ปาลคิ ชาร์มา – วิกฤตการณ์สุขภาพจิตวัยรุ่นของอินเดีย: ปันผลทางประชากรศาสตร์ หรือความทุกข์?
India’s Youth Mental
Health Crisis: Demographic Dividend or Distress? | Vantage with Palki Sharma
https://youtu.be/FKOOPn_GQH0?si=4kcwAhK-O2GeltQK
อินเดียรักที่จะเรียกตนเองว่าชาติวัยรุ่น.
เราได้พูดคุยกันถึงเรื่องการปันทางประชากรศาสตร์ ว่ามันจะเป็นเชื้อเพลิงให้การเติบโตของเราได้อย่างไร.
แต่นี่คือคำถามที่ไม่น่าสบายใจได้. อะไรจะเกิดขึ้นถ้าผู้คนหนุ่มสาวของเราไม่
โอเค? (India loves to call itself a
young nation. We talk about demographic dividend1 about how it will fuel our
growth. But here’s the uncomfortable question. What if our young people are not
okay?)
1 คำศัพท์ที่น่าสนใจ:
- Demographic
Dividend: การปันผลทางประชากร (สภาวะที่โครงสร้างประชากรมีสัดส่วนวัยแรงงานมากกว่าวัยพึ่งพิง
ซึ่งช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจ)
- Fuel: ขับเคลื่อน, เป็นเชื้อเพลิงให้,
ส่งเสริม
- Growth: การเติบโต
(ในบริบทนี้มักหมายถึงเศรษฐกิจ)
ดิฉันกำลังพูดคุยถึงเรื่องความรู้สึกเครียดหรือเป็นกังวลเล็กน้อย.
ดิฉันกำลังพูดคุยถึงการดิ้นรนของวัยหนุ่มสาวเชิงลึก. มีงานศึกษาใหม่ทั่วโลกที่พูดถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนนี้.
รายงานนี้จัดอันดับการต้องช่วยเหลือสุขภาพจิตของ 84 ประเทศทั่วโลก. และอินเดียก็อยู่ในกลุ่มพวกเขานั้น,
ในกลุ่มประเทศทั้งหลายที่ได้ถูกสำรวจ. งานศึกษานี้ได้สำรวจมากกว่า 78,000 คนอินเดีย.
และนี่คือหัวข้อข่าว. (I’m not talking about being stressed or little
anxious. I’m talking about the youth struggling deeply. A new global study
talks about this. It ranks mental help across 84 countries. And India is among
them, among the countries that were surveyed. This study surveyed more than
78,000 Indians. And here’s the headline.)
คนหนุ่มสาวอินเดียอยู่อันดับที่ 60 จาก 84
ประเทศ. เรากำลังพูดคุยถึงผู้คนในวัยระหว่าง 18 และ 34 ปีอายุ.
นี้คือวัยรุ่นหนุ่มสาว. ดัชนีชี้วัดสุขภาพจิตของพวกเขาแ หรือ MHQ เป็น 33. ให้ดิฉันอธิบายอย่างง่ายๆต่อคุณ.
นั่นเป็นข้อมูลหนึ่ง. MHQไม่ใช่แค่เกี่ยวกับความเครียดหรือความกระวนกระวาย.
มันวัดใน 47 สิ่งรวมทั้งการควบคุมอารมณ์ของคุณ, ความเพ่งเน้นอยู่กับสิ่งหนึ่งของคุณ,
, ความมีสัมพันธภาพ, ความยืดหยุ่น, ความหยั่งรู้ที่ชัดแจ้ง, อย่างไรที่คุณสามารถคิดอย่างกระจ่างแจ้ง?
(Indian youth ranks 60th
out of 84 countries. We are talking about people between 18 and 34 years of
age. This is the youth. Their mind health quotient or MHQ is 33. Let me simplify
that for you. That’s a data. MHQ is not just about depression or anxiety. It measures
47 things including your emotional control, your focus, relationships,
resilience, cognitive clarity, how clearly can you think?)
