกอริธึมทั้งหลายและจอภาพทั้งหลาย? (Have you ever stopped to think you
might be part of one of the last moments in human history when there are still
people alive who remember what life was like before smartphones, before the
internet? Before our existence became completely intertwined
with algorithms and screen?)
มีความหดหู่ใจแปลกๆในการตระหนักรู้นั่นที่ชั่วขณะแน่ชัดนี้,
ดังที่คุณได้ยินคำพูดทั้งหลายเหล่านี้, ว่าคุณกำลังเป็นประจักษ์พยานต่อจุดจดเงียบงันของบางอย่างที่มนุษยชาติได้แบกถือพามันหลายพันของหลายปี.
ความทรงจำที่มีชีวิตอยู่ของสิ่งมีชีวิตแบบอนาล็อกล้วน ๆ, ที่ความน่าเบื่อหน่ายได้ก็สามารถเป็นไปได้,
ที่ความเงียบไม่ได้จำเป็นต้องถูกเติมเต็ม, ที่ความวิตกกังวลได้ถูกระบุว่าคือขีดจำกัดทั้งหลายชั่วคราว
เพราะว่าไม่มีความเป็นไปได้ของการถูกเชื่อมต่ออยู่เสมอ, มักจะสามารถมีอยู่เสมอ,
มักจะถูกถล่มได้อยู่เสมอด้วยข้อมูลข่าวสาร. นี้ไม่ใช่การแค่การหวนรำลึกถึงอดีตอย่างอาลัยอาวรณ์เท่านั้น,
แต่คือการตรวจสอบอย่างเร่งด่วนฉุกเฉินเข้าไปในอะไรที่เรากำลังสูญเสียโดยปราศจากการสังเกตเห็น,
และทำไมมันถึงเป็นเหตุสำคัญมากกว่าที่เราจินตนาการ. (There’s strange melancholy in
realizing that at this exact moment, as you hear these words, you’re witnessing
the silent end of something that humanity has carried for thousands of years.
The living memory of purely analog existence, where boredom was possible, where
silence didn’t need to be filled, where anxiety had defined temporal limits because
there was no possibility of being always connected, always available, always
being bombarded by information. This isn’t just a nostalgic reflection on time
past, but an urgent investigation into what we’re losing without even noticing,
and why it matters more than we imagine.)
ลองพิจารณาถึงชั่วขณะที่ย่าขอแงคุณหรือปู่ของคุณ,
ถ้าพวกเขายังคงมีชีวิตอยู่, หรือคิดไปถึงผู้คนสูงอายุที่คุณรู้จัก. พวกเขาได้แบกถืออยู่ในจิตใจของพวกเขามาบางอย่างที่จะในไม่ช้าได้สาบสูญไปอย่างสมบูรณ์สิ้น,
ความกล้าหาญ, อารมณ์รูสึก, และความทรงจำของการรับรู้ของอะไรทีมันได้เป็นเหมือนชีวิตในโลกที่มนุษย์มุ่งมั่นสนใจ
ซึ่งไม่ใช่ผลผลิตทางการค้า, ที่ซึ่งสัมพันธภาพไม่ได้ถูกกระทำผ่านสื่อมาทางตัวเชื่อมประสานดิจิตอล.,
ที่ซึ่งความรูได้มีน้ำหนักและห้ายาก, ที่ซึ่งเวลาได้ผ่านไปในหนทางพื้นฐานซึ่งแตกต่างกัน. (Consider for a moment your
grandmother or grandfather, if they’re still alive, or think about the elderly
people you know. They carry in their minds something that will soon be
completely extinct, the bodily, emotional, and cognitive memory of what it was
like live in the world where human attention was not a commercialized product, where
relationships were not mediated by digital interfaces, where knowledge had
weight and scarcity, where time passed in a fundamentally different way.)
ดเมื่อตอนที่คุณเยาว์วัย,
จดหมายหนึ่งได้ถูกใช้เวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์ที่จะไปถึงผู้รับของมัน.
และความล่าช้าเลื่อนไปนี้ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นปัญหาเชอิงเทคนิคใดที่จะต้องถูกแก้ไข,
แต่อย่าง่ายๆดุจธรรมชาติชั่วคราวของการติดต่อซึ่งกันของมนุษย์.
เมื่อพวกเขาต้องการจะรู้บางอย่าง, พวกเขาก็ต้องไปยังห้องสมุด,
ค้นหาผ่านตำราหนังสือทั้งหลาย, ถามผู้คน, และบ่อยครั้งที่คำตอบง่ายๆนั้นไม่สามารถมีให้.
และสิ่งนี้ได้ถูกยอมรับว่าเป็นเช่นส่วนปกติของสภาวะมนุษย์. (When they were young, a letter
took days or weeks to reach its recipient. And this delay wasn’t seen as a
technical problem to be solved, but simply as the temporal nature of human
communication. When they wanted to know something, they had to go to a library,
search through books, ask people, and often the answer simply wasn’t available.
