ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - ตลาดไม่ได้ อุปทานตามอุปสงค์

ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - ตลาดไม่ได้ อุปทานตามอุปสงค์

Markets Don't Supply According to Demand - Professor Richard D Wolff

          https://youtu.be/7l9Zzlnv-JQ?si=IfHvEkIz3QTSJEO9

          ตลาดทั้งหลายคืองานสร้างสรรค์ขึ้นโดยมนุษย์. ตลอดมาของส่วนใหญ่ในประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์มนุษย์, สินค้าและบริการทั้งหลายไม่ได้ถูกจำหน่ายจ่ายแจกโดยตลาดทั้งหลาย, มันเป็นสถาบันที่เกี่ยวข้องด้วยไม่บ่อยนักในการจำหน่ายจ่ายแจก.   (Markets are a creation of human beings. For most of the history of human race, goods and services were not distributed by markets, it’s a relatively infrequent institution for distribution.)

          แม้กระทั่งในทุกวันนี้, ข้อจำกัดทั้งหลายทุกประเภทและ เอ่อ มีสถาบันอยู่, การจัดแจงทั้งหลายมีอยู่, ที่สินค้าและบริการทั้งหลายก็ได้ถูกจำหน่ายจ่ายแจกจากบุคคล A ไปยังบุคคล B, จากผู้ผลิตไปสู่ผู้บริโภค, แต่ก็ไม่ได้โดยชอาศัยช่องทางของตลาด. และโดยตลาด, ผมหมายถึงอะไรประเภทแลกเปลี่ยนกันแบบยื่นหมูยื่นแมวกันโดยตรง.  (Even today, all kinds of limits and uh institution exist, arrangements exist, where goods and services are distributed from person A to person B, from producer to the consumer, but not by means of a market. And by market, I mean a kind of quid pro quo.)

          ผมจะให้ส้มคุณสามผล, คุณให้เสื้อเชิ้ตผมสองตัว. ผมจะให้เงินคุณสี่ดอลลาร์และคุณให้ผมหนึ่งแฮมเบอร์เกอร์. นั่นคือประเภทนั้น, นั่นคือหนทางตลาดของการจำหน่ายจ่ายแจก. ผมจะไม่ให้แฮมเบอร์เกอร์นั้นแก่คุณ - นั่นคือผมกำลังจะแค่ – ผมคือผู้ทำแฮมเบอร์เกอร์, ผมจะไม่จำหน่ายแก่มันแก่คุณ, ผู้บริโภคแฮมเบอร์เกอร์, นอกเสียจากว่าคถุณใหเผมในอะไรบางอย่างเป็นการตอบแทนที่ทำให้ผมพอใจ.  (I’ll give you three of those oranges, you give me two shirts. I’ll give you four pieces of dollar and you give me a hamburger. That kind of, that’s a market way of distributing. I’m not gonna give you the hamburger – that is I’m gonna just – I’, the hamburger maker, I’m not gonna distribute it to you, the hamburger consumer, unless you give me something in return that satisfies me.)

          นั่นคือการจัดแจงการตลาด, และพวกคุณก็จริงๆแล้วเป็นประเภทที่รู้กันดีว่าเราไม่ได้ชอบตลาดทั้งหลายในทุกประเภททั้งหมดของสถานการณ์ทั้งหลาย. เราไม่ได้สร้างสรรค์ตลาดหนึ่งขึ้นมา. เรา, ที่จริงแล้ว, ปิดกั้นตลาดเมื่อเราไม่ชอบมัน. ไม่มีอะไรที่เป็นอย่างมนตร์วิเศษ. ให้ผมอธิบายตัวอย่างหนึ่ง. ผมสามารถรู้สึกได้จากใบหน้าทั้งหลายของพวกคุณ. ผมตำเป็นต้องทำ.  (That’s a market arrangement, and you really kind of all know that we don’t like markets in all kinds of situations. We don’t create a market. We, in fact, block a market when we don’t like it. There’s nothing magical. Let me give you an example. I can see from your faces. I need to.)

          ดังนั้น, เป็นอันหนึ่งที่ผมชอบมากที่สุดที่ผมจะเริ่มต้นด้วย. มันเป็นตัวอย่างนั้น, เพราะว่ามันเป็นเดือนพฤศจิกายนพอดี, มันเป็นตัวอย่างของการทานอาหารมื้อเย็นในวันขอบคุณพระเจ้า. พวกคุณมารวมกันกับย่าของคุณและแม่ของคุณ. และคุณนั่งล้อมโต๊ะกัน, และแม่ – เพราะว่าผมกำลังพูดถึงเกี่ยวกับครอบครัวตามประเพณี - ได้เป็นทาสมาอยู่กับเตาทั้งวันกับการทำไก่งวงนั้น, ยัดไส้มัน, ทาน้ำมันตัวของมัน, และสิ่งทั้งหลายทั้งหมดที่คุณต้องทำกับไก่งวง.  (So, the one I like most I’ll start with. It’s the example, because it’s the month of November, it’s the example of the Thanksgiving dinner. You gather with your grandma and your mother. And you sit around the table, and mother – because I’m talking about a traditional family – has been slaving over the stove all day making the turkey, stuffing it, and glazing it, and all the things you do with a turkey.)

          และทีนี้, ได้ทำไก่งวงเสร็จแล้ว, เธอก็รวบรวมคนในครอบครัว, และเหตุที่น่าสนใจก็อุบัติขึ้น. ไก่งวงนั้น, ทำขึ้นโดยผู้ผลิตนั้น, คือคุณแม่, ก็กำลังที่จะถูกจำหน่ายแจกจ่ายไปยังสมาชิกทั้งหมดของครอบครัวนั้น. นี่คือบางอย่างที่คุณแม่ไม่ได้กำลังจะทำ: คือการคิดเงินคุณสำหรับมัน. คุณรู้มั้ย, มันเป็นเรื่องสำคัญมาก. คุณไม่ได้กำลังที่จะจำหน่ายจ่ายแจกไก่งวงนั้นโดยช่องทางทั้งหลายของตลาดแลกเปลี่ยน. คุณไม่ได้ทำ.  (And now, having made the turkey, she gathers the family, and an interesting act occurs.  The turkey, made by the producer, Mama, is going to be distributed to all the members of the family. Here is something Mama is not gonna do: charge you for it. You know, it’s very important. You’re not going to distribute the turkey by means of a market exchange. You’re not.)

          และในทำนองเดียวกัน, ในตอนจบของอาหารมือ้นั้นเมื่อทุกคนได้กินกันมามากเหลือเกินแล้ว. นั่นเป็นส่วนหนึ่งของประเพณี, แน่นอน, ทุกคนก็ได้ทำเช่นนี้. ทริปโตเฟนมากเกินไปถ้าคุณรู้เรื่องด้านเคมีมา ว่าที่จริงแล้วมันมีอยู่ในนก. และแล้วคุณแม่, ในขณะนั้น, บางทีด้วยความอ่อนเพลีย, ได้เอื้อมข้ามโต๊ะและบอกกับคุณ, เพราะว่าคุณเป็นบุคคลหนุ่มแน่นน่ารัก, “เธอช่วยเอาขยะที่เราได้รวมไว้ระหว่างทานออกไปทิ้งทีได้ไหม?” แต่คุณ, เพิ่งได้กลับมาจากมหาวิทยาลัยที่คุณได้เรียนหลักสูตรเกี่ยวกับเรื่องประสิทธิภาพของตลาดมา, คุณรวเร็วในการตอบออกไปว่า “ได้เลย, แม่! สี่ดอลลาร์!”  (And similarly, at the end of the meal when everyone has eaten too much. That’s part of the tradition, of course, everyone’s kind of till. Too much tryptophane¹ if you know the chemical that’s actually in that bird. And then Mama, in a moment, perhaps of weakness, reaches across the table and says to you, because you’re a nice young person, “Would you please take out the trash that we’ve accumulated during the meal?” But you, having just come back from College and your Economics course where you learned about the efficiency of a market, you quick to answer “Sure, Ma! Four dollars!”)

