ริชาร์ด วูลฟ์ฟ – 3 พื้นฐานประเภท ของ สังคมนิยม (2)
Economic Update:
3 Basic Kinds of Socialism
https://youtu.be/p7x7oVwhHok?si=4AKQ5nujqqDZ8MWd
ยินดีต้อนรับกลับมาเพื่อนทั้งหลายสู่ครึ่งหลังของรายการพิเศษตอนนี้
ที่อุทิศให้กับ การแตกต่างกันในแต่ละประเภทของระบอบสังคมนิยม
ซึ่งแสดงกันอยู่ ในโลกทุกวันนี้ ประกวดประชันแข่งขันกันแย่งความสนใจเพื่อความจงรักภักดีของเราสำหรับเหล่านั้นของพวกเราที่ได้สนใจว่าเป็นสิ่งที่ดีกว่าระบอบทุนนิยม. (Welcome back friends to the
second half of this special program devoted to the different kinds of Socialism
that are at play in the world today competing for attention and competing for
our allegiance for those of us that are interested in doing better than
Capitalism.)
ผมต้องการที่จะถามคำถามนี้ในครึ่งหลังของเรา. ว่า ระบอบสังคมนิยมประเภทที่แตกต่างกันเหกล่านี้ทำงานอย่างไร?
แนวคิดที่แตกต่างกันเกี่ยวกับความหมายของ 'ระบอบสังคมนิยม' ส่งผลกระทบต่อเราอย่างไร? ความคิดทั้งหลายที่ความหมายของระบอบสังคมนิยมแต่ละประเภทเหล่านี้
ส่งผลกระทบต้อเราเป็นเช่นการทำงานปัจเจกชนและต่อการใช้ชีวิตของพวกเราอย่างไร? (I want to ask to ask this question in our second half. How
do these different kinds of Socialism, these different ideas of what Socialism
means how do they affect us, how have they affected us as
individuals working and living our lives.)
ดังนั้น, เรามาเริ่มต้นกันด้วยประเภทแรก
ที่เราสามารถเรียกได้ว่าเป็น ระบอบสังคมนิยมปานกลาง,
บางผู้คนเรียกมันว่าระบอบสังคมนิยมประชาธิปไตย. มันชื่อมากมายแต่มันได้เป็นประเภทนั้นที่เราได้พูดคุยกันมาเป็นประเภทแรกในครึ่งแรกของรายการตอนนี้
ได้ชื่อมาตามที่เมื่อรัฐบาลได้ถูกเรียกเข้ามา. คุณปล่อยให้กิจการทั้งหลายอยู่ในมือของเจ้าของและผู้ประกอบการเอกชนทั้งหลายดังที่คุณมีอยู่ในระบอบทุนนิยม,
คุณปล่อยให้ตลาดเป็นสถาบันพื้นฐานที่จะกระจายสิ้นค้าและบริการทั้งหลาย. แต่รัฐบาลได้เข้ามาที่จะกำกับดูแลและกระจายความมั่งคั่ง
เพราะแนวโน้มทั้งหลายนั้นมุ่งไปหาความไม่เสมอภาค ซึ่งระบอบทุนนิยมอันปราศจากรัฐบาลทั้งหลายมาควบคุมนั้น
โน้มเอียงแสดงให้เราเห็นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไรตลอดมา. (So, let’s start with the
first one we can call it moderate socialism, some people call it democratic
Socialism it has a lot of names but it was that kind we talked about first in
the first half of this program namely when the government is called in. You
leave enterprises in the hands of the private owners and operators as you have
in Capitalism you leave the market is the basic institution to distribute goods
and services. But the government comes into regulate and redistribute the
wealth because of the tendencies towards inequality that Capitalism without
government tends to show us over and over again.)
ผมคิดว่า
สิ่งทั้งหลายที่ผมอยากจะเน้นว่านั่นอยู่บนมือข้างหนึ่ง. ผู้คนในสังคมของสังคมนิยมประเภทเช่นนั้น
โดยทั่วไปแล้วมักจะให้ความสนับสนุนมัน ถ้าคุณดูที่ประเทศทั้งหลายในแถบสแกนดิเนเวียน,
และในจำนวนหนึ่งของยุโรปตะวันตก ที่ค่อนข้างเป็นแบบแรกเริ่ม. ตัวอย่างของอะไรทำนองนี้
หรือคุณมองไปที่ภาพของอะไรซึ่งเบอร์นี่ แซนเดอร์ส ต้องการให้สหรัฐอเมริกาเป็น
และตัวเขาเองอ้างถึงเดนมาร์คและอื่นๆ, ว่าเป็นเช่นแบบจำลองอย่างน้อยที่สุดในส่วนนี้. (I think the think the things I
would like to stress there are that on the one hand. People in that kind of a
Socialist society are usually quite supportive of it if you look at the
Scandinavian countries in a number of the Western European that are kind of
prime. Examples of this sort of thing or you look at the image of what Mr. Bernie Sanders wants for the United States and he himself
refers to Denmark and so on, as models at least in part.)
