ริชาร์ด จ เมอร์ฟีย์ – การโกหกคำโตที่สุดในเรื่องเศรษฐศาสตร์ : ทำไม “มนุษย์ผู้มีเหตุผล” หรือ “มนุษย์เป็นสัตว์เศรษฐกิจ” ไม่เคยได้มีอยู่เลย

ริชาร์ด จ เมอร์ฟีย์ – การโกหกคำโตที่สุดในเรื่องเศรษฐศาสตร์ : ทำไม “มนุษย์ผู้มีเหตุผล” หรือ “มนุษย์เป็นสัตว์เศรษฐกิจ” ไม่เคยได้มีอยู่เลย

The biggest lie in economics: why “rational man” or "homo economicus" never existed

          https://youtu.be/jvn2yzT0C6Y?si=coIVq4b13s6lDluR

นิทานปรัมปราของ เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิค (The myth of neoclassical economics)

โลกของเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคได้ถูกสร้างอยู่กับนิยายปรัมปราทั้งหลาย. ทั้งหมดของสมมติฐานทั้งหลายพวกเขาที่ได้ถูกคาดว่าสร้างระบบทั้งหลายของการทำงานของความคิด, แต่ที่ซึ่งตามข้อจริงแล้วคือขยะอย่างที่สุด. และไม่มีใดเลยที่สำคัญมากยิ่งไปกว่าความคิดที่ว่า “มนุษย์เศรษฐกิจ”.  (The world of neoclassic economics¹ is built on myths. All of them assumptions that supposedly make that systems of thought work, but which are in fact total and utter rubbish. And none is more important than the idea of ‘homo economicus²’.)

¹ https://en.wikipedia.org/wiki/Neoclassical_economics

² https://en.wikipedia.org/wiki/Homo_economicus

 

 

ขอแนะนำ ‘มนุษย์เศรษฐกิจ’(Introducing 'homo economicus')

เรื่องนี้ได้ถูกคาดว่าเป็นบุคคลที่มีเหตุผล, มีข้อมูลอันที่สุด, มองถึงผลประโยชน์ของตนเป็นที่สุด, ผู้มีชีวิตอยู่ในสังคมของเราและขับเคลื่อนการกระทำทางเศรษฐกิจทั้งหมด. แล้วมนุษย์เศรษฐกิจมีอยู่ไหม? คุณเป็นบุคคลนั้นไหม? คุณเป็นคนที่มักจะมีเหตุผลเสมอ, มีข้อมูลพร้อมสรรพเสมอเกี่ยวกับทุกการตัดสินใจที่คุณได้ทำ, และมักจะมองถึงประโยชน์ของตน ต่อการละเว้นไม่สนใจผู้คนอื่นไปทั้งหมด?    (This is the supposedly rational, totally informed, completely self-interested person who lives in our society and drives all economic action. Does homo economicus exist? Are you that person? Are you always rational, always completely informed about every decision you have to make, and always self-interested to the exclusion of all others?

จินตนาการของความมีเหตุผลที่สมบูรณ์แบบ (The fantasy of perfect rationality)

ถ้าไม่, เช่นนั้นแล้วเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคได้ล้มเหลว เพราะว่าคุณไม่ได้ปฏิบัติเป็นไปตามมาตรฐานที่มันคิดว่ามนุษย์ทั้งหลายได้ทำตามอย่างแท้จริงด้วย. การอ้างเอาตามที่เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคก็คือว่าคุณเสาะหาในการเพิ่มอรรถประโยชน์ส่วนตนในทางสูงสุด, แต่ไม่มีใครรู้ว่าอรรถประโยชน์นั้นคืออะไร.    (If not, then neoclassical economics has failed because you’ve not complied with the norm that it thinks that humans literally comply with. The claim by neoclassical economics is that you seek to maximize your personal utility, but nobody knows what utility is.)

          อรรถประโยชน์ทางเศรษฐกิจคือ ปริมาณที่คาดว่าจะได้รับความพึงพอใจ, ความสุข หรือประโยชน์ที่คุณได้รับจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ.  (Economic utility³ is the amount supposedly of satisfaction, happiness or benefit that you receive from consuming a good or service.)

          ³ Economic utility แปลว่า "อรรถประโยชน์" หรือ "อรรถประโยชน์ทางเศรษฐกิจ" ซึ่งหมายถึงความพึงพอใจหรือคุณค่าที่ผู้บริโภคได้รับจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ เป็นตัวชี้วัดว่าผู้คนได้รับประโยชน์หรือความพึงพอใจจากสินค้าหรือบริการนั้น ๆ มากน้อยเพียงใด และมีผลต่อการตัดสินใจเลือกซื้อและพฤติกรรมของผู้บริโภค 

อะไรคืออรรถประโยชฯทางเศรษฐกิจ (What is economic utility?)