And this was accepted as a normal part of the human condition.)
เรากำลังช่วงเปลี่ยนผ่านทางประวัติศาสตร์ที่เทียบได้แต่เพียงการปฏิวัติอันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติเท่านั้น,
การปฏิวัติเกษตรกรรมที่นำเราออกจากชีวิตเร่ร่อน, การปฏิวัติอุตสาหกรรมที่นำเราออกจากชนบทมาสู่เมืองใหญ่ทั้งหลาย.
และในตอนนี้การปฏิวัติดิจิตอลที่กำลังนำเราจากความเป็นจริงทางกายภาพไปสู่ความเป็นจริงลูกผสม
ที่ซึ่งประสบการณ์ของเราได้ถูกกลั่นกรอง, ปรับแต่ง, และทำให้เป็นสินค้าผลิตภัณฑ์โดยอัลกอริธึม
- ชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์ ทั้งหลาย. แต่ไม่เหมือนกับการเปลี่ยนผ่านที่แล้วมา, ที่ได้ใช้เวลาหลายศตวรรษ
หรืออย่างน้อยที่สุดก็หลายทศวรรษที่จะเสร็จสมบูรณ์, รายนี้กำลังบังเกิดขึ้นในความเร็วของหนึ่งหรือสองชั่วรุ่นอายุเท่านั้น.
(We’re going through a historical transition comparable only to
humanity’s great revolutions, the agricultural revolution that took us from
nomadic life, the industrial revolution that took us from the countryside to
cities. And now the digital revolution that is taking us from physical reality
to a hybrid reality where our experience is constantly filtered, optimized, and
commodified by algorithms. But unlike previous transitions, which took
centuries or at least decades to complete, this one is happening at the speed
of one or two generations.)
ในเพียงแค่ 20 ปี,
เราได้ไปจากโลกที่ซึ่งประสบการณ์ของมนุษย์ส่วนใหญ่ได้บังเกิดออฟไลน์ -
โลกของการไม่เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต/โลกของการติดต่อถึงกันโดยตรงจริงๆ ที่ซึ่งทุกประสบการณ์สำคัญปฏิบัติได้โดยตรง
มีบางองค์ประกอบดิจิตอล. อะไรที่ทำให้การเปลี่ยนผ่านนี้ก่อกวนน่ากังวลใจเป็นพิเศษ
คือว่ามันไม่ได้ถูกขับเคลื่อนโดยความจำเป็นต้องการขั้นมูลฐานของมนุษย์, แต่เป็นไปตามแรงผลักดันทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีที่ดำเนินการไปตามตรรกะของตัวมันเอง,
บ่อยครั้งสวนทางกับสวัสดิภาพและความผาสุกของมนุษย์. เศรษฐกิจแบบตั้งใจได้เปลี่ยนรูปความสามารถของเรากับการเพ่งสนใจเข้าไปที่ทรัพยากรซึ่งได้ถูกรุกรานสูบไป.
เหมือนเช่นเดียวกับที่การปฏิวัติอุตสาหกรรมได้เปลี่ยนรูปแหล่งทรัพยากรธรรมชาติทั้งหลายไปสู่สินค้าโภคภัณฑ์ทั้งหลาย. (In just 20 years, we’ve gone from
a world where most human experience happened offline1 to a world where
practically every significant experience has some digital component. What makes
this transition particularity disturbing is that it’s not being driven by
fundamental human need, but by economic and technological imperatives that
operate according to their own logic, often contrary to human welfare. The
attention economy has transformed our capacity for focus into a resource to be
extracted. Similar to how the Industrial Revolution transformed natural
resources into commodities.)