คุณได้ความประทับใจว่า อะไรที่เรื่องนี้หมายความถึงก็คือ สถานที่ทำงานไปแล้ว.
ผู้คนมีอะไรสองแหล่งของความเป็นอยู่ที่ดี, ในมือข้างหนึ่ง
พวกเขาทำงานและมีรายได้เป็นเงินค่าจ้าง หรือเงินเดือน และในมืออีกข้างหนึ่ง,
พวกเขาได้จาก การจัดสรรบริการสาธารณะอย่างทั่วถึงและล้นเหลือ ซึ่งรัฐบาลสังคมนิยมชุดนั้นได้เตรียมไว้ให้แก่พวกเขา.
ถ้าคุณมองไปที่ประวัติศาสตร์ของยุโรปเป็นตัวอย่าง, สแกนดิเนเวีย
หรือ ฝรั่งเศส หรือ เยอรมนี หรือ อิตาลี, คุณจะมองเห็นว่ามันเป็นนักสังคมนิยมทั้งหลายที่ได้ผลักดันให้กับ
การบริการดูแลสุขภาพแห่งชาติ ที่พวกเขามีระบบประกันการว่างงาน.
นั่นคือพวกเขาได้มีการสงเคราะห์การขนส่งโดยสาร, การสงเคราะห์ด้านการศึกษาของรัฐ.
(You get the impression that what this
means is that working place. People have kinds of two sources of well-being; on
the one hand they work and earn a wage or a salary and on the other hand they have
a very generous supply of public services made available to them by that
socialist government. If you look in Europe’s history for example, Scandinavia
or France or Germany or Italy, you will see that it was the Socialists who
pushed for the National Health Service4 that they have the unemployment compensation system. That they
had the subsidized transportation, the subsidized public education.)
4 National Health Service หรือ NHS คือระบบบริการสุขภาพแห่งชาติของสหราชอาณาจักร (UK) ที่ให้บริการรักษาพยาบาลฟรีหรือค่าใช้จ่ายต่ำ
ครอบคลุมประชาชนตั้งเเต่เกิดจนเสียชีวิต โดยได้รับเงินทุนจากภาษี ไม่ต้องเสียเงิน
ณ จุดบริการ (ยกเว้นบางบริการ) เริ่มดำเนินการเมื่อปี ค.ศ. 1948
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวิธีการทั้งหมดที่รัฐบาลเข้ามาช่วยเหลือและทำให้ชีวิตของคนทั่วไปดีขึ้น.
ดังนั้น, ดูเหมือนว่าจะมีการสนับสนุนกลุ่มสังคมนิยมในประเทศเหล่านั้น
และกับระบอบสังคมนิยมที่พวกเขามี ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่อธิบายว่าทำไมมันถึงมีความคงทนยืนยาวตลอดศตวรรษที่ผ่านมา
ที่ซึ่งมันได้ถูกสถาปนาที่นั้น ปัญหาถ้าคุณชอบและเราต้องชุ่งหน้ำหนักของค่าใช้จ่ายทั้งหลายกับผลกำไรทั้งหลายของทั้งหมดของปัญหาเหล่านี้.
เพราะระบอบสังคมนิยมประเภทนี้คือที่มันค่อนข้างที่จะไม่มั่นคงปลอดภัยมากนัก.
(These were all ways for the
government to come in and make life better for the average person. So, there’s
a sense of support for the Socialists in those countries and for the Socialism they
have which is one explanation for why it has been so durable over the last
century in which it was established there the problem if you like and we have
to weigh the costs and benefits of all of these the problem. For this kind of
Socialism is that it is very insecure.)
ขอให้ผมอธิบาย, ถ้าคุณทิ้งความเป็นเจ้าของและการประกอบการไปให้อยู่ในมือของผู้คนภาคเอกชน.