          แต่ไม่มีหนทางให้ชัดเจนเลยในเกณฑ์วัดของเรื่องนี้ เพราะว่ามันทำให้ชัดเจนได้ว่านี่ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเงิน. แต่เครื่องมือที่เศรษฐศาสตร์ทั้งหมดใช้ในการประมาณต่ออรรถประโยชน์คือเงิน ได้สร้างความขัดแย้งอยู่ในตัวมันเอง. และความคิดในเรื่องอรรถประโยชน์เป็นเรื่องอัตวิสัยและเป็นนามธรรมอย่างสิ้นเชิง. และกระนั้นมันคืออะไรที่ถูกกล่าวว่า เป็นสิ่งทำให้เศรษฐศาตร์นีโอคลาสสิคใช้การได้ เพราะเราได้ปรากฏว่า, พยายามที่จะเพิ่มความสุขของเราให้ถึงขั้นสูงสุด.  (But there is no way for certain in measuring this because it makes quite clear that this is not about money. But the tool which all of economics uses to approximate to utility is money creating a total conflict in itself. And this idea of utility is totally subjective and abstract. And yet it is what supposedly makes neoclassical economics work because we apparently, try to maximize our happiness.)

 

ความลี้ลับของเกณฑ์การวัดความสุข (The myth of measurable happiness)

          ดังที่เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคได้คาดว่าธุรกิจพยายามที่จะแสวงหากำไรสูงสุดของพวกเขา แม้กระทั่งว่าไม่มีคำจำกัดความซึ่งยอมรับได้ว่าอะไรคือกำไร. และกระทั่งถ้ามีกำไรขั้นสูงสุดที่ต้องการความรู้ของอนาคต และไม่มีใครเลยในพวกเราได้คยครอบครองมัน. (Just as neoclassical economics supposed that business try to maximize their profit even though there is no accepted definition of what profit is. And even if there was maximizing profit requires certain knowledge of the future and none of us are possessed of it.)

ความรู้อันสมบูรณ์ และ การคาดการณ์อนาคต (Perfect knowledge and future prediction)

อย่างไรก็ตาม, เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิค ก็เอาชนะปัญหานั้นได้ เพราะว่ามันสมมติเอาว่าความรู้ของอนาคตนั้นเป็นที่สมบูรณ์และเป็นอิสระ, ดังผลลัพธ์ของอะไรซึ่งการตัดสินใจทั้งหลายสามารถถูกคาดเดาโดยได้คำนวณอย่างเย็นยะเยือกต่อการร้างความสูงสุดของการกินดีอยู่ดีของเรา. นี้เป็นขยะที่ไร้สาระอย่างสิ้นดีและสิ้นเชิงอยู่กับการที่เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคได้ถูกสร้างขึ้นมา.  (How ever, neoclassical economics overcomes that problem because it assumes that knowledge of the future is perfect and free, as a result of which all decisions can be supposedly coldly calculated to maximize our well-being. This is the total and utter gibberish nonsense on which neoclassical economics is built.)

 

         

(Why neoclassical logic fails)

มนุษย์เศรษฐศาสตร์นั้นเป็นความจริง, พวกเขาอ้างเอา, ถึงแม้ว่าคุณจะไม่เคยพบใครคนใดผู้ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับบุคคลที่ถูกบรรยายเอาไวแลย. ในความเป็นจริงแล้ว, แน่นอน, เรามนุษย์ทั้งหลายไม่ได้มีความรู้ที่สมบูรณ์. เราได้ถูกขับดันโดยอารมณ์ทั้งหลาย, อคติ, และความเคยชิน. เราไม่ได้มีเหตุผล. เรากำลังห่วงใย, เมตตากรุณา, และสะเทือนใจ. และเราส่วนใหญ่มากอย่างแน่ชัดเลยว่าไม่ได้รูถึงอนาคต. หรือว่าไม่ได้มักจะกระทั่งรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับการกินดีอยู่ดีของตัวเราเอง.  (Homo economicus is real, they claim, even though you’ve never met anybody who’s vaguely like the person so described. In reality, of course, we humans do not have perfect knowledge. We are driven by emotions, bias, and habit. We’re not rational. We’re caring, compassionate, and emotional. And we most definitely do not know the future. Nor do we always even know what is best for our own well-being.)