อย่างสั้นๆ,
มันประเมินอย่างกว้างๆประเด็นหนึ่ง. คุณสามารถจัดการชีวิตได้ไหม? นั่นคือการวัดอะไร
MHQ. คนหนุ่มสาวอินเดียได้คะแนน
33. และนั่นคือคะแนนที่ต่ำตามมาตรฐาน. แต่นี่คือความจริงที่น่าตื่นตกใจกว่า. (In short, it evaluates one broad
point. Can you handle life? That’s what MHQ measures. Indian youth scored 33.
And that’s a low score by any standard. But here’s the real shocker.)
มองที่คนอินเดียที่อายุเกินกว่า 55. คะแนน MHQของพวกเขาเป็น 55. มันเกือบจะเป็น 3
เท่า. มันไม่ใช่ความแตกต่างเล็กๆน้อยๆ. มันเกือบจะเป็นหน้าผาระหว่างรุ่นอายุคน.
ดังนั้น, คนรุ่นอายุแก่กว่าในอินเดียมีสุขภาพจิตที่ดีกว่าเป็น 3 เท่า,
มีคะแนน MHQ ดีกว่าคนรุ่นหนุ่มสาว.
นั่นคืออะไรที่รายงานการศึกษาบอก. ดังนั้น, อะไรคือความผิดพลาดที่ชัดเจนกับคนหนุ่มสาวอินเดีย? (Look at Indians above the age of 55.
Their MHQ score is 96. That’s almost triple. It’s not a small difference. It’s
almost a generational cliff. So, the older generation in India has three times
better mental health, better MHQ than the young. That’s what the study says. So,
what exactly wrong with young Indian?)
นักค้นคว้าวิจัยทั้งหลายได้กระจ่างชัดในการวิเคราะห์ของพวกเขา.
นี่ไม่ใช่ผลกระทบตกค้างจากโรคระบาดเท่านั้น หรือจากช่วงฤดูสอบไล่ที่มีแรงกดดันบ้าง.
ยี้คืออะไรที่พวกเขาเรียกว่า การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างที่มีผลกระทบต่อเนื่องมาหลายปีของการเปลี่ยนถ่ายของรุ่นอายุคน.
โดยพื้นฐานแล้ว, บางอย่างเชิงรากฐานได้เปลี่ยนแปลงไปกับผู้คนรุ่นหนุ่มสาวในประเทศของเราตอนนี้.
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการที่คนหนุ่มสาวอินเดียกำลังเติบโตอย่างไร. และนี้เป็นวิกฤตการณ์ไม่ใช่แค่เรื่องอารมณ์รู้สึกเศร้าโศก.
(The researchers are clear in their analysis. This is not just pandemic
hangover or some exam season pressure. This is what they call a structural
multi-year generation shift. Basically, something fundamental has changed with the
young people in our country. Especially in how young Indians are growing up. And
this is a crisis not just about feeling sad.)
รายงานบอกว่า
ผู้ใหญ่วัยรุ่นทั้งหลายกำลังดิ้นรนต่อสู้อยู่กับสิ่งต่างๆมากมาย. การควบคุมกำกับอารมณ์รู้สึก,
การเพ่งจดจ่อและการสนใจ, การสร้างสัมพันธไมตรีที่มีเสถียรภาพ, และการฟื้นคืนจากแรงตึงเครียด.
พวกเขากำลังดิ้นรนต่อสู้กับทั้งหมดของมัน. ลองคิดถึงมันดูสิ. ถ้าคุณไม่สามารถควบคุมกำกับดูแลอารมณ์รู้สึกทั้งหลายได้,
ถ้าคุณไม่สามารถเพ่งจดจ่อในสิ่งใดได้, ถ้าสัมพันธไมตรีทั้งหลายรู้สึกไม่มีเสถียรภาพ,
คุณรักษางานอาชีพเอาไว้ได้อย่างไร? คุณตจะสร้างการแต่งงานขึ้นมาอย่างไร? (The report says young adults are
struggling with a lot of things. Emotional regulation. Focus and attention, building
stable relationships, and recovering from stress. They’re struggling with all
of it. Think about it. If you can’t regulate emotions, if you cannot focus, if
relationships feel unstable, how you will hold a job? How do you build a marriage?)