แล้วผู้คนภาคเอกชนเหล่านั้นทั้งหมดในทุกกรณีเป็นคนกลุ่มน้อยๆมากยิ่งของสังคม
ที่พวกเขานั่งอยู่ที่ยอดบนของระบบเศรษฐกิจ.
พวกเขาคือพวกคนผู้ที่เป็นเจ้าของหุ้นทั้งหลายส่วนก้อนโตมหึมา,
พวกเขาก็ได้เข้ามานั่งอยู่ในคณะกรรมการบริหารกำกับดูแลทั้งหลายทั้งหมดนั้น
และพวกเขาก็ดิ้นรนอย่างต่อเนื่องที่จะใช้อำนาจหรือตำแหน่งที่มีอยู่
เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ส่วนเกินหรือกำไรของสังคมนี้มาเป็นของตนเอง ที่จะพวกเขายื่นมือออกไปเพื่อลดกฎระเบียบเพื่อให้มีอิสระมากขึ้นในการดำเนินธุรกิจของตน,
เพื่อที่จะมั่นใจได้ว่ากิจการนั้นๆจะทำกำไรได้
พวกเขาไม่ต้องการถูกจำกัดด้วยกฎระเบียบต่างๆ และพวกเขาไม่ต้องการให้ความมั่งคั่งของพวกเขาถูกเอาไปจากพวกเขา
โดยการกระจายรายได้ของรัฐบาล. (Let me explain if you leave the
ownership and operation of enterprises in the hands of private people. Then
those private people are in all cases a very small minority of the Society they
sit at the top of the economic system they are the ones who own the bulk of the
shares they are the ones who sit on the board of directors all of that and they
are constantly struggling to use those positions they have which includes
getting the surplus or profits of this society into their hands,
to diminish the regulations to be freer to do things their enterprises lead
them, to believe will be profitable
they don’t want to be hemmed in by regulations and they don’t want their wealth
taken from them by a redistributive government.)
ดังนั้น, พวกเขาจึงเริ่มต้นดันกลับ และพวกเขาพวกเขามีแรงจูงใจ
แต่พวกเขาก็มีทรัพยากรที่จะผลักดันได้เช่นกัน. และเช่นนั้นเอง, พวกเขาเพิกถอนสวัสดิการสังคมนิยมอย่างแท้จริงที่เคยยึดถือกันมาในประวัติศาสตร์ยุคก่อน
ซึ่งก็หมายความว่า
ระบอบสังคมนิยมประเภทนี้มีความไม่มั่นคงโดยพื้นฐาน. (So,
they begin to push back and they have the incentive but they also have the
resources to push back. And so, they take away the very Socialist benefits that
have been captured in earlier periods of their history which means this kind of
Socialism is fundamentally insecure.)
นี่คือปัญหาที่สองของระบอบสังคมนิยมประเภทนั้น.
การกระจายรายได้ของรัฐบาลทั้งหลายที่ใช้ภาษีทั้งหลายที่จะเคลื่อนย้ายความมั่งคั่งอย่างน้อยส่วนหนึ่งจากเหล่าพวกที่อยู่ส่วนยอดและกระจายขยายความมั่งคั่งออกไปมากขึ้นกระทั่งไปทั่วสังคม.
สิ่งนี้นำไปสู่ความตึงเครียดทั้งหลายในสังคมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง.
ไม่ว่าทั่ไหนก็ตามการกระจายรายได้ใหม่าก็บังเกิดขึ้น. (Here’s a second problem of that kind
of Socialism. Redistribution governments that use taxes to move wealth at least
in part away from those at the top and spread that wealth out more evenly across
the society. This leads to incredible social tensions. Wherever redistribution
happens.)
นั่นคือผลลัพธ์ที่ผมใช้ตัวอย่างนี้ซึ่งผมกำลังจะใช้มันอีกครั้ง.
ถ้าคุณพาลูก ๆ ฃองคุณไปที่สวนสาธารณะ และคุณมีลูกสองคนและพาพวกเขาไปที่สวนสาธารณะ
และตอนนี้ถึงเวลาที่จะซื้อไอสกรีมโคนมากินกัน. และคุณก็ไปซื้อไอสกรีมโคนมาและคุณได้เอาพวกมันมาสองอัน
และคุณก็ให้พวกมันแก่เห็นคนหนึ่ง และแล้วคุณก็บอกว่า โอ้ว นั่นไม่ยุติธรรม,
เรามากระจายแบ่งกันแล้วคุณก็ดึงเอาอันหนึ่งนั้นมาจากเด็กคนแรกที่ได้มันแล้วให้มันกับอีกคนหนึ่ง.
