ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - การประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่ เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
Wolff Responds:
"General Strikes Change Everything Dated January 28, 2026
https://youtu.be/2ILqLNnk9As?si=26HwNbpTVVj4pTzO
ยินดีต้อนรับเพื่อนทั้งหลายสู่อีกรายการของ
“วูลฟ์ฟ ตอบสนอง.” ผมเรียกตอนนี้ว่า “การประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่
เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง.” และแน่นอน, ดังที่ผมแน่ใจว่ามากมายของพวกคุณได้คาดหวังไว้,
ผมต้องการจะคุยกับพวกคุณในวันนี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหลายที่ในมินนีอาโพลิส,
เกี่ยวกับ ICE, และเกี่ยวกับ ที่สำคัญที่สุด
เหนือกว่าของทั้งหมดนั้นก็คือ การระดมมวลชนเพื่อตอบโต้กับ ICE,
ซึ่งได้ระเบิดออกต่อการร่วมกันทั้งหมดใยตอนนี้ในระดับใหม่ที่เปลี่ยนแปลงทุกๆสิ่ง.
เมื่อผู้คนและเจ้าของร้านค้ารายย่อยและกระทั่งนายจ้างทั้งหลายที่ในพื้นที่มินนีอาโพลิส
ได้ทำการตัดสินใจที่จะเรียกให้ประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่นี้ขึ้น. (Welcome friends to another Wolff
Responds. I call this one ‘General Strikes Change Everything.’ And of course,
as I’m sure many of you expected, I want to talk to you today about the events
in Minneapolis, about ICE, and about above of all the mobilized response to
ICE, which exploded to altogether new levels that change everything. When the
people and the shopkeepers and even the employers in the Minneapolis area made
the decision to call a general strike.)
ในตอนนี้,
เรามาไปผ่านกันถึงว่า ทำไมเรื่องนี้จึงเป็นก้าวขั้นมหึมาที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง. พวกคุณทั้งหมดรู้ว่าการประท้วงหยุดงานคืออะไร.
นั่นคือเมื่อแรงงานทั้งหลายในโรงงานเฉพาะแห่งหนึ่ง หรือสำนักงานหนึ่งหรือร้านค้าหนึ่งมาถึงทางตันกับนายจ้างของพวกเขาในเรื่องค่าจ้างทั้งหลาย
หรือในถสานะการงานทั้งหลาย และพวกเขาตัดสินว่าแรงงานทั้งหลายจำเป็นต้องใช้อาวุธที่ทรงพลังมากอย่างหนึ่งขึ้น.
พวกเขาก็หยุดงานประท้วง. นี่ไม่ใช่การกระทำของความรุนแรง,
แต่มันเป็นการกระทำที่เตือนจำให้นายจ้างรู้ว่า ไม่มีธุรกิจและไม่มีกำไรขี้นได้ถ้าปราศจากแรงงานทั้งหลาย.
(Now,
let’s go through why this is the huge step that changes everything. You all
know what a strike is. That’s when workers in a particular factory or office or
store reach a kind of impasse with their employer over the wages or the job
conditions and they decide the workers do to use a very powerful weapon. They
withhold their labor. This is not an act of violence, but it is an act that
reminds the employer that there is no business and there is no profit without
the workers.)
คุณรู้ว่า,
มันเป็นเหมือนบทเรียนที่เราได้เรียนรู้ ดังเช่นประชาชาติในระหว่างเกิดโรคระบาดเมื่อสองสามปีที่ผ่านมา
เมื่อเราเอาคำคุณศัพท์เหมือนเช่น “ที่สำคัญจำเป็น”ไปวางขยายชื่อของแรงงาน
เพราะว่าเราได้ตระหนักถึงอะไรซึ่งแน่นอนว่า มักจะเป็นความจริงเสมอกับระบบนี้. ประเทศนี้,
เศรษฐกิจแบบนี้พึ่งพาอยู่กับในการวิเคราะห์ครั้งล่าสุด, ว่าขึ้นอยู่กับผู้คนแรงงาน.