          ¹ Tryptophan แปลว่า ทริปโตเฟน เป็นกรดอะมิโนจำเป็นที่ร่างกายสร้างเองไม่ได้ ต้องได้รับจากอาหาร ทริปโตเฟนมีความสำคัญต่อการสังเคราะห์สารสื่อประสาทอย่าง เซโรโทนิน ซึ่งช่วยเรื่องอารมณ์ และ เมลาโทนิน ซึ่งช่วยในการนอนหลับ 

ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับทริปโตเฟน

• กรดอะมิโนจำเป็น: ร่างกายต้องได้รับจากอาหาร เช่น เนื้อสัตว์, ไข่, นม, ปลา, ถั่ว และเมล็ดพืชต่างๆ
• การทำงาน:
• สร้างเซโรโทนิน (Serotonin): ช่วยควบคุมอารมณ์ ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ลดความเครียด และลดอาการซึมเศร้า
• สร้างเมลาโทนิน (Melatonin): ช่วยควบคุมวงจรการนอนหลับ ทำให้หลับได้สนิทมากขึ้น

          เพราะว่าคุณกำลังที่จะจำหน่ายจ่ายแจกการบริการให้แก่เธอในการขนย้ายขยะ, และคุณต้องการว่านี้คือการบริการที่ได้จำหน่ายจ่ายแจกต่อบุคคลผู้หนึ่งผู้ที่ได้ทำการแลกเปลี่ยนยื่นหมูยื่นแมวทางตลาดเช่นนี้. แต่ได้แปลกใจโดยเรื่องนี้, พ่อของคุณ, ที่ได้รู้เห็นเป็นพยานในเรื่องนี้, เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปตบที่ในใบหน้าของคุณ. และแล้วเขาก็ได้ให้คุณถึงบทเรียนอันลึกซึ้งมากอันหนึ่งในทางเศรษฐศาสตร์. และนี่คือที่มันเป็นไปอย่างไร, นี่คือที่มันเป็นไปอย่างไร, “นั่นน่ารังเกียจมาก!” เขาพูด, มองจ้องเข้ามาที่ดวงตาของคุณ. “แกกำลังทำอะไร?”   (Because you’re going to distribute to her the service of removing the garbage, and you want that this service be distributed to a person who has the money to make the quid pro quo market exchange. But surprised by this, your father, having witnessed this, reaches across the table, and smacks you in the face. And then he gives you a very profound lesson in economics. And here’s how it goes, here’s how it goes, ‘That’s disgusting!” he says, looking at your eyes. ‘What are you doing?”)

ในตอนนี้, ดูที่คำพูดนั้น, “นี่คือครอบครัว!” “เรารักกันและกัน!” “เราทำสิ่งนี้, แม่เค้าทำไก่งวงนี้, แม่ได้ส่งผ่านมาให้แก, เธอขอให้แกช่วยเรา-เราเป็นครอบครัว- เรารักกันและกัน, เราต้องการที่จะช่วยกันและกัน, เรา- แม่ต้องการทำไก่วงนี่, แกก็ควรจะต้องการที่จะช่วยเอาขยะออกไปทิ้ง. ถ้าเรามีความเหี่ยวพันกันจริงๆต่อกันและกันโดยการจ่ายเงินต่อกันและกันแบบยื่นหมูยื่นแมวเพื่อทำงานอาชำ, นั่นก็จะไม่เป็นความสัมพันธ์แบบรักกัน, นั่นเป็นเรื่องน่ารังเกียจ!”   (Now, watch the words, “This is a family!” “We love each other!” “We do this, Mama made the turkey, she passed it to you, she asks you to help we- we’re fa-“We love each other, we want to help each other, we- Mama wanted to make the turkey, you should want to help out with the garbage.” “If we actually related to one another by paying each other quid pro quo for the job, that wouldn’t be a loving relationship, that would be disgusting!”)

จินตนาการถึงว่าถ้าปรัชญานั่นได้ถูกปฏิบัติการข้างนอกบ้านนั้นด้วยเช่นกันสิ. คิดสักหนึ่งนาที. ถ้ามีความขัดแย้งกันระหว่างความรักกับตลาด, ช่างเป็นความคิดที่วิเศษนัก! โว้ว! แค่จินตนาการดูสิที่ไหนซึ่งนั่นสามารถไปถึงได้! และคุณก็รู้ว่าข้อยกเว้นอื่นทั้งหมดนั้นก็ด้วยเช่นกัน, ถูกมั้ย? ไม่มีอะไรถึงที่สุดตายตัวเกี่ยวกับตลาด. เราประกาศให้ตลาดทั้งหลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย!.  (Imaginer if that philosophy operated outside the house too. Think a minute, if there is a contradiction between love and markets, what an idea! Whoa! Just imagine where that could go! And you know all the other exceptions too, right? There’s nothing absolute about a market. We declare markets in certain things uttering illegal!)

ถ้าเราเดินเข้าไปหาคุณ, และแนะนำให้กระทำทั้งหลายกันอย่างใกล้ชิดร่สวมกัน, และคุณพูดกับผมว่า, “ได้เลย, สิบสองดอลลาร์!” เอ่อ, เรามีปัญหาหนึ่ง: นั่นผิดกฎหมาย! นั่นไม่ใช่ตลาดแลกเปลี่ยนซื้อขาย - ไม่เลย! ต้องไม่ทำ, และการโต้แย้งก็จะเป็นเหมือนกัน. การโต้แย้งในวัฒนธรรมของเราคือเซ็กส์ระหว่างเราควรเป็นสาระสำคัญของความรัก, ความปรารถนา, ความเสน่หา. แต่มันไม่ควรเป็นเช่นนั้น - ห๊ะ! - ธุรกรรมทางการเงิน. ตลากแลกเปลี่ยน - นั่นคือ - คุณไปเข้าคุกเลยกับนั่น.   (If I walk up to one of you, and suggest certain intimate acts together, and you say to me, “Fine, twelve dollars!” Uh, we got a problem: that’s illegal! That’s a market exchange – no!? Mustn’t do, and the argument is the same. The argument in our culture is sex between us should be matter of love, desire, affection. But it should not be – gasp! – a financial transaction. A market ex – that is – you go to jail for that.)

ไม่ใช่ในทุกแห่ง, และผู้คนเหล่านั้นผู้ซึ่งดึงดันกับการเกี่ยวพันในนั่น, ต้องซ่อนมัน. ต้องคอยเอามันออกไปเพราะว่าพวกเขาสามารถที่จะเข้าไปใน – เราห้ามทำธุรกรรมทางตลาดในเรื่องเซ็กส์, ในยา, ในธุรกรรมทั้งหลายมากมายทั้งปวง. (Not everywhere, and those people who insist on engaging in that, has to hide it. Have to keep it away because they can get into al- we forbid market transactions in sex, in drugs, in a whole lot of transactions.)

ว้าว! นี่คืออีกอันหนึ่งที่จะคิดเกี่ยวกับมัน. บริษัทจำเป็นต้องการมีกฎหมาย. มันก็ไปยังผู้ที่สร้างกฎหมาย, สมาชิกสภาคองเหรสของเราชายและหญิง, และมันก็พูดว่า “เท่าไหร่?” “เท่าไหร่, เราจำเป็นต้องการกฎหมาย, เท่าไหร่?” ถ้าสมาชิกคองเหกรสชายและหญิงนั้นพูดว่า, “15,000 ดอลลาร์”, พวกเขาไปเข้าคุกแน่ถ้าถูกจับได้. นั่นเป็นการแลกเปลี่ยนทางตลาดที่ผิดกฎหมาย. เราต้องการให้พวกเขาเข้าไปสู่การบิดเบี้ยวอันมหึมาที่จะได้ทำให้การแลกเปลี่ยนสำเร็จลงในหนทางเช่นนั้นที่ไม่มีบันทึกในการแลกเปลี่ยนนี้เอาไว้อย่างที่มันได้มีอยู่.    (Wow! Here’s another one to think about. A corporation needs a law. It goes to the people who make laws, our congressmen and women, and it says “how much?” “How much, I need a law, how much?” If the congressman and woman says “$15,000”, they go to jail if they’re caught. That’s an illegal market transaction. We require them to go into enormous contortions to get this transaction done in such a way that there’s no record of there having been the transaction that there was.)