คุณกำลังสร้างสรรค์ระดับหนึ่งของแรงตึงเครียดที่คุณจะไม่มีวันได้มีจ้อตกลงอะไรด้วย
ถ้าคุณได้ให้ลูกของคุณแต่คนได้ไอศกรีม 1 อันเสียตั้งแต่ตอนเริ่มต้น. (That is a result I use this
example I’m going to use it again. If you take your child to the park and you
have two children and take them to the park and now it’s time to get ice cream
cones. And you get the ice cream cones and you get two of them and you give
them to one child and then you say whoa this isn’t fair, let’s redistribute and
you pull one a wave one cone away from the one child to give to the other.
You’re creating a level of tension you would never have had to deal with If
you’re given each child one cone at the beginning.)
เมื่อเรามีรัฐบาลที่ก้าวเข้ามาที่จะกระจายจ่ายแจก,
เราได้เชื้อเชิญให้เกิดการดิ้นรนต่อสู้ทางสังคมอย่างรุนแรงขึ้น, ความขัดแย้งทางสังคมอย่างรุนแรงในหมู่พวกเราในฐานะประชาชนนั้นไม่เป็นสิ่งที่ชาญฉลาดเลย.
และระบอบสังคมนิยมแบบนั้นมักประสบปัญหาความขัดแย้งระหว่างประชาชนเกี่ยวกับการกระจายรายได้อยู่เสมอคุณคงไม่เจอปัญหาแบบนี้
ถ้าคุณกระจายมันอย่างไม่เท่าเทียมกันน้อยลงเสียตั้งแต่แรก. (When we have a government step in
to redistribute, we invite intense social struggle, intense social animosities amongst
us as a people it’s not smart. And that kind of Socialism is constantly
bedeviled by struggles among people over a redistribution you would not have if you distribute it less unequally to begin with.)
เราเปลี่ยนมาที่ประเภทที่สองคือทางเลือกแบบคอมมิวนิสต์.
เมื่อรัฐบาลได้เข้ามายึดดำเนินงานและเป็นเจ้าของกิจการทั้งหลายและวางแผนผลที่ออกมาทั้งหลาย.
เอาละ, พวกเขาคืออะไรที่เรากำลังสนใจในผลลัพธ์นั้น. อย่างแรก, ชนิดของเศรษฐกิจทั้งหลายเหล่านี้ได้เป็นที่ประสบสำเร็จอย่างน่าทึ่งในการบรรลุถึงหนึ่งในเป้าหมายหลักใหญ่ทั้งหลายที่คือการเติบโตทางเศรษฐกิจ.
ผมหมายถึงว่าออกมาได้อย่างน่าประหลาดใจต่อคนอเมริกันทั้งหลาย แต่มันก็ต้องถูกทำซ้ำอีก.
ดังนั้น, เราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ. (Let’s turn to the second one the Communist
alternative. When the government takes over running and owning enterprises and plans
the output. Well, they’re what we have is interesting result. First
these sorts of economies have been stunningly successful in achieving one of
the central goals which is economic growth. I mean comes as a shock to
Americans but it has to be repeated. So, we are not living in a fantasy world.)
สองเรื่องราวที่น่าทึ่งมากที่สุดของการเติบโตทางเศรษฐกิจของสังคมไปจากความยากจนสู่ความมั่งคั่งเป็นสถิติของกาลเวลาคือ
สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนจีน ทั้งสองนี้. ว้าว.
คอมมิวนิสต์จีน, คอมมิวนิสต์รัสเซีย คือตัวอย่างในเรื่องของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่รัฐบาลใช้อำนาจส่วนกลางในการระดมสรรพกำลังเพื่อมุ่งเน้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ
และยุติความยากจนที่ดำเนินมาอย่างยาวนานหลายศตวรรษ. การที่ได้ประสบสำเร็จอย่างยิ่งกับการบรรลุผลสัมฤทธิ์ทั้งหลายเหล่านั้น;
พวกเขาสามารถได้รับผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจในขนาดสัดส่วนที่สังคมอื่นทั้งหลายยิ่งกว่าทั้งทุนนิยมและระบอบสังคมนิยมประเภทอื่น.