1 คำว่า offline
(ออฟไลน์) แปลว่า การไม่เชื่อมต่อ เช่น
การไม่ได้ต่ออินเทอร์เน็ต, การไม่ได้เปิดใช้งานระบบคอมพิวเตอร์,
หรือการทำกิจกรรมในโลกความเป็นจริงที่ไม่ผ่านหน้าจอหรือเครือข่ายออนไลน์
ความหมายและการใช้งาน
- คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต:
หมายถึงสถานะที่อุปกรณ์หรือโปรแกรมไม่ได้เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตหรือเครือข่าย
เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์หลุดจากการเชื่อมต่อ
หรือโหมดที่ใช้งานได้โดยไม่ต้องต่อเน็ต
- ชีวิตประจำวันและกิจรรม:
หมายถึงการพบปะเจอตัวจริง หรือการทำกิจกรรมนอกโลกดิจิทัล เช่น
การเรียนในห้องเรียนปกติ หรือการจัดงานอีเวนต์สถานที่จริง
จิตทั้งหลายของเราได้กลายเป็นเขตแดนทั้งหลายที่จะต้องตกเป็นอาณานิคมของบริษัททั้งหลายที่ได้พัฒนาเทคโนโลยีอันซับซ้อนหรูเลิศมากยิ่งขึ้นในการที่จะจับกุมและคงไว้ซึ่งความสนใจทั้งหลายของเรามากยิ่งกว่าการโฆษณาชวนเชื่อหรือระบบควบคุมสังคมใดๆ
ที่ได้เคยมีมาในประวัติศาสตร์มนุษย์. ชนรุ่นที่ยังคงจำได้ว่าอะไรที่มันได้เป็นเช่นไรที่มีชีวิตกันก่อนการยึดอาณานอคมท่างจิตใจ
ที่กำลังตายลงอย่างแท้จริง. เมื่อบุคคลสุดท้ายผู้ที่ได้มีชีวิตวัยหนุ่มสาวทั้งปวงโดยปราศจากอินเตอร์เน็ตได้ตายลงไป,
บางอย่างที่สามารถเรียกคืนมาได้ก็จะสูญไปชั่วนิรันดร์. ไม่ใช่แค่ข้อมูลหรือจารีตประเพณีทั้งหลาย,
แต่รูปร่างทั้งหลายของจิตสำนึกด้วยเช่นกัน. คุณภาพของประสบการณ์ที่ไม่สามารถถูกทำเป็นเอกสารในตำราหนังสือทั้งหลายหรือวิดีโอทั้งหลาย
เพราะว่ามันเป็นเรื่องประสบการณ์ตรงขั้นมูลฐาน. (Our minds have become territories
to be colonized by corporations that have developed more sophisticated
technologies to capture and maintain our attention than any propaganda or
social control system that ever existed in human history. The generation that
still remembers what it was like to live before this mental colonization is
literally dying. When the last person who lived the entire youth without the internet
dies, something irretrievable will be lost forever. Not just information or
customs, but a form of consciousness. A quality of experience that cannot be
documented in books or videos because it is fundamentally experiential.)
มันเหมือนกับการพยายามที่จะอธิบายต่อใครบางคนผู้ไม่เคยมีประสบการณ์รับรู้ต่อความเงียบ
ว่าอะไรคือความเงียบแท้จริงเป็นเช่นไร. หรือการพยายามที่จะอธบายต่อใครบางคนผู้ที่มักจะได้เข้าถึงต่อ
GPS อะไรที่มันได้หมายถึงเมื่อคุณได้หลงทางไปจริงๆ.
การต้องไว้เนื้อเชื้อใจสัญชาตญาณของตัวคุณเองและความใจดีต่อผู้แปลกหน้าทั้งหลายที่จะค้นพบหนทางของคุณ.
ลองคิดถึงครั้งสุดท้ายที่คุณได้เบื่อหน่ายอย่างแท้จริง.
และนั่นคือความน่าเบื่อหน่ายที่ถูกแทรกขัดโดยการตรวจสอบโทรศัพท์ของคุณ, แต่ความเบื่อหน่ายแบบลึกซึ้งที่ชวนให้ครุ่นคิด
ที่มีแรงกำลังบังคับจิตนั้นให้ท่องไปตามเส้นทางที่ไม่ได้ถูกโปรแกรมเส้นทางทั้งหลาย
เพื่อสร้างสรรค์ที่ว่างสำหรับความคิดต้นเดิมทั้งหลายที่แท้จริงที่จะผุดอุบัติขึ้นมาจากความไม่มีอะไร. (It’s like trying to explain to
someone who has never experienced silence what true silence is like. Or trying
to describe to someone who has always had access to GPS what it meant to get
truly lost. Having to trust your own intuition and the kindness of strangers to
find your way. Think about the last time you were truly bored. Not that boredom
that is immediately interrupted by checking your phone, but deep contemplative
boredom that forces the mind to wander down unprogrammed paths that creates
space for genuinely original thoughts to emerge from nothing.)
ชนรุ่นอายุที่เพิ่งผ่านมาได้รู้ถึงอะไรประเภทความน่าเบื่อหน่ายนี้ว่าเป็นประสบการณ์รับรู้ปกติธรรมดา,
มีอยู่สม่ำเสมอ, เกือบประจำวัน.
พวกเขาได้รู้ว่าอะไรที่มันหมายถึงที่จะใช้เวลารอยคอยหลายชั่วโมงในแถวกับไม่มีอะไรจะทำ
นอกจากคอยสังเกตผู้คนอื่นๆและปล่อยให้จิตใจของพวกเขาเตร็ดเตร่ไป. พวกเขาได้รู้ว่ามันเป็นอะไรที่ได้มีการสนทนาที่ได้เริ่มต้นขึ้นโดยปราศจากจุดประสงค์เฉพาะเจาะจง
และได้ยืดขยายออกไปเป็นหลายชั่วโมงโดยปราศจากการแทรกขัดทั้งหลาย,
ปราศจากความกระวนกระวายของการขาดหายพลาดบางอย่างสำคัญที่กำลังบังเกิดขึ้นออนไลน์ไป.