ช่างเป็นการจัดแจงอะไรที่ประหลาดนัก! ดังนั้นเราไม่ยินยอมให้ตลาด-, เราไม่ได้เชื่อว่าตลาดทั้งหลายคือสถาบันมนตร์วิเศษทั้งหลาย. แต่นี่คือส่วนที่ดีที่สุด. แม้กระทั่งที่ซึ่งเราปล่อยตลาดทั้งหลายไป, เรามาจำกันว่าตลาดคืออะไร.  (What a strange arrangement! What a strange arran-. So, we don’t allow mark-, we don’t believe markets are some magical institutions. But here’s the best part. Even where we let markets go, let’s remember what a market is.)

ตลาดไม่ใช่อะไรที่เราได้ถูกสอนกันมาในมหาวิทยาลัย, มันไม่ได้เกี่ยกับอุปทานและอุปสงค์. ตลาดทั้งหลายไม่ได้อุปทานอะไรที่ผู้คนอุปสงค์. พวกเขาอุปทาน/จัดหาสินค้าอะไรที่ผู้คนสามารถจ่ายได้. นั่นเป็นสิ่งแตกต่างอย่างมาก. เราสามารถเสนออุสงค์/ความต้องการอย่างง่ายๆได้ในที่นี้ เราคิดว่าสังคมเหมือนของเราได้มีทั้งสินค้าและบริการที่ถูกผลิตกันอยู่. นั่นคือไม่ได้อะไรที่กำลังได้ถูกผลิต, นั่นไม่ได้คืออะไรที่จะถูกผลิต.   (A market is not what is taught in the University, it’s not about supply and demand. Markets do not supply what people demand. They supply what people can afford. That’s a very different thing. We could easily here come up with the demands we think a society like ours has for goods and services to be produced. That’s not what is being produced, that’s not what’s gonna be produced.)

อะไรที่ถูกผลิตคือที่ซึ่งเป็นเงิน. ดังนั้น, ในตอนนี้เรามาย้อนกลับยังอะไรที่CBOบอกกับเรา. ที่ผ่านมากว่า 30 ปี, 1%นั้นอยู่ที่ยอดบนกำลังได้มากเป็นสองเท่าของรายได้. นั่นหมายถวามว่าสินค้าและบริการทั้งหลาย, สองเท่ามากขึ้นของพวกเขาเป็นเหมือนก่อน, กำลังที่จะถูกใช้อุปทานต่ออุปสงค์ของ1%นั่น. และอื่นอีก 99%, ด้วย 10%น้อยลงของรายได้, กำลังที่จะน้อยลงไปอีกในอะไรที่พวกเขาจำเป็นและต้องการ. นั่นคืออะไรที่ตลาดต้องเป็น. มันยืนยันและสนับสนุนการกระจายรายได้.   (What’s produced is where the money is. So, now let’s go back to what the CBO told us. Over the last 30 years, the 1% at the top are getting twice as much of the income. That means that goods and services, twice as many of them as before, are going to be used to supply the demand of that 1%. And the other 99%, with 10% less of the income, are going to get less of what they need and want. That’s what the market does. It validates and reinforces the distribution of income.)

https://youtu.be/7l9Zzlnv-JQ?si=SEzwM4BweNiavYHF

ริชาร์ด วูลฟ์ - ถาม ศจ. วูลฟ์ฟ : สหกรณ์นักข่าว - ยาแก้พิษสื่อทุจริต

ริชาร์ด วูลฟ์ - ถาม ศจ. วูลฟ์ฟ : สหกรณ์นักข่าว - ยาแก้พิษสื่อทุจริต

Ask Prof Wolff: Journalist Cooperatives - An Antidote to Corrupt Media

          https://youtu.be/3xf0D51wpa8?si=Ie5fUSILx7x3cJZr

          นี่คือริชาร์ด วูลฟ์ฟ จาก ‘Democracy at Work – ประชาธิปไตยในที่ทำงาน’ ตอบสนองต่ออีกอันหนึ่งของ ‘ถาม ศจ. วูลฟ์ฟ’ จาก patreon community ของเรา. และนี่คืออันหนึ่งที่มาจาก เคอรรี่ จอห์นสัน. ผมได้ตื่นเต้นเป็นพิเศษและไดพึงพอใจกับคำถามนี้ที่เคอรี่ จอห์นสันได้ส่งเข้ามาหาเรา, เพราะทัศนียภาพของมันได้เปิดออก. (This is Richard Wolff from ‘Democracy at Work’ responding to another ‘Ask Prof. Wolff’ from our patreon community. And this one comes from Kerry Johnson. I am particularly excited and pleased with the question that Kerry has sent in to us, because of the vista it opens up.)

          อย่างแรกขอตระเตรียมสักเล็กน้อยเกี่ยวกับมัน. เคอรี จอห์นสันเขียนมาว่า สื่อในสังคมของเราตอนนี้, ได้ถูกเป็นเจ้าของและถูกดำเนินการโดยกิจการนายทุนเอกชน ผู้บอกกับคุณถ้าคุณถามว่าธุรกิจกำไรคือเส้นล่างสุดคืออะไรที่พวกเขากำลังดำเนินงาน และการทำเงินคือวัตถุประสงค์ของพวกเขา. และเราก็รู้ด้วยเช่นกันว่ารัฐบาลนั้นมีสัมพันธภาพที่อบอุ่นอย่างน้อยที่สุด, กับส่วนใหญ่ของอะไรที่เราเรียกกันว่าสื่อกระแสหลัก. ดังนั้น, นั่นก็มีการเบี่ยงเบนน้อยมากระหว่างส่วนใหญ่ของพวกเขาในภาพรวมที่ใหญ่ขึ้นของนโยบายต่างประเทศสหรัฐอเมริกา อย่างแน่นอน, แต่กระนั้นนโยบายภายในประเทศกับหลายวาระประเด็นทั้งหลาย นอกเหนือจากเพียงเล็กๆน้อยๆบางอันที่เป็นวาระประเด็นปุ่มร้อน ที่สื่อและหนังสือพิมพ์ชอบที่จะเน้นความสนใจของเราไปที่มัน.   (First a little bit of preparation about it. Kerry Johnson notes that the media in our society, are owned and operated by private capitalist enterprises who tell you if you ask that profit is their bottom line a business is what they’re running and making money is their objective. And we also know that the government has a cozy relationship at least with most of what we call the mainstream media. So, that there’s very little deviation between most of them and the larger contours of American foreign policy for sure, but even domestic policy on many issues except for the few that are the hot button issues that the press likes to focus our attention on.)

          และเหมือนหลายล้านของคนอเมริกัน, เคอรี จอห์นสัน ไม่ได้พึงพอใจกับความขัดสนเช่นเดียวกับการนำเสนอข่าวเอนอียงไปทางด้านใดด้านหนึ่ง. แต่ก็ไม่เหมือนกับคนอเมริกันทั้งหลายผู้ที่ส่วนใหญ่บ่นกับเรื่องนี้. ผู้ไม่ได้ชอบสื่อ, และผู้บ่อยครั้งไม่ได้เชื่อใจในสื่อ, เคอรี จอห์นสัน ต้องการให้ผมที่จะให้ความคิดเห็นกับความคิดของเขาหรือของเธอเกี่ยวกับว่าอะไรที่ควรจะทำ. และนี้เป็นความคิดที่อัศจรรย์มาก. และผมต้องการที่จะให้ความคิดเห็นต่อเคอรี จอห์นสันสำหรับการคิดขึ้นมาในมัน และนั่นคือที่ผมได้บอกว่า ทำไมผมพบว่ามันช่างน่าดึงดูดใจมาก.  (And like millions of Americans, Kerry Johnson is dissatisfied with the inadequacy as well as the lopsidedness of coverage. But unlike Americans who mostly grumble about this, who don’t like the media, and who often don’t trust the media, Kerry Johnson wants me to comment on his idea or her idea about what to do. And this is a fantastic idea. And I want to commend to Kerry Johnson for coming up with it and then say why I find it so attractive.)