(The
two most spectacular stories of economic growth of a society going from poverty
to wealth in record time is this Union of Soviet Socialist Republics and the
Pople’s Reopublic of China. Wow. Communist China, communist Russia are examples
in which having one central authority the government mobilize and focus on
economic growth of ending centuries of policy of poverty. Have been
extraordinarily successful those are their achievements; they can get economic achievement
on a scale that other societies both Capitalist and the other kind of Socialism.)
อะไรที่กำกับดูแลนั้นก็ยังไม่สามารถจะบรรลุนั่น
ที่จะยอมรับเต็มๆได้ว่าเป็นข้อดีของระบบเหล่านั้นล
แต่พวกเขาก็ยังมีปัญหาอยู่ด้วยเช่นกัน. เรามาดูที่พวกเขาซึ่งพวกเขาโดยทั่วไปโน้มเอียงที่จะลดความไม่เสมอภาคให้น้อยลงไปกว่าระบอบสังคมนิยมประเภทอื่นโดยปกติอย่างสามารถภที่จะเป็น
แล้วพวกเขามีนั้นได้ว่าเป็นฝีมือของพวกเขา. แต่ในสังคมทั้งหลายเหล่านั้น, ที่คุณได้รดน้ำชลประทานให้แล้ว,
คุณได้ครอบครองอำนาจทางเศรษฐกิจที่เหนือธรรมดา.
(The
regulatory kind have not been able to achieve that to be faced that that is a
virtue of those systems but they too have their problems. Let’s look at them
they generally tend to be less unequal than the other kind of Socialism usually
can be so they have that in their favor. But in those societies, you
have irrigated, you have taken an extraordinary amount of
economic power. And put in the hands of a government and the question has been
and that has been answered now that putting that amount of power into the hands
of the government runs the risk that such a government will use its economic
power to also dominate politically and culturally.)
และจำได้ไหมว่าถ้ารัฐบาลได้เข้ายึดกิจการทั้งหลาย.
มันหมายความว่า แทนที่ปัจเจกเอกชนทั้งหลายในการดำเนินงานธุรกิจนั้นของประเทศ.
มันก็จะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐคือผู้ที่ทำมัน และนั่นยังคงเป็นส่วนเล็กๆของสังคมชองคุณ.
มันหมายความว่าคนกลุ่มน้อยในเหตุกรณีหนึ่ง มันยังเป็นทุนนิยมเออกชนอยู่; ในอีกเหตุกรณีอื่นอีก, มันเป็นเจ้าหน้าที่รัฐทั้งหลายที่กำลังบงการ/สั่งการในแต่ละครั้งทั้งหมด.
และนั่นเป็นอันตรายทางการเมืองและเราก็ได้เรียนรู้เช่นนั้นกันมาตลอดฤดูกาลนั้น. (And remember if the government takes
over the enterprise. It means that instead of the private individuals running
the business of the country. It’ll be government officials who do it and that
is still a small part of your society. It means a minority in one case it’s
private Capitalists; in the other case it’s government officials is calling all
the shots. And that is politically dangerous and we’ve learned that reason.)
ดังนั้น, ในการดิ้นรนต่อสู้นี้ที่จะถามตัวคุณเองว่าอะไรที่ชีวิตควรจะเป็น
ถ้าคุณอยู่ในสังคมประเภทแรก, ระบอบสังคมนิยม เช่นแบบสแกนดิเนเวีย
ปะทะกันกับระบอบสังคมนิยมประเภทถัดไป, ระบอบคอมมิวนิสต์.
หลากหลายดังที่คุณมีมันในรัสเซียและจีน. ผู้คนทำงาน/แรงงาน,
คุณและผมน่าจะต้องถามว่า ชีวิตจะเป็นเช่นไรในการจัดแจงกันประเภทนั้น. เราไม่มีคยว่างงานจำนวนมาก.
เรามีการมให้บริการของรัฐบาลบนสัดส่วนขนาดที่เราไม่ได้มีในสังคมทั้งหลายอื่น. และเรามีการเติบโตทางเศรษฐกิจ
แต่เราก็ยังมีความไม่แน่นอนทั้งหลายของความไม่มีเสถียรภาพทั้งหลาย และความเข้มข้นของอำนาจที่อาจจะเป็นปัญหาหนึ่ง.
ทีนี้เรามาถามกันว่า อะไรที่ประเภทที่สามของระบอบสังคมนิยมจะมีความหมายแก่เรา.