การสูญเสียนี้ไม่ได้แทบมีผลต่อทางอารมณ์รู้สึกใดเลย. (The previous generation knew this
kind of boredom as a regular, almost daily, experience. They knew what it meant
to spend hours waiting in line with nothing to do but observe other people and
let their minds wander. They knew what it was to have conversation that started
without a specific purpose and extended for hours without interruptions,
without the anxiety of missing something important happening online. This loss
is not merely sentimental.)
(There is growing scientific evidence that
the type of cognition we develop when we not constantly stimulated by external
inputs is fundamentally different and potentially superior in many ways to the
type of cognition we develop in digitally hyper-stimulated environments. The
capacity for sustained attention, the ability to enter deep flow states, the
capacity to tolerate ambiguity and uncertainty without immediately seeking
external answers, the ability to form lasting and meaningful memories, all
these cognitive capacities seem to be atrophying in populations that grew up
entirely in digital environments.)
(But what’s even more concerning is that
we’re losing not just individual cognitive capacities, but also forms of
sociability and intimacy that took thousands of years to develop. The previous
generation knew how to be present with another person in a way that become
almost impossible for us. They knew how to have conversations that weren’t
performed for imaginary audiences, how to develop relationships that didn’t leave
digital traces, how to keep aspects of their lives genuinely private, not
because they were hiding something, but because privacy was seen as a necessary
condition for developing a rich and authentic inner life.)
เมื่อชนรุ่นนี้ได้หายไปอย่างสมบูรณ์สิ้น,
เราจะมีชีวิตอยู่ในโลกที่ซึ่งไม่มีใครมีชีวิตโดยที่จะสามารถจำได้ถึงประสบการณ์ของมนุษย์เป็นเช่นไก่อนที่มันจะถูกปรับให้ดีที่สุด,
วัดผลประมาณประเมินได้, และให้ผลทางการเงินได้. มันจะเป็นเหมือนการมีชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ที่ซึ่งอาคารเก่าแก่ทั้งหลายทั้งหมดได้ถูกรื้อทำลายทิ้งและถูกแทนที่ด้วยสิ่งสร้างทั้งหลายที่ทันยสมัย.
เราได้สูญเสียความสามารถในการที่จะจินตนาการถึงอะไรที่สถาปัตยกรรมซึ่งผ่านมาได้เป็นเหมือนเช่นนั้น
เพราะว่า ไม่มีหลักฐานหรือสิ่งอ้างอิงที่เป็นชิ้นเป็นอันอีกต่อไป
ยกเว้นแต่ในกรณีนี้, มันไม่ใช่อาคารทั้งหลายไดก้ถูกรื้อทำลายไป, แต่เป็นรูปทรงทั้งหลายของจิตสำนึก,รูปแบบทั้งหลายของความมุ่งมั่นสนใจ,
คุณภาพทั้งหลายของปรพะสบการณ?รับรู้ที่ครั้งหนึ่งได้ถูกระบุว่ามันได้หมายถึงอะไรที่เป็นมนุษย์.
(When this generation completely
disappears, we will live in the world where no one alive will be able to
remember what human experience was like before it was optimized, quantified,
and monetized. It will be like living in a city where all the old buildings
have been demolished and replaced by modern constructions. We lose the ability
to imagine what the previous architecture was like because there’s no longer a
physical reference except that in this case, it’s not buildings being
demolished, but forms of consciousness, patterns of attention, qualities of
experience that once defined what it meant to be human.)
เราสวามารถที่จะได้มองเห็นไปแล้วถึงสมุฏฐานโรคทั้งหลายอย่างแรกของการสูญหายยี้ในชนรุ่นอายุหนุ่มสาวทั้งหลาย
คนรุ่นที่แสดงระดับความวิตกกังวล ความซึมเศร้า และความยากลำบากในการมีสมาธิ
ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ. แทนที่การตั้งคำถามไม่ว่า
จะมีการเชื่อมต่อสมุฏฐานโรคทั้งหลายเหล่านี้กับสภาแวดล้อมดิจิตอลที่ชนรุ่นทั้งหลายเหล่านี้ได้เติบโตขึ้นมาหรือไม่,
การตอบสนองส่วนใหญ่คือการพัฒนาเทคโนโลยีเพิ่มขึ้นเพื่อแก้ปัญหาที่สร้างขึ้นโดยเทคโนโลยี. (We
can already see the first symptoms of this loss in younger generations who
demonstrate levels of anxiety, depression, and difficulty concentrating unprecedented
in human history. Instead of questioning whether there’s a connection between
these symptoms and the digital environment which these generations grew up, the
predominant response has been develop more technology to solve the problems created
by technology.)