ในตอนนี้, อะไรคือการหยุดงานประท้วงในชุมชนของสถานที่ทำงาน, โรงงาน, กับสำนักงาน,
ร้านค้า, การประท้วงหยุดงานทั่วไปคืออะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากนั้นอย่างสิ้นเชิง.
นั่นคือเมื่อแรงงานทั้งหลายในสถานที่หนึ่งเข้าใจได้ว่าปัญหาของพวกเขาไม่เพียงเป็นเพราะนายจเงของพวกเขาเท่านั้น
แต่มันเป็นปัยหาซึ่งกว้างใหญ่ไพศาลโตยิ่งกว่ามาก.
(You know, it’s a kind of lesson
we learned as a nation during the pandemic a few years ago when we put an
adjective like essential in front of the name worker because we realized what
of course is always true that this system, this country, this economy depends
in the last analysis on the working people. Now, what a strike is in the
community of a workplace, a factory, an office, a store, a general strike is
something completely different. That’s when workers in one place understand
that their problem isn’t only with their employer but is a much bigger much
broader problem.)
คุณก็รู้,
แรงงานเป้าหมายเฉพาะทั้งหลายข้างนอกนั้น อาจจะได้ยึดเป้าอยู่ที่ข้อจริงว่า
ICE
มุ่งหมายมาใส่ที่แรงงานเป้าหมายพวกตน, ที่พวกเขาทำ, และที่ซึ่งเป็นอย่างที่เห็นในภาพยนตร์.
ใครก็ตามสามารถหยุดงานประท้วงนายจ้างของพวกเขาได้อยู่เหนือคำถามนี้, และพวกเขาบางทีก็ได้ทำ,
และเราไม่ได้กระทั่งได้ยอนกันถึงมัน เพราะว่ามันไม่ได้มีคุณค่าพอจะเป็นข่าวกัน.
แต่คุณสามารถเมินเฉยไม่สนใจมันได้เมื่อหลายร้อยธุรกิจได้ปิดลง. และนั่นคืออะไรที่ได้บังเกิดขึ้นที่ในมินนีอาโพลิส.
และหลายสิบพันของแรงงานทั้งหลายผู้จะทำงานให้กับร้านค้าทั้งหลายเหล่านั้นและโรงงานทั้งหลายและสำนักงานทั้งหลานย
ปิดตัวลงไปด้วยโดยการไม่ไปปรากฏตัวทำงาน. (You
know, the workers in a particular Target out there might have struck target
over the fact that ICE roughed up Target workers, which they did, and which is
on film. Anybody could strike their employer over this question, and they
probably did, and we didn’t even hear about it because it wasn’t newsworthy. But
you can ignore it when hundreds of businesses shut. And that’s what happened in
Minneapolis. And ten of thousands of employees who would have made those shops
and factories and offices close anyway by not showing up.)
ตอนนี้เรารู้ถึงวาระประเด็นว่าเป็นเรื่องใหญ่โตกว่า
และแน่นอนว่ามันได้เป็นเช่นนั้น. บางรายของพวกคุณคิดว่าประเด็นนั้นคือพฤติกรรมของICE
ผู้คนใส่หน้ากากมาเข่นฆ่าพลเมืองอเมริกัน. โอ้, ใช่เลย, ผมรู้. ICEได้เริ่มต้น,
ดังเช่นสิ่งเหล่านี้ได้บ่อยครั้งเป็นมาในประวัติศาสตร์,
พยายามที่จะให้เราไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันด้วยการบอกว่า, “โอ้, มันจะแค่เพียงไล่ตามพวกอพยพเข้าเมืองผิดกฎหกมายที่มีประวัติอาชญากรรมทั้งหลายเท่านั้นเอง.”