          ความคิดนั้นเรียบง่าย. เกี่ยวกับการใช้สื่อมวลชนสังคมอย่างไร, สื่อทั้งหมดของเทคโนโลยีใหม่ที่จะสถาปนาสหกรณ์การข่าวกับกลุ่มเล็กๆทั้งหลายของผู้คนในทุกภูมิภาค, เมืองใหญ่, จังหวัด. ที่ใดก็ตาม, ผู้ที่จะเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือเชิงเหตุผลกับท้องถิ่นพื้นฐานเป็นแหล่งข่าวท้องถิ่นจากผู้คนที่มีอยู่ที่จะเข้ามาร่วมด้วยกัน, ที่จะรวบรวมและโพสต์-แปะเรื่องราวทั้งหลายเกี่ยวกับว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น. นั่นไม่ได้ผลิตสร้างขึ้นมาเพื่อผลกำไร.นั่นไม่ได้ผลิตสร้างขึ้นโดยหน่วยงานองค์กรรัฐบาลใด. แต่ได้ถูกผลิตสร้างโดยผู้คนผู้มีประสบการณ์หรือใช้ชีวิตอาศัยอยู่ใกล้ๆนั้นหรือกำลังสังเกตเห็นว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นอยู่.  (The idea is simple. How about using mass media social, media all of the new technology to establish a cooperative news service based on small groups of people in every region, city town, county. Wherever, who will in order to make a logically trustworthy local basic people’s news source available will get together, to gather and post stories about what’s going on. That are not produced for profit. That are not produced by any government agency. But are produced by the people who are experiencing or living near or observing what’s going on.)

          นี้คือทำไมผมชอบความคิดนี้อันดับแรก. มันคือสัญญาณหนึ่งของการมีวุฒิภาวะที่หายไปในอเมริกา. ความคิดทั้งหลายประเภทนี้มักจะเป็นอาการของโรคทั้งหลายเสมอ ที่ปรากฏต่อบุคคลนี้หรือนั่นในกรณีนี้ของเคอรี จอห์นสันที่เป็นความสำคัญน้อยไป ซึ่งพวกเขากำลังแพร่กระจายอาการ. เหล่านี้คือหนทางทั้งหลายของการเริ่มต้นที่จะผลักดันกลับต่อโครงสร้างอำนาจที่จะเสนอทางเลือกทั้งหลายที่จะลดบริโภคข่าวและจัดสัดส่วนเหตุผลของระบบที่สื่อมวลชนได้นำเสนอมา.  (Here’s why I like the idea first. It’s a sign of an emerging maturing left in America. These kinds of ideas are always symptoms that they occur to this person or that in this case Kerry Johnson is less important that that they are percolating. These ways of beginning to push back against the power structure to offer alternatives to diet of news and rationalization of the system that the mass media offer.)

          นี้เป็นความคิดเชิงสร้างสรรค์ และดังนั้นความตื่นเต้นแรกของผมก้คือ ผมรักที่จะเห็นอะไรประเภทเหล่านีเของความริเริ่มทั้งหลาย เอ่อ ได้ถูกนำไปใช้ และผมคิดว่ามีหนทางเชิงตรรกะอันหนึ่ง. สำหรับข่าวประเภทนี้ที่รวบรวมให้เป็น, ถ้าคุณชอบตัวกระตุ้น, ตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับอะไรประเภทอื่น ในรูปแบบสหกรณ์ในพื้นที่ท้องถิ่นทั้งหลาย มากกว่าประเภทอื่นที่สามารถทำให้สหกรณ์ข่าวทำได้ และสามารถถูกช่วยเหลือโดยสหกรณ์ข่าวในการต่อรอง คุณชอบ, ของการพยายามสหการกันที่จะเปลี่ยนแปลงทิศทางพื้นฐานองประเทศ.  (This is creative thinking and so my first excitement is I love to see these kinds of initiatives uh being taken and I think there is a logical way. For this kind of news gathering to be if you like a stimulus, a catalyst for other kinds of co-op formations in local areas other kinds that can this news co-op and can be helped by the news co-op in a burgeoning if you like, of cooperative efforts to change the basic direction of the country.)

          ผมอยากที่จะปิดด้วยความนิยมชมชื่นชอบนี้ของอะไรที่กำลังถูกทำอยู่ในที่นี่ สำหรับความสำคัญทางประวัติศาสตร์อันมหึมาของการเคลื่อนไหวในทิศทางนี้ โดยการพูดว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้โครงการประเภทนี้ดำเนินการต่อไป. พูดอีกอย่างหนึ่ง, การเห็นมันได้ปฏิบัติแม้ว่ามันจะเป็นแค่เริ่มต้นในพื้นที่ปิดกั้นที่นี่และที่นั่น ด้วยเพียงพื้นฐานของการประสานร่วมมือในหมู่พวกเขา ก็จะกระตุ้นเร้าให้คนอื่นๆที่จะเข้าใจ, นั่นมันไม่ได้เป็นแค่ความคิดที่ดีอันหนึ่ง ที่ได้กำลังนำไปสู่การฝึกฝนปฏิบัติโดยผู้คนเหมือนเช่นคุณและผม.  (I’d like to close with this appreciation of what is being done here for the enormous historic importance of moving in this direction by saying it’s important get this kind of a project underway. In other words, seeing it in action even if its starts in an isolated place here and there with only the basics of coordination among them will stimulate others to understand that it’s not just a good idea it’s a good idea that’s being put into practice by people like you and me.)

          ผมคิดว่ามันเป้นสิ่งสำคัญที่จะค้นหาพันธมิตรทั้งหลายอื่นในสถาบันทั้งหลาย, กลุ่มทั้งหลาย, องค์กรทั้งหลาย, ที่อาจต้องการที่จะสนับสนุนป้อนเข้ามาสู่การทำความคุ้นเคยของหนทางช่วยเหลือฉันท์มิตร. เช่นประสบการณ์ตื่นเต้นเช่นนี้.  (I think it’s important to find the allies other institutions, groups, organizations, that might want to support feed into make use of in a mutually helpful way. Such a venture as this.)

          ถึงแม้ว่าเคอรี จอห์นสันได้กระจ่างแจ้งในตอนจบของคำถามในที่นี้ว่าเงินทุนเป็นวิกฤติสำคัญ และแนะนำว่าค่าธรรมเนียมปกติอาจะเป็นสิ่งมีมูลค่าที่ดีของมันสำหรับหลายล้านของคนอเมริกัน ที่จะได้เข้าถึงข่าวที่เป็นกิจการร่วมกันหา/โพสต์ข่าวเช่นนี้. นั่นเป็นความจริง. แต่ผมน่าจะกังวลว่ามันจะเป็นสิ่งจำเป็นที่ผมควรคาดเดาว่าในระยะยาวที่จะมีในอย่างน้อยที่สุดบางคนในแต่ละพื้นที่กำลังทำเช่นนี้. ถ้าไม่ใช่งานอาชีพแบบเต็มเวลามากกว่าเป็นบางอย่างที่ช่วยหาเลี้ยงชีพ ดังนั้นแล้วพวกเขาสามารถให้เวลามันในความสนใจได้. และการสร้างสรรค์ที่ได้เดินเข้าไปสู่ความคิดนี้ในทีแรก และนั่นจะเป็นทความจำเป็นต้องพัฒนามันต่อเมื่อมันดำเนินไป.    (And though Kerry Johnson is clear in the end of the question here that funding is crucial and suggests that a normal fee might be well worth it for millions of Americans to have access to this kind of a news gathering news posting enterprise. That’s true. But I would worry that it will be necessary I would guess in the longer run to have at least some persons in each area doing this. If not as a full-time job than as something that helps earn a living so that they can give it the time the attention. And the creativity that went into the idea in the first place and that will be needed to develop it as it goes.)

แต่ขอให้ผมค่าสรุปด้วยการพูดว่า เป็นการคิดที่มหัศจรรย์ยิ่งที่ได้ยินอะไรประเภทนี้ของการดำเนินต่อไป. ขอบคุณอย่างมากสำหรับการแบ่งปันมัน. และผมจะได้พูดคุยกับผู้คนถึงความคิดนี้ต่อๆไปในหนทางที่ผมจะไม่ได้มีขึ้นเลยถ้าไม่ได้คำถามของ เคอรี จอห์นสัน นี้ส่งมาให้เรา. และผมคิดว่าเราทั้งหมดสามารถได้ประโยชน์จากอะไรประเภทของการแทรกแซงทางการเมืองเชิงสร้างสรรค์นี้ เพราะว่านั่นคืออะไรที่เป็นความจริงของมัน. (But let me just conclude by saying wonderful thinking great to hear this kind of going on. Thank you very much for sharing it. And I will be talking to people about this idea in a way I would not have had I not gotten Kerry Johnson’s question sent to us. And I think we can all benefit from this kind of creative political intervention because that’s really what it is.)