และอีกครั้ง,
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับอารมณ์รู้สึกทั้งหลาย. รายงานนี้บอกว่าผู้สูงอายุอินเดีย,
เหล่าผู้ที่มีอายุเกินกว่า 55 ปีขึ้นไป,
ยังคงแสดงความใกล้ชิดทางครอบครัวอย่างแข็งแรง. เกือบ 78% ของพวกเขาบอกว่าพวกเขายังคงใกล้ชิดกับครอบครัวของเขา.
อะไรกับคนหนุ่มสาวอินเดียล่ะ? ตัวเลขนั้นร่วงลงมาที่ 64%. ดังนั้น, อีกครั้ง, อะไรที่มากระแทกปะทะเข้ากับคนหนุ่มสาวอินเดีย? (And again, this is not just about
emotions. The report says older Indians, those above 55 years of age, still show
strong family closeness. About 78% of them say that they’re close to their
families. What about young Indians? Well. That’s number drops to 64%. So again,
what is impacting India’s youth?)
รายงานนี้เน้นเด่นชัดอยู่
2 ประเด็นหลัก. หนึ่งนั้นคืออาหาร. คุณได้ยินนั่นถูกต้องแล้ว, อาหาร.
44% ผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวในอินเดียบริโภคอย่างสม่ำเสมอกับอาหารแปรรูปขั้นสูง.
ในหมู่คนอินเดียสูงอายุ, ตัวเลขนี้เป็นแค่ 11%.
ในตอนนี้, อาหารแปรรูปขั้นสูงได้เป็นปัญหาเชิงลึกส่งผลเสียร้ายแรง. มันทำให้เกิดโรคอ้วน,
ใช่, แต่มันก็ยังก่อปัญหาอื่นๆอีกมากมายไปด้วย. มันเต็มไปด้วยสารเติมแต่ง.
เหล่านีเอสิ่งทั้งหลายทั้งหมดที่สามารถมีผลกระทบต่อระบบประสาทของคุณ. ถ้าระบบอาหารของคุณเปลี่ยนแปลงไป,
สมองขอแงคุณก็เปลี่ยนแปลง. ถ้าคุณกินอาหารขยะ, มรก็กระทบปะทะโดยตรงเข้ากับสุขภาพสมองของคุณ.
นั่นคือเหตุผลแรก. (This report
highlights two main things. One is food. You heard that right, food. 44% young
adults in India regularly consume ultra-proceed food2. Among older Indians,
this number is just 11%. Now, ultra-processed food is deeply problematic. It
leads to obesity, yes, but it also causes a whole lot of other issues. It is
loaded with additives. These are all things that can affect your nervous system.
If your food system changes, your brain changes. If you’re eating junk, it
directly impacts your brain health. That’s the first reason.)
2 Ultra-processed food (UPF) หรืออาหารแปรรูปขั้นสูง คือผลิตภัณฑ์อาหารที่ผ่านกระบวนการทางอุตสาหกรรมหลายขั้นตอน
มักมีส่วนผสมสังเคราะห์ สารปรุงแต่งรส กลิ่น สี และสารกันเสีย
โดยแทบไม่เหลือสภาพวัตถุดิบดั้งเดิม มักมีแคลอรี น้ำตาล
ไขมัน และโซเดียมสูง แต่คุณค่าทางโภชนาการต่ำ ส่งผลเสียต่อสุขภาพ เช่น โรคอ้วน