แน่นอนละ, เราควรจะรู้กันดี, และหลายคนจำนวนหนึ่งของพวกเราก็ได้ทำ,
นั่นคือวิถีทางที่คือการทำงานตามปกติว่านั่นคือเปเหมายของคุณ,
ที่คุณไม่ได้ยอมรับมันกัน, คือที่จะคุกคามจ่มขวัญผู้อพยพเข้าเมืองทั้งหลายนั้น,
ที่จะเอาตัวพวกเขากลับไปยังบ้าน, ที่จะทำให้พวกเขาหยุดการเข้ามา, ที่ในหนทางซึ่งท่านประธานาธิบดีได้บอกแก่เราถึงเป้าหมายของเขา. (Now we
know the issue is much bigger and of course it was. Some of you think the issue
was the behavior of ICE masked people killing American citizens. Oh, yes, I
know. ICE was started, as these things have often been in history, trying to
get us not to worry about it by saying, “Oh, it would only go after illegal
immigrants with criminal records.” Of course, we should have known, and a good
number of us did, that the way that usually works is that your goal, which you
don’t admit, is to terrorize immigrants, to get them to go home, to get them to
stop coming, which in a way the president told us was his goal.)
และเราควรที่จะเข้าใจว่า
คุณไม่ได้คุกคามจข่มขวัญผู้คนโดยแค่เลือกอย่างระมัดระวังคนเหล่านั้นที่ปราศจากสิทธิในการที่มาอยู่ที่นี่
และผู้ที่ได้มีประวัติอาชญากรรม. นั่นน่าที่จะใช้เวลามากมาย,
ใช้ความระมัดระวังอย่างมากมาย, และเป็นความยากลำยบากที่จะสนใจกับมัน. ดังนั้น,
อะไรที่คุณได้บอกกับพวกเขาว่าให้ออกไปจากที่นั้นและน่าเกลียดอย่างแท้จริง.
การไล่ล่าผู้อพยพเข้าเมืองทั้งหลายผู้มีสิทธิทั้งหลายตามกฎหมาย. และเมื่อคนอเมริกะนดีๆในฐานะเช่านเพื่อนบ้านออกไปช่วยพวกผู้อพยพเข้าเมืองทั้งหลายเหล่านั้น
ผู้ซึ่งได้ทำงานหนักเคียงข้างพวกตนกันมา, กับพวกเราทั้งหมดมาหลายปี,
เราก็ตจะค้นพบว่า ICEกำลังคุกคามข่มขวัญพวกเราทั้งหมดไปด้วย,
เหล่าผู้ที่ยืนขึ้นท้วง, คุรก็รู้, เหมือนเช่น เรเน่ กู้ด. (And we should have understood that
you don’t terrorize people by only carefully selecting those without legal
right to be here and who have a criminal record. That would take a lot of time,
a lot of care, and be difficult to pay for. So, what you told them was go out
there and be really ugly. Go after immigrants who have legal rights. And when
good Americans in a neighborly way go to help the immigrants who’ve been
working hard side by side, all of us for years, we will discover that ICE is
about terrorizing all of us, those who stand up, you know, like Renee Good1.)
1 เรเน่ นิโคล กู๊ด (Renée Nicole Good) เป็นกวีและคุณแม่ชาวอเมริกันวัย
37 ปี
ผู้กลายเป็นประเด็นข่าวดังไปทั่วโลกหลังจากถูกเจ้าหน้าที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากรสหรัฐฯ
(ICE) ยิงเสียชีวิตในเมืองมินนิอาโพลิส เมื่อวันที่ 7
มกราคม 2026
มันเป็นการหลงตนเองอย่างพิลึกกึกกือที่จะจินตนาการว่า
ถ้าคุณตั้งตำรวจหน่วยพิเศษเฉพาะขึ้นมาไล่ล่าชนกลุ่มน้อยในชุมชนของคุณ, ผู้คนดีๆจะรีบออกไปที่จะปกป้องพวกเขา.
และอะไรที่เรากำลังจะทำรึ? ฆ่าพวกหเขา, ด้วยรึ? ICE ได้ให้คำตอบแก่เรา.
เช่นเดียวกับชนคริสเตียนและเช่นเดียวกับประธานาธิบดีทรัมป์. ฆ่าไปเลยถ้าจำเป็น.