แอปพลิเคชันทำสมาธิ/ฝึกสติมีขึ้น เพื่อรับมือกับความวิตกกังวลที่เกิดจากแอปพลิเคชันอื่นๆ, เครื่องมือเพิ่มพลังการทำงานดิจิทัล เพื่อช่วยแก้ปัญหาการขาดสมาธิที่เกิดจากเครื่องมือดิจิทัลอื่นๆ, แพลตฟอร์มสุขภาพจิตออนไลน์เพื่อรักษาอาการซึมเศร้า ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากความโดดเดี่ยวทางสังคมที่เกิดขึ้นผ่านการใช้งานแพลตฟอร์มออนไลน์อื่นๆ. นี่คือความวิกลจริตในแบบยุคใหม่อย่างแท้จริง. การนำเครื่องมือเดิมที่ก่อให้เกิดปัญหามาใช้เพื่อพยายามแก้ไขปัญหานั้น, แทนที่จะตั้งคำถามว่าตัวเครื่องมือเองอาจเป็นปัญหาหรือไม่. (Meditation apps to combat anxiety caused by other apps, digital productivity tools to help with lack of focus caused by other digital tools, online mental health platforms to treat depression caused in part by social isolation facilitated by other online platforms. This is a particularly modern form of insanity. Using the same tools that created a problem to try to solve the problem, instead of questioning whether the tools themselves might be the problem.)
มันเหมือนกับการแก้อาหารเป็นพิษโดยการกินมากขึ้นไปอีกในอาหารเดียวกันนั้นที่ทำให้เกิดการเป็นพิษนั่น,
แต่ในสัดส่วนทั้งหลายที่น้อยลงไปในช่วงเวลาที่มีการควบคุมมากขึ้น.
ตรรกะนี้ดูเหมือนว่ามีเหตุผลบนผิวหน้า, แต่เมินเฉยไปทั้งสิ้นต่อการคลี่คลายแก้ไขอย่างแท้จริงก็คือ
การหยุดบริโภคสารพิษนั้น. โศกนาฏกรรมนี้ก็คือว่าผู้คนมากมายได้ทำการตัดสินใจทั้งหลายเกี่ยวกับว่าเทคโนโลยีควรจะถูกพัฒนาอย่างไร
ก็เป็นผู้ที่เติบโตมาพร้อมกับเทคโนโลยีเหล่านี้ และไม่มีความทรงจำส่วนตัวว่าชีวิตก่อนจะมีเทคโนโลยีพวกนี้เป็นอย่างไร.
พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้อย่างแท้จริงว่า
มีวิธีจัดระเบียบสังคมและประสบการณ์ของมนุษย์แบบอื่นๆ
ที่ไม่ต้องพึ่งพาการปรับแต่งให้เหมาะสมด้วยระบบดิจิทัลอยู่ด้วย. (It’s like to cure food
poisoning by eating more of the same food that caused the poisoning, but in
smaller portions at more regulated times. The logic seems sensible on the
surface, but completely ignores the possibility that the real solution is to
stop consuming the toxic substance. The tragedy is that many of the people
making decisions about how technology should be developed and implemented have
no personal memory of what life is like before these technologies. They
genuinely cannot imagine that there are ways to organize society and human
experience that don’t depend on constant digital optimization.)
ดังนั้นแล้ว. แนวคิดของการมีชีวิตอยู่โดยปราศจากสมาร์ทโฟนหรืออินเตอร์เน็ต
ไม่ได้เป็นตัวเลือกที่จะถูกพิจารณา, แต่นั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ขั้นพื้นฐานเลย,
เหมือนเช่นการแนะนำในเรากลับไปมีชีวิตอยู่กันในถ้ำทั้งหลาย. แต่ชนรุ่นที่ยังคงจำได้อยู่ก็เสนอให้เห็นถึงทัศนภาพอันวิกฤตนี้.
พวกเขารู้ว่ามันเป็นไปได้ การมีความสุข มีความสามารถในการสร้างสรรค์ผลงาน
และมีความเชื่อมโยงกับมนุษย์คนอื่นๆ
โดยไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีที่หาเงินจากความสนใจของเรา. พวกเขาได้มีชีวิตอยู่ที่เป็นความจริง.
พวกเขารู้ว่าสัมพันธภาพทั้งหลายอันลึกซึ้งและยาวนานนั้น
สามารถถูกก่อรูปร่างขึ้นมาได้โดยปราศจากแอพลิเคชั่นหาคู่. พวกเขาได้รู้ว่ามันเป็นไปได้ที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆและน่าสนใจทั้งหลายโดยไม่ต้องมีอัลกอริธึมทั้งหลายมาปรับเปลี่ยนประสบการณ์ทางการศึกษาให้เหมาะสมกับตัวเราส่วนบุคคล. (Then. The idea of living without
smartphones or internet is not an option to be considered, but a primitive impossibility,
like suggesting we return to living in caves. But the generation that still
remembers offers a crucial perspective. They know it’s possible to be happy,
productive, and connected with other human beings without depending on
technologies that monetize our attention. They lived that reality. The know
that deep and lasting relationships can be formed without dating apps. They
know it’s possible to learn new and interesting things without algorithms
personalizing our educational experience.)