เบาหวาน และโรคหัวใจ
ลักษณะสำคัญของ Ultra-Processed Food (UPF)
- ส่วนผสมสังเคราะห์: มักมีส่วนผสมที่ไม่พบในครัวเรือนทั่วไป
เช่น สารเติมแต่ง (additives), อิมัลซิไฟเออร์ (emulsifiers),
และสารให้ความหวานสังเคราะห์
- กระบวนการผลิตซับซ้อน: ผ่านการทอด, การอัดรีด,
การขึ้นรูปใหม่ และการแปรรูปทางเคมีอย่างหนัก
- อายุการเก็บรักษานาน:
ออกแบบมาให้อร่อย
อิ่มนาน และเก็บได้นาน
ตัวอย่าง Ultra-Processed
Food
- เครื่องดื่มน้ำอัดลมและเครื่องดื่มหวาน
- ขนมขบเคี้ยว
(มันฝรั่งทอด, ขนมกรุบกรอบ)
- อาหารสำเร็จรูปพร้อมทาน
(บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, อาหารแช่แข็ง)
- ไส้กรอก, แฮม, ลูกชิ้น
- ซีเรียลอาหารเช้าที่ผ่านกระบวนการสูง
ผลกระทบต่อสุขภาพ
การบริโภค UPF ในปริมาณมากเชื่อมโยงกับความเสี่ยงมากกว่า
30 โรค รวมถึงโรคอ้วน เบาหวานประเภท 2 ไขมันพอกตับ
และโรคหัวใจ
และแล้วก็มีช้างในห้อง,
สมาร์ทโฟน - โทรศัพท์มือถือ. โดยเฉลี่ยคนอินเดียได้มีมือถือสมาร์ทโฟนแรกของพวกเขาที่อายุ
16 และน้ำตาอีกครึ่ง. และนั่นอาจจะฟังดูช้าไปเมื่อเทียบกับฝ่ายตะวันตก,
แต่วัยอายุนั้นก็ลดลงไปอย่างรวดเร็วเพิ่มขึ้น. ดังนั้น, ผู้คนวัยหนุ่มสาวกว่ากำลังที่จะได้เข้าถึงสมาร์ทโฟนในตัวเลขที่มหาศาลขึ้น.
และนี้กำลังนำไปสู่การเปลี่ยนย้ายที่โชคไม่ดี. รุ่นอายุทั้งหมดกำลังเติบโตที่ถูกปรับแต่งรูปโดยอัลกอริธึ่มทั้งหลาย.
อัลกอริธึ่มทั้งหลายนั้นก็ให้รางวัลเป็นความโกรธและการเสพติด
และนำไปสู่การหลั่งสารโดพามีน - สารเคมีสื่อประสาท. เด็กๆที่ออนไลน์เป็นช่วงเวลานานๆกว่า,
ดังนั้นการตรวจยอบความถูกต้องจึงกลายมาเป็นเชิงดิจิตอลด้วยเช่นกัน. และด้วยการนั้น,
ทักษะในการวินิจฉัยรับมือสถานการณ์ในโลกของความเป็นจริงจึงอ่อนแอลงด้วยเช่นกัน. (And then there’s the elephant in the
room3,
smartphones. The average Indian gets their first smartphone at 16 and a half
tears. And that may sound late compared to the West, but that age is dropping
rapidly. So, younger people are getting access to smartphones in large numbers.
And this is leading to an unfortunate shift. An entire generation is growing up
shaped by algorithms. Algorithms that reward outrage and addiction and lead to
dopamine4
hits. Children are online for longer periods of time, so validation has also
become digital. And with that, real-world coping skills are weakening.)