และผมคิดว่าคุณคิดว่า นั่นมันแรงเกินไป, คุณจะว่าอะไรถ้าผมจะบอกกับคุณเช่นนั้นบ้าง,
และผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจได้ในสิ่งนี้, นั้นเมื่อหลายเดือนแล้วในตอนนี้, รัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้กำลังฆ่าชายและหญิงทั้งหลายในเรือในทะเลคาริบเบียนและที่ในแปซิฟิค.
ผู้คนเหล่านี้ได้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อการร้ายยาเสพติด, ผู้คนที่ยุ่งเกี่ยวกับการค้ายาเสพติด. (It is a fantastic self-d
delusion to imagine if you set up special-police to hound a minority in your community,
good people will rush to defend them. And what are you going to do? Kill them,
too? ICE has given us the answer. So has Christian and so has President Trump.
Kill as needed. And I case you think that’s harsh, what would you say if I told
you, and I hope you know this, that for months now, the United States government
has been killing men and women in boats in the Caribbean and in the Pacific.
These people have been accused by our president of being narcos terrorists, people
involved in the drug trade.)
ดังที่มได้ชี้ออกมาให้เห็น,
จับกุมพวกเขา, ที่เป็นอะไรที่เราเคยทำ. ให้โอกาสพวกเขาที่จะป้องกันตัวพวกเขาเอง,
ซึ่งเราถูกคาดหวังว่าจะให้โอกาสกับทุกคน. ให้มีการไต่สวนสู้ความ. ขอให้มีการพิพากษาที่บัญญัติไว้ตามกฎหมายที่สามารถนำไปสู่อุทธรณ์ได้.
ไม่ใช่หน้าที่ของรัฐบาลที่จะสวมบทบาทรวบรัดกระทำการหนึ่งเสียเอง
เป็นทั้งตำรวจ, นายอำเภอ, ผู้พิพากษา, และเพชฌฆาต
ทั้งหมดทันทีมีกระบวนการยุติธรรม. ประธานาธิบดีบอกว่า, “ฆ่าเชา.”
และรัฐในตรีกระทรวงป้องกันประเทศ, โอ, ขออภัย, รัฐมนตรีสงครามก็ได้ฆ่าเขาเลย. (As I have pointed out, arrest
them, which is what we used to do. Give them a chance to defend themselves,
which we’re supposed to give everybody. Let there be a trial. Let there be a judgement
rendered in a legal way that can then be appealed. It’s not the job of the
government to be in one act policeman, sheriff, judge, jury, and executioner
all at once with no process. The president said, “Kill him.” And defense
secretary, oh, excuse me, war secretary killed them.)
ทำไมเราต้องแปลกใจด้วยว่าการฆ่านั้นมีมาไม่ได้หยุดรึ
ในเมื่อคุณคือคนอเมริกันอยู่ในนครของอเมริกา? และคุณก็รู้ดีว่าอะไรคือการประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่คือรึ?
มันบอกว่าวาระประเด็นของเรามในตอนนึ้คือทางการเมือง. เรามีปัญหาหนึ่งกับระบบทั้งปวง,
ไม่ใช่กับอะไรที่บังเกิดขึ้นในแค่โรงงานแห่งหนึ่ง, ร้านค้าแห่งหนึ่ง ที่เป็นเหตุปกติ.
การประท้วงหยุดงานทั่วไป เมื่อประชาชนกลายเป็นระแวดระวังได้ถึงปัญหาของพวกเขาไม่ใช่เรื่องนู่นนี่นั่นของแรงงาน.
ปัญหาของพวกเขาคือระบบทั้งปวง. คุณก็รู้ว่าทำไม? เพราะว่าระบบทั้งปวงจ่ายภาษีทั้งหลายที่เป็นงบประมาณของ
ICE.
คุณและผมที่ไม่มีรายได้จากภาษีทั้งหลายกำลังจัดหาเงินให้ที่เป็นค่าจ้างพวกอันธพาลทั้งหลายมายิงพวกเราเอง.