พวกเขาได้รู้ว่ามันเป็นไปได้ที่จะได้รับความบันเทิงโดยปราศจากแพลตฟอร์ม/ช่องทางการส่งภาพและเสียงมาอย่างต่อเนื่องป้อนให้โดยข้อมูลพฤติกรรม.
พวกเขาได้รู้ว่ามันเป็นไปได้ที่จะทำงานอย่างมีประสิทธิภาพโดยปราศจากเครื่องมืออะปกรณ์ทั้งหลายที่แสดงภาพทุกครั้งที่คลิ๊กหรือทุกการเคลื่อนไหวลูกตา.
นี่ไม่ใช่คำโต้ค้านเพื่อให้หวนกลับไปสู่อดีตเชิงอุดมคติเช่นนั้น,
แต่เป็นเสียงเรียกดเตือนสำหรับเราที่จะหวนจำรู้ถึงอะไรที่เราได้กำลังสูญเสียก่อนที่จะสายเกอินไป.
มีหลายรูปลักษณ์ของชีวิตสมัยใหม่ที่เหนือสุดยอดกว่าอดีตอย่างแท้จริง. เราเข้าถึงข้อมูลข่าวสารและโอกาสทั้งหลายทางการศึกษาที่ชนรุ่นที่แล้วมาไม่สามารถกระทั่งฝันถึงได้.
เรามีความสามารถในการติดต่อเชื่อมถึงกันทั่วโลกเป็นโลกานุวัตน์ ที่สามารถ ที่สามารถส่งเสริมรูปแบบความร่วมมือและความเข้าใจอันดีต่อกันได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน.
(They know it’s possible to be entertained without streaming
platforms fed by behavioral data. They know it’s possible to work efficiently without
tools that monitor every click and every eye movement. This is not an argument for
returning to an idealized past, but a call for us to recognize what we’re
losing before it’s too late. There are aspects of modern life that are genuinely
superior to the past. We have access to information and educational opportunities
that previous generations couldn’t even dream of. We have global communication
capabilities that can facilitate forms of collaboration and mutual
understanding without precedent.)
เรามีเครื่องมือที่สสามารถช่วยคลี่คลายแก้ปัญหาซึ่งสลับซับซ้อนทั้งหลายได้
และสามารถปรับผปรุงคุณภาพชีวิตสำหรับผู้คนหลายพันล้าน. ปัญหานั้นไม่ใช่ทมี่ตัวเทคโนโลยีมันเอง,
แต่เป็นความไม่สามารถของเราเองที่ใช้เครื่องมือเหล่านั้นอย่างไม่มีสัมปชัญญะ/ความตื่นรู้และความมุ่งมั่นสนใจใฝ่รู้.
แทนที่จะยินยอมให้เทคโนโลยีที่จะก่อรูปปรับร่างชีวิตทั้งหลายของเราให้เป็นไปตามตรรกะของมันเอง,
เราจำเป็นต้องพัฒนาปัญญาในการที่จะตัดสินใจว่าเมื่อไหรหรืออย่างไร ที่จะใช้เครื่องมือทั้งหลายเหล่านี้ในหนทางทั้งหลายที่รับใช้อย่างแท้จริงต่อความสนใจและคุณค่าเชิงลึกซึ้งที่สุดของเรา.
และปัญญาเหล่านี้เสามารถแต่เพียงมาจากความเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งเท่านั้นว่า
ชีวิตเป็นเหมือนเช่นอะไรก่อนที่จะมีเทคโนโลยีทั้งหลายเหล่านี้เกิดขึ้น,
ตัวเลือกทั้งหลายอะไรมีอยู่โพ้นเลยพวกมันไป และแบบชนิดทั้งหลายไหนของประสบการณ์มนุษย์ที่ดเรากำลังมีเจตจำนงที่จะอุทิศบูชาในนามของประสิทธิภาพและการเชื่อมติดต่อถึงกัน. (We
have tools that can help solve complex problems and improve the quality of life
for billions of people, The problem is not technology itself, but our inability
to use these tools consciously and intentionally. Instead of allowing technology
to shape our lives according to its own logic, we need to develop the wisdom to
decide when and how to use these tools in ways that genuinely serve our deepest
interests and values. And this wisdom can only come from a
clear understanding of what life was like before these technologies, what
options exist beyond them and what types of human experience we’re willing to
sacrifice in the name of efficiency and connectivity.)
ความเร่งด่วนของประเด็นวาระนี้ไม่สามารถถูกประเมินค่าต่ำเกินไป.