ถ้าการสนทนาทั้งหลายเหมือนเช่นการถกเถียงอภิปรายมานี้, เหมือนเช่นความคิดทั้งหลายใหม่ๆและการริเริ่มทั้งหลายเช่นนี้ ได้กระแทกคุณดุจอะไรบางอย่างที่คนอเมริกันทั้งหลายควรที่จะได้คิดและได้ยินเกี่ยวกับมัน, แล้วเช่นนั้นได้โปรดกรุณาเป็นหุ้นส่วนกับเราในการแบ่งปัน/share วิดีโอนี้ต่อเพื่อน, เพื่อนร่วมงาน, ครอบครัว, ใครก็ตามที่คุณรู้จัก ว่าอาจจะเป็นที่สวนใจ. มันเป็นหนทางหนึ่งของการขยายการเอื้อมไปที่เราทั้งหมดกำลังทำ, การเป็นหุ้นส่วนกับเราในหนทางนั่น และแน่นอน, ถ้าคุณสามารถช่วยเหลือเราในด้านเงินทุนโดยการมาเป็นหรือการเพิ่มความอุปถัมภ์ หรือในรูปแบบอื่นๆของการสนับสนุน, ได้โปรดรู้ว่านั่นจะเป็นที่นิยมชมชื่นอย่างมากด้วยเช่นกัน. ขอขอบคุณ. (If conversations like this discussions like this new ideas and initiatives like this strike you as something Americans ought to be thinking and hearing about, then please partner with us share this video, friends, co-workers, family, whoever you know that might be interested. It’s a way of extending the reach we are all doing, partnering with us in that way and of course, if you can help us financially by becoming or increasing your Patreon or other forms of support, please know that will be appreciated very much as well. Thank you.)

https://youtu.be/3xf0D51wpa8?si=eqv3fc_qr5zflUOE

ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - สหภาพแรงงาน และสหกรณ์แรงงาน

ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - สหภาพแรงงาน และสหกรณ์แรงงาน

Wolff Responds: Labor Unions and Worker Co-ops

          https://youtu.be/IuCX1gNplhQ?si=QDJwgY8zbn8zCUAW

          นี้คือริชาร์ด วูลฟ์ฟกับรายการ วูลฟ์ฟ ตอบสนองอีกหนึ่งจาก Democracy at Work. ผมต้องการพูดคุยอย่างสั้นๆกับคุณในวันนี้ เกี่ยวกับสัมพันธภาพระหว่างสหภาพแรงงานทั้งหลายบมือข้างหนึ่ง และสหกรณ์แรงงานทั้งหลายบนมืออีกข้างอื่น, ระหว่างแรงงานที่ดิ้นรนต้องสร้างและก่อรูปสหภาพทั้งหลาย, บนมือข้างหนึ่ง, และการดิ้นรนที่จะก่อรูปและคงควงามยั่งยืนกับสหกรณ์แรงงาน, บนมืออึกข้าง.  (This is Richard Wolff with another Wolff Responds from Democracy at Work. I want to talk briefly with you today about the relationship between labor unions on the one hand and worker co-ops on the other, between the struggle workers have to build and form unions, on the other hand, and the struggle to form and sustain worker co-ops, on the other hand.)

          ผมอยากที่จะโต้แย้งตรงเลยจากการเริ่มต้น, ความคิดที่ว่าจะต้องมีเพียงอย่างใดอย่างหนึ่งในที่นี้, นั่นที่ใครในบางทีต้องเลือกอันไหนของสองการดิ้นรนเหล่านี้ ว่าคืออันที่ใช่ หรืออันที่ถูกต้อง, หรืออันที่สำคัญมากกว่า, หรืออันใดที่เป็นเช่นนั้น.  (I would like to dispute right from the beginning, the notion that there is an either/or going on here, that one somehow has to choose which of these two struggles is the right one or the correct one, or the more important one, or anything like that.)

          ผมมีทัศนภาพที่แตกต่างไปมากกว่าความละเอียดใดๆในเรื่องนั้นที่ว่า โต้คารมว่าอันใดอันหนึ่งสำคัญมากหรือน้อยกว่า. อันที่จริงแล้ว, ผมคิดว่าการโต้คารมนั่นเป็นการแสดงถึงความไม่บรรลุวุฒิภาวะของการเคลื่อนไหว ที่ผมคิดว่ากำลังจัดแต่งรูปร่างสังคมอเมริกันในตอนนี้ และเข้าไปสู่อนาคตในหนทางสำคัญทั้งหลาย. ดังนั้น, มุมมองของผมก็คืออันนี้; เหล่านี้คือการดิ้นรนทั้งสองที่แตกต่างกันนี้นั้นสามารถและควรจะเป็นแนวร่วมสนับสนุนซึ่งกันและกัน. (I have a different perspective than any resolution of that either/or, more-or-less important debate. Indeed, I think that debate marks an immaturity of the movement that I think is shaping American society now and into the future in important ways. So, my view is this: these are two different struggles that can and should be in a coalition of mutual support.)

          ในหนทางนี้, มันเหมือนกับการโต้คารมกันครั้งโบราณสักเล็กน้อยกับเรื่องฝ่ายซ้าย, มาอย่างน้อยก็ 200 ปีแล้ว, และถ้าคุณคิดเกี่ยวกับมัน, ย้อนกลับไปไกลมาก, ระหว่างอะไรที่เคยถูกเรียกว่าการปฏิรูป, และการปฏิวัติ---การเปลี่ยนแปลงทั้งหลายในที่นี้และตอนนี้, ที่ปรับปรุงสิ่งทั้งหลายให้ดีขึ้น ปะทะกับการเปลี่ยนรูปรากฐานทั้งหลายที่คุณต่อสู้เพื่อไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง; มันแน่ชัดว่าคุณค่อสู้เพื่อพวกเขาทั้งคู่, นั่นคือคุณเป็นพันธมิตรกับพวกเขา, นั่นคือคุณทำงานอยู่กับพวกเขาทั้งคู่.  (In this way, it’s a little bit like the ancient debate on the left, for at least the last 200 years, and if you think about it, going back much further, between what used to be called reform, and revolution—changes in the here and now that improve things versus fundamental transformations that improve things. It’s not that you fight for one or the other; it’s precisely that you fight for both of them, that you ally them, that you work on both of them.)

          ถ้าคุณด้วยตนเองไม่ได้ทำนั่น, แล้วบางคนของเราทำงานอยู่กับหนึ่งในพวกนั้น และบางคนของเราทำงานอยู่กับอีกอันอื่น, และเราก็ประสานงานกิจกรรมทั้งหลายของเรากัน. ไม่จำเป็นต้องมีการผูกมัดหมั้นหมายในบางสิ่งเป็นพิเศษเหนือกว่าที่ฝ่ายหนึ่งจะเล่นบทบาทอะไรที่แน่นอนตายตัวในอนาคต. นั่นไม่มีอะไรพิเศษจำเพาะมากไปกว่าที่บ่อยครั้งซ่อนเร้นความจำเป็นต้องช่วยสงเคราะห์ไม่อย่างใมดก็อย่างหนึ่ง, เพราะว่าคุณด้วยตนเองเป็นเช่นปัจเจกชนที่ชอบเพียงไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง.   (If you yourself don’t do that, then some of us work on one of them and some of us work on the other, and we coordinate our activities. There is no need to engage in some speculation over which one will play what exact role in the future. That is nothing more than speculation that often hides a need to favor one or the other, because you yourself as an individual favor one or the other.)

          ผมไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนั่น. ถ้าคุณปรารถนาที่จะผูกพันในรายหนึ่งรายใด, และเลือกหนทางนั่นที่จะใช้เวลาของคุณ, ก็ดี, แต่นั่นไม่ใช่เป็นที่ต้องการ, หรือไม่ใช่ที่มันตกทอดมาให้, นั่นคุณในบางทีได้วิพากษ์วิจารณ์อีกฝ่ายหนึ่งว่าคุณไม่ได้เรือกเขาโดยไม่รู้จักคำนึงถึงความสำคัญของบทบาทของมันที่จะแสดง. ดังนั้น, ในตอนนี้เรามาจัดการกับเหตุกรณีเฉพาะนี้กัน. ว่าการดิ้นรนของสหภาพแรงงานเป็นสิ่งสำคัญไหม?  (I have no problem with that. If you wish to engage in one or the other, and choose that way to spend your time, fine, but that doesn’t require, nor does it entail, that you somehow criticize the other that you haven’t chosen without recognizing that it has its important role to play. So, now let’s deal with this specific case. Is union struggle important? Answer absolutely.)

          ผู้คนทำงาน/แรงงานกำลังเผชิญหน้าทุกวันโดยอะไรที่มันหมายถึงการเป็นลูกจ้างในระบบทุนนิยม, ที่อำนาจ, การควบคุม, และการแสวงหาประโยชน์ ได้ถูกกำกับอำนายการโดยคนกลุ่มน้อยที่เอารัดเอาเปรียบ—เจ้าของ, ผู้ถือหุ้นหลัก, คณะกรรมการบริหาร, ผู้ก่อตั้งบริษัท; คุณรู้ดีว่าพวกเขาคือใคร. คุณทั้งหมดได้ติดต่อพบกับพวกเขา. งานอาชีพของพวกเขาดังที่พวกเขาบอกต่อเราก็คือที่จะทำกำไรคือเส้นล่างสุด.  (Working people are confronted every day by what it means to be an employee in the capitalist system¹, where the power, the control, and the exploitation are directed by a tiny, unaccountable minority—the owner, the major shareholders, the board of directors, the founder of the company; you know who they are. You’ve all encountered them. Their job as they tell us is to make profit their bottom line.)

          ¹https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%A1

          พวกเขาอยู่ในธุรกิจเพื่อที่จะทำเงิน. คุณและผมเป็นเช่นลูกจ้างนั้นได้เป็นเครื่องมือไปสู่จุดหมายสำหรับพวกเขา, เพราะว่ากำไรทั้งหลายที่เราได้ผลิตขึ้น, พวกเขาได้รับมันไป. นั่นคือที่ลัทธิทุนนิยมทำงานอย่างไร. พวกเขาได้กำไร. เราไม่ได้. งานของเราก็คือที่จะทำอะไรที่พวกเราได้ถูกบอก, ที่ไหนซึ่งเราถูกบอก, เมื่อไหร่ซึ่งเราถูกบอก, และแล้วก็กลับไปบ้านเพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกาย, และกลับมาในสัปดาห์วันทำงานครั้งหน้า และทำมันอีกครั้ง.  (They’re in the business to make money. You and I as employees are means to that end for them, because the profits we produce, they take. That’s how capitalism works. They get profit. We don’t. Our job is to do what we’re told, where we’re told, how we’re told, when we’re told, and then go home to rest and recuperate, and come back the next weekday and do it again.)

          การต่อสู้ต้านทานต่อแนวโน้มที่จะให้เราในค่าจ้างขั้นต่ำที่สุดทั้งหลายที่พวกเขาสามารถฉากหลบหนีไปได้, ขัดสนที่สุด, สภาพทำงานทั้งหลายราคาถูกที่สุดสำหรับงานของเราที่จะอุบัติขึ้นในนั้น, สหภาพแรงงานทั้งหลายได้ต่อสู้เพื่อที่เราจะได้การจัดการที่ดีกว่าภายในระบบทุนนิยมของนายจ้างและลูกจ้าง. ผู้คนทำงานจำเป็นต้องการสหภาพแรงงานทั้งหลาย. การวิพากษ์วิจารณ์ของลัทธิทุนนิยมสามารถและน่าจะสนับสนุนอะไรที่สหภาพแรงงานทำ, มีส่วนเข้าไปร่วม, ทำให้ชีวิตดีขึ้นในหนทางแต่ละวันโดยความพยายามของสหภาพแรงงานที่จะปรับปรุงสภาพงานอาชีพทั้งหลาย, ค่าจ้าง, ผลประโยชน์ทั้งหลาย, และที่เหลือทั้งหมดนั้น.   (The fight against the tendency to give us the minimum wages they can get away with, the poorest possible, cheapest conditions for our work to occur in, unions fight so that we get a better deal within the capitalist system of employer and employee. Working people need unions. Critics of capitalism could and should support what unions do, participate, make life better in a daily way by a unionized effort to improve job conditions, wages, benefits, and all the rest.)

          แต่มีงานอีกประเภทหนึ่ง, ที่พูดได้ว่าเมื่อดู, ในตอนท้ายสุดมันเป็นมักจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดูเป็นตรงข้ามต่อกัน,เสมอ แรงงานทั้งหลายปะทะกับนายจ้าง. ความต้องการของแรงงานทั้งหลายเสี่ยงที่มากกว่าที่การที่นายจ้างจะได้น้อยลง. นั่นคือการตั้งขึ้นอย่างเป็นปฏิปักษ์ตรงข้ามกัน. นายจ้างไม่ได้ให้พวกคุณในค่าจ้างต่ำและสภาพการทำงานที่เลวร้ายทั้งหลายเพราะว่าเขาไม่ชอบพวกคุณ. เขาผูกยึดเกี่ยวพันในกิจกรรมอีกอย่างที่คุณเป็นแค่เครื่องมือทั้งหลายเพื่อเขา, และความยากลำบากมากมายของชีวิตในระบบทุนนิยมก็อย่างชัดเจนว่ามาจากราก, ความสัมพันธ์นั่นในสถานที่ทำงาน, ลูกจเง/นายจ้าง, อำนาจในมือหนึ่ง, ไม่ใช่ผู้อื่น, การสะสมความมั่งคั่งที่หนึ่งขั้ว, ไม่ใช่กับที่อื่น. (But there is another kind of work, which says look, in the end it’s always an adversarial relationship, the workers versus the employer. The workers wanting more risks the employer getting less. That’s an adversarial setup. The employer doesn’t give you low wages and bad working conditions because he doesn’t like you. He engaged in another activity for which you are just a means, and much of the difficulty of life in capitalism comes precisely from that root, that relationship in the workplace, employer/employee, power in one hand, not in the other, wealth accumulating at one pole, not at the other.)

          สถานการณ์นั้นส่งผลไปทั่วสังคมและมันนำผู้คนทั้งหลายให้พูดว่าเป็นทางคลี่คลายถึงที่สุดแล้ว เราจำเป็นต้องต่อสู้เพื่อการเปลี่ยนรูปของสถานที่ทำงาน ดังนั้นมันมันจะไม่ได้มีคนกลุ่มน้อยหนึ่งเดียวเป็นเช่นนายจ้าง และคนกลุ่มใหญ่ที่เป็นแรงงาน. และหนทางที่จะทำนั่น, นั่นได้ถูกพัฒนามาตลอดศตวรรษทั้งหลายของประสบการณ์มนุษย์, คือในท้ายที่สุดบอกว่าเราสามารถสร้างประชาธิปไตยขึ้นมาได้ในสถานที่ทำงาน. หนึ่งแรง, หนึ่งคะแนนออกเสียงิ, กับการตัดเสินใจทั้งหลาย---อะไรที่เราผลิต, อย่างไรที่เราผลิต, เมื่อไหร่ที่เราผลิต, และเราจะแบ่งความมั่งคั่งที่เราสร้างขึ้นกันอย่างไร—ทั้งหมดได้ถูกทำขึ้นอย่างประชาธิปไตย.  (That situation ramifies throughout society and it leads people to say that the ultimate solution we need to fight for is a transformation of the workplace so it doesn’t have one minority group as employer and majority as employees. And the way to do that, that has been developed over centuries of human experience, is to finally say we can democratize the workplace. One worker, one vote, all decisions—what we produce, how we produce, where we produce, when we produce, and how we divide up the wealth we create---is all done democratically.)