3 Elephant in the room แปลว่า "ปัญหาใหญ่หรือเรื่องอึดอัดใจที่ชัดเจนมาก
แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึง" เป็นสำนวนที่เปรียบเทียบว่ามี
"ช้างตัวใหญ่" อยู่ในห้อง ซึ่งทุกคนมองเห็น
แต่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและไม่พูดถึงเรื่องนั้น
เพราะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนหรือจัดการยาก
ความหมายเพิ่มเติมและตัวอย่างการใช้:
- บริบท: ใช้เมื่อมีเรื่องสำคัญที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้วว่าต้องจัดการหรือพูดคุย
แต่ทุกคนเลี่ยงที่จะพูดถึง
- ตัวอย่างประโยค: "We need to talk about the elephant
in the room." (เราต้องคุยกันเรื่องปัญหาใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าพูดถึงนี่สักที)
- ที่มา: สันนิษฐานว่ามาจากละครเพลงในปี 1935
ที่สื่อถึงการที่ตำรวจทำเป็นไม่เห็นช้างในห้อง
4 โดปามีน (Dopamine) คือ สารเคมีสื่อประสาท
(Neurotransmitter) และฮอร์โมนที่สมองผลิตขึ้น
ทำหน้าที่ส่งสัญญาณระหว่างเซลล์ประสาท
มีบทบาทสำคัญในระบบสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับ "ความสุข"
"รางวัล" (Reward) "แรงจูงใจ"
"สมาธิ" และการควบคุมการเคลื่อนไหว มักถูกเรียกว่า
"สารแห่งความสุข" หรือ "สารเสพติดความรู้สึกดี"
บทบาทหลักของโดปามีน
- สร้างความสุขและรางวัล
(Reward & Pleasure): หลั่งออกมาเมื่อรู้สึกยินดี พอใจ
หรือทำสิ่งที่สนุกสนาน ทำให้สมองอยากทำพฤติกรรมนั้นซ้ำอีก เช่น กินอาหารอร่อย
ฟังเพลง ได้รับคำชม
- แรงจูงใจ
(Motivation): ขับเคลื่อนให้เกิดความอยากทำงาน หรือเป้าหมายให้สำเร็จ
- การควบคุมการเคลื่อนไหว
(Motor Function): ช่วยให้ร่างกายเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว
หากต่ำเกินไปอาจเกี่ยวข้องกับโรคพาร์กินสัน
- สมาธิและความจำ (Focus
& Memory):
ช่วยให้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำ
ผลเมื่อโดปามีนไม่สมดุล
- ถ้าโดปามีนต่ำเกินไป: เกิดภาวะซึมเศร้า ขาดแรงจูงใจ
สมาธิสั้น อ่อนเพลีย ขาดความกระตือรือร้น
- ถ้าโดปามีนสูงเกินไป: (ในบางกรณี) อาจนำไปสู่พฤติกรรมเสพติด (ติดเกม, ติดพนัน,
ติดสารเสพติด) หรือส่งผลต่อความวิตกกังวล
วิธีเพิ่มโดปามีนตามธรรมชาติ
1.
ออกกำลังกายสม่ำเสมอ: ช่วยกระตุ้นสมองหลั่งสารแห่งความสุข
2.
กินอาหารที่มีโปรตีนสูง: เช่น ไข่ ไก่ นม เพราะมีกรดอะมิโนไทโรซีน
(Tyrosine) ที่เป็นวัตถุดิบสร้างโดปามีน
3.
ฟังเพลงที่ชอบ: กระตุ้นการปล่อยสารนี้ได้ดี
4.
ทำกิจกรรมที่สำเร็จและตั้งเป้าหมาย: การทำเป้าหมายเล็กๆ
สำเร็จในแต่ละวันจะเพิ่มระดับโดปามีนได้
โดปามีนที่สมดุลเป็นสิ่งสำคัญต่อสุขภาพจิตที่ดี
แต่การกระตุ้นโดปามีนผ่านพฤติกรรมเสพติด (เช่น การพนัน, บุหรี่)
อาจทำให้สมองติดความรู้สึกดีจนเกินไปจนส่งผลเสียต่อร่างกายได้
ทีนี้,
นี้ไม่ได้เกี่ยวกับอินเดีย. ทั้งหมดของแนวโน้มเหล่านี้และตัวเลขทั้งหลายระดับโลกานุวัฒน์,
ผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวทั้งหลายกำลังดิ้นรนต่อสู้. ประเทศทั้งหลายเหมือนเช่น ญี่ปุ่น,
สหราชอาณาจักร, ฮ่างกง, พวกเขามีอันดับที่ใกล้ก้นล่าง. อย่างที่น่าสนใจคือหลายชาติอาฟริกันมีอันดับที่สูงกว่า.
และเมื่อพลิกกลับสมมติฐานของเรา. ยิ่งมากในเรื่อง GDP, ยิ่ง GDPสูงขึ้นก็ไม่ได้เท่ากันกับการมีสุขภาพจิตที่ดีกว่า.
(Now,
this is not just about India. All of these trends and numbers globally, young
adults are struggling. Countries like Japan, the UK, Hong Kong, they rank near
the bottom. Interestingly several African nations rank higher. And flips our
assumption. More GDP, higher GDP does not equal better mental health.)