แต่ละปีที่ผ่านไปเราได้สูญเสียผู้คนมากยิ่งขึ้นผู้ที่ได้แบกพาเอาความทรงจำทางเลือกได้ของประสบการณ์มนุษย์นี้ไว้
ซึ่งแต่ละชนรุ่นอายุได้กำเนิดมาโดยปราศจากสภาพแวดล้อมทั้งหลายทางดิจิตอลทั้งปวง,
มันกลายเป็นยากลำบากยิ่งขึ้นที่จะจินตนาการว่า ยังมีหนทางทั้งหลายอื่นที่จะรวมองค์จิตสำนึกและสังคมเข้าด้วยกันได้.
ในไม่ช้าเราก็จะถึงจุดที่มนุษยชาติจะลืมไปทั้งสิ้นว่า อะไรได้คือชีวิตที่มีชีวิตอยู่ในหนทางของอนาล็อกล้วน
ๆ และนั่นคือชั่วขณะตอนนั้นที่ ตัวเลือกบางอย่างจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะคิดถึงหรือไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะนำมาพิจารณาเลยด้วยซ้ำ. (The urgency of this issue
cannot be underestimated. Each year that passes we lose more people who carried
this alternative memory of human experience which each generation born entirely
immersed digital environments, it becomes harder to imagine that there are
other ways to organize consciousness and society. Soon we will the point where
humanity will completely forget what was life to live in a purely analog way
and at that moment certain options will become literally unthinkable.)
มันเป็นที่น่าตรึงใจและน่าสะพรึงกลัวที่จะตระหนักได้ว่า
เรากำลังมีชีวิตอยู่ผ่านการเปลี่ยนรูปอย่างพื้นฐานยิ่งต่อสภาวะมนุษย์ในชนรุ่นอนาคตทั้งหลายที่อาจมองย้อนกลับไปและได้เห็นยุคสมัยของเรา
เป็นเช่นชั่วขณะเมื่อมนุษยชาติได้แยกขาดออกเป็นสองสายพันธุ์, อนาล็อก โฮโม
ซาเปียนส์ และพันธุ์เปลี่ยนถ่ายระหว่างสองสายพันธุ์เหล่านี้กำลังบังเกิดขึ้น
ไม่ใช่ผ่านวิวัฒนาการทางชีวภาพอย่างช้าๆ แต่ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมและความสามารถในการรับรู้ที่สามารถถูก
นำไปปฏิบัติหรือทำให้เกิดขึ้นได้จริงภายในเวลาไม่กี่ปีหรือไม่กี่เดือนด้วยซ้ำ. (It’s fascinating and
terrifying to realize that we’re living through a transformation so fundamental
to the to the human condition the future generations might look back and see our
era as the moment when humanity split into two species, analog Homo Sapiens and
the transition between these two species is happening not through slow
biological evolution but through behavioral and cognitive changes that can be
implemented in a matter of years or even months.)
ผมแอยากจะหยุดนี่ลงชั่วขณะเพื่อที่จะถามคุณอย่างตรงๆว่า,
“ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ที่คุณได้ใช้เวลาตลอดทั้งวันโดยปราศจากการตรวจกูอะไรในเครื่องมือดิจิตอล?
ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ที่คุณได้สนทนาอย่างลงลึกกับใครบางคนโดยปราศจากไม่ว่าทั้งคุณและเขา
ค้นหาคำปรึกษาทางโทรศัพท์ในระหว่างการสนทนานั้นๆ.
ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ที่คุณได้ยินยอมให้ตนเองได้หลงทางอย่างแท้จริงโดยปราศจากการใช้GPS และต้องคิดหาทางออกมาในการใช้แค่ทักษะการนำร่องทั้งหลายของคุณเองเท่านั้น
และกับการขอความช่วยเหลือจากผู้คนอื่น?” (I want to pause for a moment to
ask you directly, ‘When was the last time you spent an entire day without
checking any digital device? When was the last time you had a deep conversation
with someone without either of you consulting a phone during the conversation. When
was the last time you allowed yourself to get truly lost without GPS and had to
figure out the way using only your own navigation skills and the help of other
people?’
ถ้าประสบการณ์เหล่านี้ดูแปลกหรือยุ่งยากโดยไม่จำเป็น,
บางทีนั่นคือสัญญาณว่า อย่างลึกเช่นไรที่เราได้เปลี่ยนรูปไปแล้วโดยเทคโนโลยีทั้งหลาย
ที่เราไม่ได้มักเป็นผู้เลือกอย่างมีสำนึกจิตอยู่เสมอที่จะรับเอามาใช้, และถ้าคุณจดจำได้ถึงสำนึกของการสูญเสียนี้,
ถ้าคุณรู้สึกว่าอะไรบางอย่างสำคัญได้ถูกสักการะไปในนามของความสะดวกสบายและหการเชื่อมติดต่อถึงกัน,
การแบ่งปั้นในข้อคิดเห็นทั้งหลาย, “ฉันรู้สึกว่าเราสูญเสียแก่นแท้ของชีวิตมนุษย์เมื่อเราได้หยุดลง.”