(So, in
this struggle to ask yourself what life would be like if you were in the first
kind of society, a Socialism aka Scandinavia versus the next kind of Socialism,
the Communist. Variety as you had it in Russia and China. Working people, you
and I would have to ask what will life be like in that kind of arrangement. We don’t
have mass unemployment. We have government services on a scale we don’t in
other societies. And we have economic growth but we also have the uncertainties
the instabilities and the concentration of power that might be a problem. Now
let’s ask what the third kind of Socialism would mean for us.)
ระบอบสังคมนิยมที่ได้เพ่งเน้นอยู่ที่กิจการทั้งหลายในสถานที่ทำงาน มากกว่าอยู่ที่การดำเนินการทั้งปวงของสังคมนี้.
อะไรที่น่าจะมีความหมายสำหรับคุณและผมที่จะทำงานในทุกวัน, ห้าวันต่อสัปดาห์. 9:00 โมงเช้าถึง 5:00 โมงเย็น
และเดินเข้าไปในสถานที่ซึ่งเราไม่ได้แค่ถูกกำหนดให้ทำหน้าที่ทำประโยชน์เป็นพิเศษกับการทำงานนี้ที่นั้น.
มีชีวิตอยู่อยู่กับเครื่องจักรทำกิจกรรมนี้ซึ่งจะเป็นหน้าที่ประโยชน์พิเศษ
แต่เราน่าจะยังเป็นส่วนหนึ่งของอะไรที่มีใครเจ้าของและดำเนินกิจการนั้นๆด้วยเช่นกัน.
เราน่าจะเป็นผู้นำโดยไม่ต้องเลือก. แค่เป็นเช่นไม่ใช่การเลือกสำหรับคนส่วนใหญ่ที่จะไปเพื่อที่จะทำงานและทำหน้าที่ประโยชน์พิเศษนั้นที่งานอาชีพซึ่งคุณจะไม่มีกาเลือกที่นี่ด้วยอีกด้วย.
ในความหมายเช่นนั้น, งานอาชีพหนึ่งมักจะมีความหมายทั้งกิจกรรมพิเศษภายในหน่วยของแรงงานที่สถานที่ทำงานของคุณ
แต่ก็ยังเป็นการมีส่วนร่วมของคุณในการทำการตัดสินใจพื้นฐานทั้งหมดด้วยเช่นกัน. ว่าจะผลิตอะไร?
จะผลิตอย่างไร? จะผลิตที่ไหน? และอะไรที่จะทำกับผลกำไรทั้งหลายที่พวกคุณได้ช่วยกันผลิตสร้างขึ้นมา.
เหมือนเช่นกับทุกคนทำงาน/แรงงาน, คุณน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนในสถานที่ทำงาน. (A Socialism that focused on the
enterprise in the workplace more than on the overall running of this society.
What would it mean for you and I to work every day, five days a week. 9:00 to
5:00 and walk into a place where we don’t just have a particular assigned
function do this work there. Live with that machine do this activity we would
have a particular function but we would also be part of what of what owns and
operates the enterprise. We would have to be a leader not a choice. Just as
it’s not a choice for most people to go to work and do the particular function
at the job you would not have a choice here either. In the sense that a job
always means both a particular activity within the division of labor at your
workplace but also your participation in making all of the basic decisions.
What to produce? How to produce? Where to produce? And what to do with the
profits that you helped to produce. Just like every worker, you’d be part of a community
at the workplace.)
คุณน่าจะมีหนึ่งเสียงสำหรับแต่ละบุคคลในการตัดสินทั้งหลาย
น่าจะทำให้เป็นประชาธิปไตยขึ้น. การออกแบบของงาน, จังหวะก้าวของงาน,
อย่างไรนที่คุณปฎิสัมพันธ์กันกับผู้อื่นกับงาน, ทั้งหมดของสิ่งเหล่านั้นน่าจะถูกตัดสินใจอย่างร่วมกัน
และไม่ใช่การกำหนดโดยคนกลุ่มเล็กๆ. คุณควรจะต้องคิดว่านั่นเป็นหนทางที่ดีกว่าที่จะทำงาน,
เป็นประเภทของสถานที่ทำงานบางอย่างซึ่งต้องถูกมีให้กับผู้คนมาหลายศตวณณษแล้วที่จะทำร่วมกัน,
ที่แรงงานจะสหกรณ์กัน, ที่เป็นรูปแบบการร่วมกันของแรงงานทั้งหลาย. (You’d
have one vote for each person decisions would be made democratically. The design
of the work, the pace of the work, how you interact with other people on the
job, all of those things would be decided collectively and not imposed by a
minority. You’d have to think is that a better way to work is that kind of
workplace something that has rested people for centuries to cop, to worker
co-ops, to collective forms of labor.)