          นั่นคือสหกรณ์แรงงาน, และการต่อสู้เพื่อสิ่งนั่นไม่ได้เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งกับการต่อสู้เพื่อ ปรับปรุงชีวิตและสถานที่ทำงานของแรงงาน ผ่านการต่อรองของสหภาพแรงงานกับนายจ้าง, ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา, ของการที่ถ้าคุณย้อนกลับไปดูในยุคศตวรรษที่ 19, ก็มีตัวอย่างทั้งหลายให้เห็นได้เต็มไปหมด ที่สหภาพแรงงานและสหกรณ์แรงงานได้ผสมผสานกัน—ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน, สนับสนุนซึ่งกันและกัน. การเข้าใจนั่นได้ว่าแต่ละฝ่านสามารถและสมควรและน่าจะสร้างความแข็งแรงให้แก่กันได้.   (That’s a worker co-op, and fighting for that is not an either/or with fighting to improve workers’ living and working conditions through a union bargaining with an employer. In the history of the United States, of you go back to the 19^th century, there are plenty of examples in which unions and worker co-ops were in a coalition—helped each other, supported each other. Understood that each could and should and would strengthen the other.)

          ไม่มีเหตุผลใดและไม่มีผลลัพธ์เชิงบวกอะไรจากแต่ละพันธมิตรทั้งสองนั้น (ภายใต้เงื่อนไขที่ดีที่สุด) ที่ได้เปรียบต่อกันและกัน ราวกับว่าใครฝ่ายหนึ่งสามารถบอกกับคนอื่นๆได้ว่าตนเองนั้นสำคัญมากกว่า. พวกเขาทั้งสองต่างก็สำคัญ. มาก, มากมายตัวอย่างของแรงงานทั้งหลายได้มาเข้าใจถึงสหกรณ์แรงงานว่าเป็นความคิดผ่านการดิ้นรนกันมาของสหภาพแรงงานทั้งหลาย. และมากมายของนักกิจกรรม/เคลื่อนไหวทั้งหลายได้ดิ้นรนต่อสู้เพื่อ สหกรณ์แรงงาน ได้เข้าใจว่าอะไรที่แรงงานได้เรียนรู้ถึงระบบทุนนิยมมาเมื่อเขาได้เข้าไปเกี่ยวข้องในสหภาพแรงงานของพวกเขา คือก้าวขั้นที่มีค่ายิ่งไปยังความเข้าใจได้ว่า อย่างไรและทำไม สหกรณ์แรงงานทั้งหลายคือการเปลี่ยนรูปประเภทหนึ่ง ที่ผู้ทำงานทุกคนสามารถและควรที่จะเสาะหาเพื่ออนาคต. (There is no reason and no positive outcome from each of those two allies (under the best circumstance) sniping at each other as if one could tell the other what’s more important. They’re both important. Many, many examples of workers coming to understand the worker co-op as an idea through their struggles in unions. And many of the activists struggling for worker co-ops understood that what working people learn about the capitalist system when they’re involved in their union is an invaluable step towards their understanding how and why worker co-ops are the kind of transformation that working people can and should seek for the future.)

           https://youtu.be/IuCX1gNplhQ?si=zUk9a2OoEhHcE2_y

ริชาร์ด วูลฟ์ฟ – สหกรณ์แรงงานได้รับเงินทุนได้อย่างไร จำเป็นต้องดำเนินธุรกิจทั้งหลายหรือ?

ริชาร์ด วูลฟ์ฟ – สหกรณ์แรงงานได้รับเงินทุนได้อย่างไร จำเป็นต้องดำเนินธุรกิจทั้งหลายหรือ?

AskProfWolff: How do worker co-ops acquire the capital needed to run the businesses?

          https://youtu.be/87395oUPDR0?si=sJG3FQ3YTDD4gzhR

กล่าวนำ (Intro)

          คำถามนี้ถูกส่งมาโดยฟิราซ ข่าน และเขาได้ส่งคำถามนี้มาที่เพจ ถาม ศจ. วูลฟ์ฟ ของเว็บไซท์เรา rdwoff ด้วย2f.com. และคำถามของเขาก็คือ, “การได้รับเงินทุนของสหกรณ์แรงงาน จำเป็นต้องดำเนินธุรกิจทั้งหลายของพวกเขาอย่างไร?” นี้อาจจะทำให้คุณแปลกใจ, แต่ตามความเป็นจริงแล้ว, พวกเขาต้องการเงินทุนค่อนข้างอย่างยิ่งในหนทางเดียวกันกับธุรกิจนายทุนทั้งหลายทำ. ดังนั้น, นี่คือสิ่งทั้งหลายที่พวกเขาสามารถทำได้.  (This question was sent in by Firaz Khan and he sent the question to Ask Prof. Wolff page of our website rdwolff with two Fs dot com. And his question was, ‘How do worker co-ops acquire the capital needed to run their businesses?’ This may surprise you, but actually, they acquire the capital pretty much in the same way that lots of capital businesses do. So, here are the things that they can do.)

สหกรณ์แรงงานทั้งหลายได้รับเงินทุนอย่างไร   (How do worker co-ops acquire the capital)

          บางครั้งธุรกิจทั้งหลายเริ่มต้นด้วยเงินของบุคคลหนึ่งหรือสองราย, นั่นที่พวกเขาได้รับสืบทอดมรดกมา, หรือว่าพวกเขาได้มาจากสมาชิกทั้งหลายของครอบครัว, และนั่นเป็นประเภทของเงินทุนเริ่มต้น ที่สหกรณ์จะเริ่มต้นด้วยได้. บางครั้งมันก็มีระบบที่แตกต่างไป, ทุกคนใส่เงินคนละเล็กละน้อยลงมากันที่ตอนเริ่มต้น. , บางครั้งมันอยู่ในระบบอื่นอีกอย่าง, บางผู้คนเอเงินมาใส่ลง, และผู้คนอื่นไม่สัดส่วนของเงินค่าจ้างรายสัปดาห์ของพวกเขากันออกมาเป็นเงินสนับสนุนของพวกเขา, จนกระทั่งพวกเขาได้ไปถึงระดับที่ทุกคนอื่นได้สามารถทำไว้ที่ตอนเริ่มต้น. แต่โพ้นเลยไปจากนั่น, มีอีกหนทางทั้งหลายอื่น. คุณสามารถยืมจากธนาคาร.  (Sometimes the businesses start with money of one or two individuals, that they’ve inherited, or that they’ve gotten from members of their family, and that’s the kind of startup capital with which a co-op begins. Sometimes it’s a different system, everybody puts in a little bit of money at the beginning, sometimes it’s in another system, some people put in money, and other people have a portion of their weekly wage set aside to be their contribution, until they got to the level that everybody else was able to do at the beginning. But beyond that, there are other ways. You can borrow from a bank.)

ธนาคารทั้งหลายของพวกเขานั่นจะปล่อยเงินยืมแก่สหกรณ์แรงงานไหม (Are their banks that lend to worker co-ops)

ธนาคารของพวกเขานั่นจะปล่อยเงินยืมให้แก่สหกรณ์แรงงานไหม? ใช่, บางธนาคารทั้งหลายเหล่านี้ได้ทำมันมาหลายปีแล้ว, รู้ว่าจะทำมันกันอย่างไร, ได้เชื่อมั่นในมัน, และไม่ได้หวาดกลัวที่จะทำมัน.  ธนาคารทั้งหลายอื่นอาจจะเป็นที่ลังเลใจ, เพราะว่ามันเป็นสิ่งไม่ปกติ, ที่ในสหรัฐอเมริกา เป็นอย่างน้อยที่สุด, และในประเทศทั้งหลายอื่นที่เห็นได้ชัด, แต่มันสามารถทำได้. และทีนี้ขอผมให้บางความคิดทั้งหลายแก่คุณเกี่ยวกับแหล่งของเงินทุนอื่นที่กิจการนายทุนทั้งหลายไม่ได้มีมากเกินไปนักอยู่. โบสถ์ทั้งหลายจะไม่ลงทุนในบริษัทส่วนตัว.  (Are their banks that lend to worker co-ops? Yes, some of these banks have been doing it for many years, know how to do it, are confident in it, and are not afraid to do it. Other banks may be hesitant, because it’s an unusual thing, in the United States at least, and in certain other countries, but it is doable. And now let me give you some ideas about other sources of capital that capitalist enterprises don’t have so readily. Most churches will not invest in a private company.)