และคุณก็รู้ดีเช่นเดียวกับคุณทุกอย่างรายใดที่มีบางอย่างผิดไปเมื่อเรื่องเช่นนั้นบังเกิดขึ้น. (Why
are we surprised that the killing doesn’t stop when you’re an American in an
American city? And you know what a general strike does? It says our issue is now
political. We have a problem with the whole system, not with what happens in
one factory, one office, one store that gets the regular. A general strike is
when people become aware that their problem isn’t this or that employer. Their
problem is a whole system. You know why? Because the whole system pays the
taxes that fund ICE. You and me without taxes are providing the money that
hires the goons shooting at us. And you know as well as you anything that there’s
something wrong when that happens.)
และนี่คือบางอย่างอื่นที่การประท้วงหยุดงานทั่วไปแสดงเสนอ.
มันแสดงเสนอประชาธิปไตยอันแท้จริง. ทำไม? เพราะว่าประชาชนทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว,
และนี่ถือเป็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ของชาวมินนิอาโพลิส,
พวกเขาไม่ใช่แค่รู้สึกเลวร้ายอีกต่อไปแล้วกับพฤติกรรมของ มร. ICE,
มร. ทรัมป์. ไม่. ไม่. ไม่เลย, คุณก็รู้, ไปที่บาร์แล้วก็ดื่ม
ดังนั้นแล้วพวกเขาก็สามารถลืมไปได้. ไม่, ไม่เลย. พวกเขาไม่ได้เอาแต่บ่นพร่ำพึมอยู่บนนอกชานแต่รู้สึกแย่ที่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรสักอย่างได้
หรือพวกเขาไม่สามารถคิดอะไรที่เราสามารถทำอยู่ได้. (And
here’s something else that a general strike represents. It represents real
democracy. Why? Because people are no longer, and this is
to the enormous credit of the people of Minneapolis, they’re no longer just
feeling bad about what they see in the way of the behavior of Mr. ICE, Mr.
Trump. No. no. no, you know, going to the bar and drinking so they can forget. No,
no. They’re not grumbling on the porch but feeling bad that they can’t do
anything or they can’t think what can we do.)
อ้า, การหยุดงานประท้วงทั่วไปเป็นอาวุธที่ทรงพลังของประชาชน
เพราะมันพูดว่า นี่คือบางอย่างที่คุณสามารถทำมันได้กับอะไรทึ่คุณรู้สึก. คุณหงุดหงิดไม่พอใจกับการทำให้ผู้อพยพเข้าเมืองทั้งหลายกลายเป็นแพะรับบาป
ผู้ที่เราได้ให้เข้ามาหากินเป็นสังคมหนึ่งหลายปีแล้วโดยการเลือกหยิบเอากับบางผู้คนที่ยากจนที่สุดในโลก? วิ่งหนีอย่างสิ้นหวังออกจากประเทศบ้านเกิดทั้งหลายของตน,
เพื่อนบ้านทั้งหลายของพวกเขา, ครอบครัวทั้งหลายของพวกเขา, โบสถ์ทั้งหลายของพวกเขา,
แผ่นดินของพวกเขา มายังประเทศใหม่ที่ระบบของมันซึ่งพวกเขาไม่รู้จัก, ภาษาของมันที่พวกเขาไม่ได้พูด,
หวังว่าจะค้นพบบางหนทางที่จะสร้างชีวิตใหม่ให้กับตนเองและลูกๆได้. (Ah, a general strike is a
magnificent weapon for the people because it says here is something you can do
about what you feel. Are you upset with this scapegoating of immigrants that
we’ve been indulged in as a society for years picking up on some of the poorest
people in the world? Desperately running from their home countries, their home
neighborhoods, their families, their churches, their land to come a new country
whose system they don’t know, whose language they don’t speak, hoping to find
some way to cobble together a life for themselves and their children.)