ปแม้กระทั่งฟินแลนด์, ที่อยู่ในอันดับยอดบนด้านความสุข,
ก็ไม่ได้อันดับยอดบนในสุขภาพจิต. เพราะว่าความสุขนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับความพึงพอใจชีวิต.
สุขภาพจิตเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสามารถในการที่จะจัดการชีวิต. และมันกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยเพราะว่า
MHQ เป็นสิ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับประสิทธิภาพการทำงานให้ได้ผล.
MHQที่ต่ำกว่าหมายถึงความสามารถน้อยกว่าที่จะทำหน้าที่ประโยชน์ในการทำงาน.
ถ้าแรงงานวัยหนุ่มสาวของเราดิ้นรนต่อสู้ที่จะเพ่งจดจ่อในงาน หรือจัดการกับความตึงเครียด,
ปันผลทางประชากรศาสตร์ก็กลายเป็นความเสี่ยงทางปรนะชากรศาสตร์. (Even Finland, which top happiness
rankings, does not top mind health. Because happiness is about life
satisfaction. Mind health is about the capacity to deal with life. These are
two very different things. And it is alarming because the MHQ is directly
linked to productivity. Lower MHQ means lesser ability to function at work. If
your young workforce struggles to focus or handle stress, your demographic
divided become a demographic liability.)
และนี้มากขึ้นอีกนิด. รายงานนี้ยังได้อธิบายถึงเกณฑ์วัดย่อยที่เชื่อมโยงกับตัวตนทางสังคม.
สิ่งนี้เกี่ยวพันกับอัตราการก่ออาชญากรรมอย่างรุนแรง. เกณฑ์วัดนั้นกำลังลาดลงชันในวัยหนุ่มสาว,
ที่หมายความว่าพวกเขามีแนวโน้มทั่จะก่ออาชญากรรมรุนแรงได้มากกว่า.
ดังนั้นแล้วอะไรที่อินเดียควรจะทำ?
(And here’s more. The report mentions a sub-measure linked to
social self. This correlates to violet crime rates. That measure is declining
steeply in young people, which means they’re more prone to violent crimes. So,
what should India do?)
เราต้องอยู่บนพื้นฐานตามความเป็นจริง. ไม่มีการคลี่คลายเชิงนโยบายเพียงอันเดียวต่อปัญหาหนึ่งเดียวเช่นนี้,
แต่ก็มีหนทางที่กระจ่างชัดในการบุกเข้าจัดการมันได้. ลดการบริโภคอาหารแปรรูปขั้นสูงลง,
และเสริมสร้างกิจกรรมทางกายภาพและใช้เวลากลางแจ้ง, เลื่อนการใช้สมาร์ทโฟนของเด็กออกไปอีก,
ฝึกฝนการสร้างความเข้มแข็งทางอารมณ์รู้สึกโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน, สร้างที่ว่างในชุมชนขึ้นมาใหม่.
ทำให้การบำบัดรักษาเป็นเรื่องปกติโดยปราศจากอคติ. (We have to be realistic. There is no single
policy solution to a problem like this, but there are clear ways to tackle it.
Reduce ultra-processed food dependency, and encourage physical activity and
time outdoors, delay smartphone exposure in children, strengthen school-based
emotional training, rebuild community spaces. Normalize therapy without
stigma.)
และอย่างสำคัญมากที่สุด, หยุดการเพิกเฉยที่มองว่าความทุกข์ของเยาวชนนั้นเป็นเช่นละครกินใจ.
อินเดียต้องการที่จะกลายมีรายได้เศรษฐกิจ 5 ล้านล้านดอลลาร์, แต่GDB ดำเนินไปได้ด้วยสมอง. และถ้าระบบปฏิบัติการทางจิตของคนหนุ่มสาวของเราลดระดับคุณภาพลง,
เราก็มีวิกฤติที่ใหญโตยิ่งกว่าการว่างงานแล้ว. (And most importantly, stop
dismissing youth distress as drama. India wants to become a $5 trillion economy,
but GDP runs on brains. And if the mental operating system of our youth is
degrading, we have a bigger crisis than unemployment.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น