แหล่งอื่นของเงินทุน (Other sources of capital)

          พวกเขาไม่ได้ทำนั่นเลยจริงๆกับเงินที่พวกเขามีในโบสถ์ของพวกเขา. แต่ถ้าโบสถ์นั้นเต็มไปด้วยชนชั้นแรงงาน/ชนชั้นกลาง หรือคนยากอยู่มากเป็นพิเศษ, เขาก็อาจจะเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่าภารกิจของการช่วยเหลือผู้คนที่มันอยู่ในละแวกของวัด, ที่จะช่วยเหลือพวกเขาให้ธุรกิจของพวกนั้นเดินต่อไปได้. ท้ายที่สุดแล้ว, ก็มีสหกรณ์แรงงานที่ประสบสำเร็จมากที่สุดในโลกในตอนนี้. (They don’t really do that with the money that they have in their church. But if the church is loaded particularly in a working class or poor neighborhood, it might very well understand its mission of helping the people where it is the parish, to help them get their business going. After all, the most successful worker co-op in the world right now.)

มอนดราก็อน คอร์ปอเรชั่น (Mondragon Corporation)

มอนดราก็อน คอร์ปอเรชั่น, ได้เริ่มต้นเมื่อพระแคธอลิคในแคว้นบาสค์ของสเปนได้ช่วยเหลือผู้คนในเขตละแวกโบสถ์ของเขา เริ่มต้นสหกรณ์แรงงาน, เมื่อโบสถ์ได้ได้ช่วยพวกเขา, โบสถ์อาจจะมีที่ดี, ผมไม่รู้ในรายละเอียดทั้งหลาย, แต่กระจ่างชัดว่าโบสถ์ได้สามารถจัดหาบางเงินทุนที่จะทำให้ธุรกิจเริ่มต้นดำเนินการได้. เช่นเดียวกัน, สหภาพแรงงานก็สามารถทำมันได้, เช่นเดียวกันที่พรรคการเมืองก็สามารถทำมันได้.   (The Mondragon Corporation¹, started when a local Catholic priest in the Baque area of Spain helped his parishioners start a worker co-op, and when he helped them, he helped them, he may well have, I don’t know the details, but clearly a church could provide some of the capital to get such a business going. Likewise, a labor union could do it, likewise a political party could do it.)

¹ https://en.wikipedia.org/wiki/Mondragon_Corporation

* Mondragon Corporation แปลว่า มอนดรากอน คอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นกลุ่มสหกรณ์แรงงานที่มีฐานอยู่ในแคว้นบาสก์ ประเทศสเปน ก่อตั้งโดยบาทหลวงโฮเซ่ มาเรีย อาริซเมนเดียร์ริเอตา ในปี 2499 (ค.ศ. 1956) 

• ลักษณะองค์กร: เป็นสมาคมที่ประกอบด้วยสหกรณ์อิสระ 95 แห่ง โดยมีหลักการคือให้พนักงานเป็นเจ้าของและมีสิทธิ์ออกเสียงในการตัดสินใจที่สำคัญ
• โครงสร้างการบริหาร: ผู้บริหารระดับสูงได้รับเงินเดือนสูงสุดไม่เกินหกเท่าของเงินเดือนพนักงานที่ได้รับค่าตอบแทนต่ำที่สุด
• การบริหารจัดการ: สมาชิกจะแบ่งปันผลกำไรและช่วยเหลือกันเองเมื่อสหกรณ์ประสบปัญหา ซึ่งสามารถรวมถึงการลดชั่วโมงหรือเงินเดือนของตนเองเพื่อรักษางาน
• ธุรกิจ: ดำเนินธุรกิจในหลากหลายภาคส่วน เช่น การเงิน อุตสาหกรรม และการค้าปลีก 

การระดมทุนจากฝูงชน (Crowdfunding)

เช่นเดียวกัน, คุณสามารถมีการระดมทุนจากฝูงชนของประเภททั้งหลายทั้งหมด, ดังที่เราได้ทำกันในประเทศนี้ในทุกวันนี้, ร่วมเข้าด้วยกันได้โยนเงินลงมาให้ที่จะเริ่มต้นอุตสาหกรรมหนึ่งที่จัดหาในบริการซึ่งไม่ได้ถูกหาอยู่, ซึ่งจัดหางานอาชีพให้ในชุมชนทั้งหลาย ที่ยังไม่ได้มีการจัดหาเสนอให้พวกเขากันอยู่.  (Likewise, you could have crowds funding² of all kinds, as we do in this country this day, getting together thew money to start an industry that provides a service that isn’t being provided, that provides jobs in communities that aren’t being offered them. There are all kinds of ways to raise the capital to start a worker co-op business.)

² Crowdfunding คือ การระดมทุนจาก "ฝูงชน" (crowd) จำนวนมากผ่านช่องทางออนไลน์ โดยมักจะใช้แพลตฟอร์มคราวด์ฟันดิง เพื่อสนับสนุนโครงการ, ธุรกิจสตาร์ทอัพ, หรืองานการกุศล เงินทุนที่ระดมได้มาจากผู้คนจำนวนมากที่บริจาคเงินจำนวนเล็กน้อย และผลตอบแทนที่ได้จะแตกต่างกันไปตามรูปแบบของแคมเปญ เช่น การได้รับสินค้า, การเป็นเจ้าของหุ้น, หรือการได้รับดอกเบี้ยจากเงินกู้ .

ประเภทของ Crowdfunding

·                      การบริจาค (Donation-based): 

ผู้บริจาคจะบริจาคเงินโดยไม่ได้คาดหวังผลตอบแทนทางการเงิน แต่อาจได้รับผลิตภัณฑ์หรือของที่ระลึกเป็นการตอบแทน 

• การแลกกับสินค้าหรือของที่ระลึก (Reward-based): 

ผู้ที่สนับสนุนโครงการจะได้รับสินค้าหรือของที่ระลึกเป็นสิ่งตอบแทน 

• การกู้ยืม (Peer-to-peer lending): 

ผู้สนับสนุนให้ธุรกิจกู้ยืมเงินและได้รับผลตอบแทนเป็นดอกเบี้ย 

• การลงทุน (Investment-based): 

ผู้สนับสนุนจะได้รับผลตอบแทนเป็นหุ้นหรือหุ้นกู้ของบริษัท ถือเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นเจ้าของหรือเป็นเจ้าหนี้ 

การทำงานของ Crowdfunding

1.       ผู้เสนอโครงการ (Project Owner): 

สร้างแคมเปญระดมทุนบนแพลตฟอร์มคราวด์ฟันดิง 

2.       ผู้สนับสนุน (Supporter): 

เข้าชมแคมเปญและบริจาคเงินตามที่เห็นสมควร 

3.       แพลตฟอร์ม (Platform): 

ทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการเชื่อมต่อระหว่างผู้เสนอโครงการและผู้สนับสนุน 

4.       ผลตอบแทน (Rewards): 

ผู้สนับสนุนจะได้รับผลตอบแทนตามเงื่อนไขของแคมเปญ 

(Union partnerships)

ท้ายที่สุด, มอนดราก็อน และ สตีล เวิร์คเกอร์สแห่งอเมริกัน,สหภาพแรงงานใหญ่, ในปัจจุบันกำลังดำเนินงานร่วมด้วยกับสหภาพแรงงานหุ้นส่วนหลายแห่งกับสหกรณ์แรงงาน, นั่นคือสหภาพแรงงานได้ช่วยที่จะจัดหาเงินทุนหิ้, ออกเงินที่สหภาพแรงงานได้มีเพื่อความจำเป็นต้องการทั้งหลายของตน. ดังนั้น, ดังนั้น, ทุกประเภทของแหล่งเงินทุนได้อยู่ที่นั้น, ถ้าพวกเขาตั้งใจที่จะทำ, เงินก็สามารถถูกหาเจอได้.  (Lastly, Mondragon and the Steel Workers of America, a major union, are currently operating several union partnerships with worker co-ops, that the Union helped to set up, and that the Union helped to provide capital to, out of the money that the Union has for its needs. So, all kinds of sources are there, if there’s the will, the money can be found. The key operating problem is not the money, it’s the commitment of workers to go in the direction, to want to run their own businesses. You have that, you do it well, the money will be found.)

https://youtu.be/87395oUPDR0?si=RS0-N77QGZppO8pd