ที่ไหนกันซึ่งบทบัญญัติจริยธรรมอันให้มาพบกันกับพวกเขาด้วย
ICE
ซึ่งข่มขู่คุกคาม มากกว่าที่ชนคริสเตียน หรือชนยิงหรือชนยอิสลามิก
ยินดีต้อนรับกันอย่างเพื่อนมนุษย์. เราได้เคยครั้งหนึ่งเป็นประเทศที่ภาคภูมิใจที่ได้ยอมรับผู้อพยพเข้าเมืองทั้งหลาย,
ที่ให้ปผู้คนในอิสรภาพที่จะเคลื่อนย้ายไปยังที่ซึ่งดีที่สุดพวกเขาสามารถทำได้. เราสามารถทำเช่นนั้นอีกครั้ง,
แต่ไม่ใช่กับผู้คนซึ่งดำเนินการอยู่ในสังคมนี้ผู้ที่ได้ตัดสินใจที่จะสร้างผู้คนพวกนี้เป็นปีศาจร้าย.
จำมร.ทรัมป์ได้ไหม? การบุกรุกกำลังจะมา. (Where is the ethical commandment
to meet them with an ICE bully rather than a Christian or a Jewish or Islamic
welcome fellow human being. We were once a proud country that accepted
immigrants, that gave people the freedom to move as best they can. We could do
that again, but not with people who run this society who’ve decided to demonize
these people. Remember Mr. Trump? An
invasion is coming.)
ว้าว. และเช่นนั้นจึงมีชนอเมริกันที่ดีผู้ซึ่งได้บอกว่า
การประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่ คือหนทางหนึ่งสำหกนับทุกคนผู้ที่ซึ่งต้องการจะทำ.
ไม่มีใครกำลังบังคับพวกคุณให้ออกไป. คุณสามารถออกไปและพูดว่า, “ฉันจะกำลังไม่ไปทำงาน.
ฉันกำลังที่จะไม่ไปโรงเรียน. ฉันกำลังจะไม่ไปร้านค้า.” พูดได้อีกอย่างหนึ่ง,
ไม่มีธุรกิจตามปกติ. ฉันไม่ได้ใช้ความรุนแรง. ฉันไม่ได้จู่โจมบุกทำร้ายใคร.
ฉันกำลังพูดว่า สิ่งทั้งหลายนี้ต้องหยุดได้แล้ว เพราะว่าเราได้ไปไกลจนเกินไปในบางอย่างที่คือการทำเกินไปต่อผู้อื่นในอะไรที่เราเป็นเช่นประชาชาติ,
คิดถึงตัวเราเองและที่อยากเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก. เป็นการเข้ามามีส่วนร่วมในวิถีทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยในระดับที่ยอดเยี่ยมที่สุด” (Wow.
And so there have been good Americans who’ve said a general strike is a way for
everyone who want to. No one is forcing you to go out. You can go out and say,
‘I’m not going to work. I’m not going to go to school. I’m not going to shop.”
In other words, no business as usual. I’m not being violent. I’m not attacking
anyone. I am saying things have got to stop because we have gone way too far in
something that is way too other than what we as a nation, think about ourselves
and want to be known around the world for. It is a democratic participation par
excellence in the political life.)
มันเป็นหนทางที่ผู้คนแห่งมินนีอาโพลิส
ที่จะบอกต่อทั้งหมดของประเทศ เพราะว่าเชื่อผมสิ, เรื่องราวกำลังถูกบอกและภาพทั้งหลายเหล่านี้ที่คุณได้มองเห็นอยู่ที่ทุกมุมของโลกใบนี้.
เรากำลังพูดว่า นี่คือหนทางสำหรับเราที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรที่กำลังดำเนินไปอยู่. เราคือคนส่วนใหญ่.
เราคือผู้คนและเรากำลังพูดในหนึ่งในหนทางสองสามอย่างที่ผู้คนรหนึ่งมีเมื่อมันได้ก้าวขึ้นมา.