มันมีความหมายอะไรกับชีวิตของพวกคุณ, ผมคิดว่าความคิดในเรื่องระบอบสังคมนิยมประเภทที่สามนี้
คือการบรรลุผลบางอย่างในชีวิตประจำวันของคุณ ที่อีกสองประเภทของระบอบสังคมนิยมอื่นไม่เคยทำ.
นั่นคือเมื่อประเภทแรกมีรัฐบาลเข้ามากำกับดูแล หรือประเภทที่สอง,
ประเภทคอมมิวนิสต์มีรัฐบาลเข้ายึดครองกิจการ. การเปลี่ยนรูปร่างสถานที่ทำงานไม่เคยอุบัติขึ้นได้.
คุณยังคงเป็นแค่แรงงานผู้ที่มาและทำงานอะไรที่พวกเขาหรือเธอถูกบอกให้ทำสำหรับแปดชั่วโมง
แล้วก็กลับไปบ้าน. (What does it mean in your own life I think the
idea of this third Socialism is to achieve something in your daily life that the
other two Socialism’s never did. That when the first kind had the
government regulation or the second kind, the Communist kind had the
government takeover. The transformation of the workplace never happened. You
were still the worker who comes and does what he or she is told for the eight
hours and then goes home.)
นี้คือโลกใหม่ , ระบอบสังคมนิยมประเภทที่สามนี้.
นั่นคือทำไมมันบางทีเป็นอันที่คุณกำลังจะได้ยินมากที่สุดในหลายปีข้างหน้า
เพราะว่ามันเป็นสิ่งใหม่และมันไม่ได้ค่อนข้างจะคือปัญหาทั้งหลายดังที่อันอื่นทั้งหลายเป็น.
แต่นี่คือบางปัญหาทั้งหลายที่สิ่งใหม่จะต้องมี. แรงงานเหล่านี้มีบทบาทอย่างไรในการดูแลชุมชนทั้งหลายเหล่านี้ในแต่ละโรงงาน,
ในแต่ละร้านค้า, ในแต่ละสำนักงาน. พวกเขาจะมีปฏิสัมพันธ์อย่างไรซึ่งกันและกัน? พวกเขาจะใช้ตลาดทั้งหลายที่จะซื้อและขายจากมันซึ่งกันและกัน?
พวกเขาจะใช้รูปแบบการวางแผนร่วมกันของการที่พวกเขามีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันหรือ?
(This is a new world, this Third Kind of Socialism. That’s why
it’s probably the one you’re going to hear most about in the years ahead
because it is new and it doesn’t have quite the problems that the other ones do.
But here are some problems that the new one will have to. How do these worker
cops these communities in each factory, in each store, in each office. How do they
interact with one another? Will they use markets to buy and sell from one
another? Will they employ some kind of collective planning of how they interact
with one another.)
มันจะเป็นโลกใหม่ของระบอบสังคมนิยมนี้
เพราะว่ามันเป็นการประพันธ์ประกอบเข้าด้วยกันของผู้คนซึ่งอยู่ในหน้าที่อย่างแท้จริงของเศรษฐกิจของพวกเขา,
มีชีวิตอยู่ในหนทางที่ได้ไม่เคยเป็นจริงภายใต้ระบอบทุนนิยม. และไม่ได้เป็นจริงในรูปแบบอื่นๆทั้งหลายของระบอบสังคมนิยมด้วยเช่นกัน.
เพราะว่าพวกเขาได้เพ่งเน้นไปอนยู่กับการดำเนินงานระบบกับทั้งหมดและไม่ได้อยู่กับที่เป็นพิเศษในแต่ละสถานที่ทำงาน
ที่จะต้องค้นหาพบในระบอบสังคมนิยมใหม่นี้ ถ้าและเมื่อมันบังดเกิดขึ้น. เราจะมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันอย่างไรเมื่อรายละเอียดทั้งหลายทั้งหมดของงานนั้นได้ถูกออกแบบร่วมกัน.