การสะท้อนมุมมองของคุณสามารถช่วยให้คนอื่นเรียกชื่อสิ่งที่พวกเราหลายคนรู้สึก
แต่ไม่ค่อยได้พูดถึงมันอย่างเปิดเผยได้. ผลกระทบของการเปลี่ยนผ่านนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงประสบการณ์ส่วนบุคคลเท่านั้น
แต่ยังกว้างไกลกว่านั้นมาก. (If
these experiences seem strange or unnecessarily difficult, perhaps that’s a
sign of how deeply we’ve already been transformed by technologies we didn’t
always consciously choose to adopt. And if you recognize this sense of loss, if
you feel that something important has been sacrificed in the name of
convenience and connectivity, share in the comments, “I feel we lost some
essence of human life when we stopped.” Your reflection can help other people
name something that many pf us feel but rarely discuss openly. The implications
of this transition go far beyond individual personal experiences.)
เรากำลังเห็นจุดจบของรูปแบบความรู้ที่ไม่สามารถแปลงเป็นดิจิทัลได้
เพราะความรู้เหล่านี้ต้องอาศัยประสบการณ์ทางร่างกาย
สัญชาตญาณที่สั่งสมมานานหลายทศวรรษ
และภูมิปัญญาประเภทที่สามารถถ่ายทอดได้ผ่านการอยู่ร่วมกันอย่างยาวนานข้ามรุ่นเท่านั้น. (We’re witnessing the end of forms
of knowledge that cannot be digitized because they depend on bodily experience,
intuition developed over decades, and types of wisdom that can only be
transmitted through prolonged coexistence between generations.)
เกษตรผู้รู้ว่าควรจะปลูกพืชเมื่อใดจากการสังเกตสัญญาณอันแยบยลในพฤติกรรมของสัตว์และการเปลี่ยนแปลงของคุณภาพแสงที่แทบมองไม่เห็น
กับช่างฝีมือผู้พัฒนาความรู้สึกสัมผัสทางผิวหนังได้ดีพอที่จะสัมผัสรับรู้ได้ถึงความแตกต่างของพื้นผิววัสดุ
ที่ไม่มีเครื่องตรวจจับดิจิตอลใดสามารถตรวจหาเจอได้, คุณยายผู้รู้ว่าเด็กป่วยจริงหรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจ
จากประสบการณ์หลายทศวรรษที่เฝ้าสังเกตพฤติกรรมมนุษย์? (The
farmer who knows when to plant by observing subtle signs in animal behavior and
almost imperceptible changes in the quality of light, the craftsman who has
developed tactile sensibility sufficient to feel differences in material
texture that no digital sensor can detect, the grandmother, who knows if a
child is really sick or just wanting attention based on decades of experience observing
human of behavior?)
ความรู้ที่ฝังอยู่ในกาย
(หรือความรู้จากประสบการณ์ทางกายภาพ) ประเภทนี้
กำลังถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยอัลกอริทึมและเซ็นเซอร์ ซึ่งในหลาย ๆ
กรณีอาจมีความแม่นยำมากกว่า, แต่ดำเนินงานตามตรรกะ ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง. แต่ดำเนินงานตามหลักการ
(หรือตรรกะ) ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง. อัลกอริธึมหนึ่งนั้น, สามารถถูกตั้งโปรแกรมให้จดจำได้ถึงรูปแบบทั้งหลาย,
แต่ไม่สามารถพัฒนาปรีชาญาณ/การรู้โดยสัญชาตญาณขึ้นมาได้. AI - อวิชชาประดิษฐ์ สามารถจัดการประพเมินสรุปจำนวนมหึมาของข้อมูลได้เกี่ยวกับพฤติกรรมมนุษย์,
แต่ไม่สามารถพัฒนาความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริงต่อผู้อื่นที่มีพื้นฐานอยู่บนประสบการณ์รับรู้โดยตรงของสิ่งมีชีวิต.
(This kind of embodied knowledge is being rapidly replaced by
algorithms and sensors that may be more precise in many cases, but that operate
according to a completely different logic. An algorithm can be programmed to
recognize patterns, but cannot develop intuition. An artificial intelligence
can process large amount of data about human behavior, but cannot develop
genuine empathy based on lived experience.)
เซนเซอร์สามารถวัดอุณหภูมิและความชื้นได้อย่างแม่นยำ
แต่ไม่สามารถสัมผัสรับรู้คุณภาพของอากาศได้เหมือนกับคนที่ใช้เวลาทำงานกลางแจ้งมานานหลายทศวรรษแล้วรู้สึกได้
เมื่อคนรุ่นสุดท้ายที่พัฒนาความรู้สึกรับรู้แบบดั้งเดิมที่ไม่ใช่ระบบดิจิทัลนี้. (A
sensor can measure temperature and humidity accurately, but cannot feel the
quality of air the way someone who spent decades working outdoors and feel.
When the last generation that develop these kinds non-digitized sensibility.)