ไม่อีกต่อไปที่จะสนใจเพ่งอยูแค่แต่กับรายละเอียดเฉพาะของย่าน/ละแวกบ้านของคุณ,
งานอาชีพพื้นที่ของคุณ. (It is a
way for the people of Minneapolis to say to the whole country and the whole
world because believe me, this story being told and these pictures that you’ve
seen are in every corner of this planet. We’re saying here’s a way for us to
change what’s going on. We are the majority. We are the people and we are
speaking in one of the few ways a people have when it steps up. No longer focus
just on the particular of your neighborhood, your job area.)
ไม่เลย, กับเพื่อนบ้านของคุณทั้งหลายและเพื่อนร่วมทำงานทั้งหลายและเพื่อนทั้งหลายและครอบครัว, คุณกำลังแสดงออกกระทำการประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่. และมองที่เพื่อนทั้งหลาย, รวดเร็วอย่างไรที่รัฐบาลทั้งหมดที่กำลังวุ่นวายพยายามทำให้ตัวเองดูไม่แย่เท่ากับที่พวกเขาทำในความเป็นจริง. ผลกระทบของสิ่งนี้ได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปแล้ว. มีแผนที่จะนัดหยุดงานประท้วงทั่วประเทศต่อไป. หนึ่งในเรื่องนี้คือในวันที่ 30. มาก่อนนานกว่ากับวันที่ 1 พฤษภาคมที่ได้ถูกพูดคุยกันถึง. ดูที่มันสิ. (No, with your neighbors and co-workers and friends and family, you are acting on a general strike. And look friends, how quickly all the government is scurrying around trying to look less awful than they do in fact act like. The impact of this has changed everything. There are plans for general strikes to continue. One this Friday on the 30th. More coming May 1st being talked about. Look at it.)เรากำลังระดมการเคลื่อนไหวและกระตุ้นผู้คน และเหล่าผู้อยู่ในรัฐบาลวอชิงตันกำลังตัวสั่นเทา. คนรีพับลิกันส์และเดโมแครตส์ก็เช่นกัน เพราะการประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่ ก็คืออีกข่าวสารอันหนึ่งด้วยเช่นกัน. การเมืองตามปกติ, คุณก็รู้, กิจกรรมพิเศษในนครนั่นที่ในวอชิงตัน ชองพวกมืออาชีพที่รับเงินจากเรา แล้วมาเยี่ยมเราเป็นครั้งคราวเพื่อซื้อเสียง. นั่นไม่ใช่แค่ทางการเมืองกันอีกต่อไป. ผู้คนเริ่มมารวมตัวกัน มีส่วนร่วม เฝ้าดู เรียนรู้ และตระหนักไปพร้อมกับผม ถึงบทเรียนทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่มากบทหนึ่ง. (We are mobilizing and activating the people and the folks in Washington are trembling. Republicans and Democrats alike because a general strike also has one more message. Politics as usual, you know, a special activity in that city in Washington by the professionals who take our money and then visit us occasionally to buy votes. That’s not the only politics anymore. The people are beginning to rally participate and watch and learn and recognize with me a very old historical lesson.)
การประท้วงหยุดงานทั่วไปครั้งใหญ่
เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง. ถ้าคุณคิดว่าการแทรกแซงนี้กระแทกใจคุณว่าเป็นประโยชน์,
กรุณาแบ่งปันวิดีโอนี้กับเพื่อนทั้งหลาย, เพื่อนบ้านทั้งหลาย. นั่นคืออะไรที่พวสกมันได้ผลิตทำขึ้นมาเพื่อ.
และ แน่นอน, ถ้าคุณสามารถช่วยสนับสนุนค่าใช้จ่ายการผลิตของพวกมันได้, แล้วเราจะสำนึกขอบคุณอย่างยิ่งกับการช่วยเช่นกัน.
ขอขอบคุณ. (General
strikes changes everything. If interventions like this strike you as useful, please
share this video with friends, neighbors. That’s what they’re made for. And of
course, if you can help defray the cost of producing them, then we would be
grateful for that assistance as well. Thank you.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น