เมื่อทุกคนคือเจ้านาย เท่า ๆกันกับบุคคลที่เป็นเจ้านาย. เมื่อเราหมุนเวียนอะไรก็ตามที่เป็นหน้าที่ประโยชน์พิเศษที่ต้องเป็นเช่นความเป็นผู้นำ
ดังนั้นแล้วเราไม่ต้องมีกลุ่มหนึ่งเดียวที่คือผู้นำทั้งหลายของเราอยู่ตลอดเวลา
และทุกคนอื่นไม่ใช่. (It will
be a new world this Socialism because it is composed of people who are really
in charge of their economic lives in the way that was never true under
Capitalism. And not true under other forms of Socialism either. Because they
were focused on running the system on the overall and not on the particular in
each workplace will have to discover in this new Socialism if and when it
happens. How we interact with one another when all the details of the work are
collectively designed. When everybody is a boss as well as a bossed person.
When we rotate whatever particular functions have to be in leadership so that
we don’t get one group that our leaders all the time and everybody else who
isn’t.)
สิ่งทั้งหมดเหล่านี้เจะเปลี่ยนแปลง, เราต้องเรียนรู้ถึงหนทางใหม่ทั้งหลายของการมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน
แต่ถ้าความของระบอบสังคมนิยมจริงๆคือที่มันได้ถูกพูดกันมาครั้งหนึ่งว่ามันจะไปไกลโพ้นเลยจากระบอบทุนนิยม,
ที่จะทำได้ดีกว่าระบอบทุนนิยม. เอาละ, งั้นอย่างที่สามนี้ นับว่าเป็นหนึ่งในสามทางเลือกที่แข่งขันกันอยู่
ซึ่งถือเป็นการเปลี่ยนแปลงชีวิตผู้คนมากที่สุดอย่างเห็นได้ชัด. (All of
those things will change, we have to learn new ways of interacting with one
another but if the idea of Socialism really is as it was said once it would be
to go beyond Capitalism, to do better than Capitalism. Well, then that Third
one is by far the most transformative for people lives of the three that are
contesting.)
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
นี่คือข้อสรุปสุดท้าย. คราวหน้าที่คุณได้ยินใครบางรายพูดคุยถึงระบอบสังคมนิยมดีหรือร้าย.
ได้โปรดระวังและทำความแน่ใจว่าคุณกำลังเข้าไปสู่การสนทนาอย่างรู้ถึงความหมายที่แตกต่างกันชองแต่ละประเภท,
รู้ว่าพวกเขาสำคัญมากในนนัยที่แตกต่างกันของสิ่งเหล่านั้น
ว่าอะไรคือความหมายของการเป็นมนุษย์ และที่เป็นสมาชิกที่เข้มแข็งของสังคม. (But in any case, here’s the bottom
line. The next time you hear somebody talk about Socialism pro or con. Please
be aware and make sure you into that conversation knowing that there are
different kinds, knowing that they are very important in their different
implications for what it means to be a human being and to be an active member
of a society.)
ระบอบสังคมนิยมอยู่ในวาระประเด็น
แต่กล่าวให้ถูกต้องตรงชัดยิ่งขึ้นคือระบอบสังคมนิยมกำลังเป็นวาระประเด็นและได้ถูกตระหนักถึงพวกเขา
และกำลังยุ่งเกี่ยวอยู่กับมัน, เอาคุณก้าวหนึ่งขั้นไปข้างหน้าของเหล่าผู้ที่คิดว่ามีแค่ประเภทหนึ่งเดียวทั่วโลก
ที่ไม่ได้เป็นมาตลอดหลายทศวรรษ และไม่ได้มีอยู่แล้วในตอนนี้. ระบอบสังคมนิยมเป็นหัวข้อสำคัญ นั่นคือทำไมเราถึงได้อุทิศตลอดทั้งรายการอันนี้ให้กับมัน.
ผมหวังว่าสิ่งนี้ได้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งแก่พวกคุณ และผมมองไปข้างหน้าที่จะได้พูดคุยกับคุณอีกครั้งในสัปดาห์หน้า.
(Socialism
is on the agenda but more accurately Socialism’s are on the agenda and being
aware of them and dealing with them, puts you one step ahead of those who think
there’s one universal kind that hasn’t been for decades and there isn’t one
now. Socialism is an important topic that’s why we devoted an entire program to
it. I hope this has been useful and interesting to you and I look forward to talk
with you again next week.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น