พฤคิกรรมแท้จริงของมนุษย์: การใช้อารมณ์ และอคติ (Real human behaviour: emotion and bias)

          และกระนั้น, เรายังคงก็ตามที ได้ตัดสินใจทั้งหลายเป็นส่วนใหญ่อยู่กับพื้นฐานของแนวทางที่ได้มาจากสัญชาตญาณและประสบการณ์ เพราะว่าในเวลาส่วนใหญ่เราไม่ได้มีโอกาสที่จะนั่งลงและทำการคำนวณมันอย่างเย็นใจพากเพียรที่จะได้มันออกมาว่าอะไรคือประฏโยชน์สูงสุดของการกินดีอยู่ดีของเรา แม้ว่าถภ้าเรารู้ด้วยว่าหน้าตาของมันเป็นอย่างไร. (And yet we still somehow make decisions largely on the basis of heuristics⁴ and rules of thumb because most of the time we simply haven’t got the opportunity to sit down and do the cold hard calculations to work out what would maximize our well-being even if we knew what that looked like.)

            ⁴  https://en.wikipedia.org/wiki/Heuristic

(Herd behaviour and economic bubbles)

          ดังนั้น, ผลที่ตามมาก็คือนั่นไกลไปจากเราของการเป็นปัจเจกบุคคลแยกหน่วยออกจากทั้งหมดของเราโดยมีเหตุผลในการตัดสินใจทั้งหลายของตนเองในทางปฏิบัติจริง, พฤตกรรมของฝูงขับเคลื่อนอย่างมากมายของอะไรที่เราทำ และเรามองเห็นผลที่ตามมาอยู่รายรอบตัวเราทั้งหมดได้. การเฟื่องฟูและล่มสลายคือหนึ่งในผลที่ตามมาทั้งหลายซึ่งได้มีราคาต้องจ่ายเป็นพิเศษ. ดังนั้น, ทำไมเราถึงต้องเสแสร้งว่า มนุษย์คือสัตว์เศรษฐกิจนั้นมีปรากฏให้เห็นในโลกนี้?  ทำไมเราต้องทึกทักเอาว่าแรงเคลื่อนที่ทั้งหลายนั่นไม่ได้มีอยู่? ทำไมเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคทำเพิกเฉยกับความเสี่ยงปและความไม่มีเสถียรภาพนั้นอุบัติขึ้นจากพฤติกรรมของมนุษย์และคอมพิวเตอร์สร้างขึ้น? (So. The consequence is that far from us being individual atomized separate entities all of us making our own rational decisions in practice, herd behavior drives a lot of what we do and we see the consequences all around us. Booms and crashes are one of the obvious consequences that have particular cost. So, why do we pretend that homo economicus is present in the world? Why do we assume motives that don’t exist? Why does neoclassical economics ignore the risks that bubbles and instability arising from human and computer behavior create?)

ราคาที่ต้องใช้ให้กับสมมติฐานทางเศรษฐกิจที่ผิดทั้งหลาย (The cost of false economic assumptions)

          เศรษฐศาสตร์ทำอย่างง่ายๆในทั้งหมดนี้เพื่อที่จะสร้างโลกของงานค่อนข้างเล็กจิ๋วของตัวมันเอง. และในเวลาเดียวกันนั้น, ตามความเป็นจริงแล้วมันก็ได้อ่านไปผิดๆอย่างสิ้นเชิงว่าผู้คนจริงๆทำอะไรและมีชีวิตอยู่อย่างไร. ผลที่นามมาก็อย่างที่เห็นกันได้รอบตัวเรา. รากฐานทั้งหลายของเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคที่ได้ไปอยู่กับการที่จะให้ข้อมูลผลลัพธ์ถึงเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมใหม่ ในภาวะวิกฤติอย่างต่อเนื่อง เพราะว่านั่นได้ถูกสร้างขึ้นมาโดยวิธีคิดเช่นนี้ที่จะไม่เข้ากันไปได้กับความเป็นจริง.  (Economics simply does all this to make its own rather small petty world work. And in the meantime, it actually totally misreads how real people act and live. The consequence is all around us. The foundations of neoclassical economics which have gone on to inform neoliberal economics result in continuing crisis because the policy descriptions that are created by this way of thinking do not match with reality.)

ความคิดแบบนีโอคลาสสิคทั้งหลายเป็นสาเหตุของวิกฤติทั้งหลายได้อย่างไร (How neoclassical ideas cause crises)

          ถ้าคุณให้คำปรึกษากับโลกที่ไม่ได้มีอยู่จริง และบอกกับโลกนั้นว่ามันมีอยู่จริงที่พยายที่จะกลายเป็นโลกหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็นแค่การมีอยู่จริง แต่ซึ่งสามารถไม่เคยมีอยู่, แล้วคุณถูกผูกติดกับที่ต้องส่งมอบใบสั่งยาที่จะรักษาความล้มเหลว. และนั่นคือแอะไรที่เรามีกัน. มนุษย์เศรษฐกิจ.  (If you advise on a world that doesn’t exist and tell the world that does exist to try to become a world that is not only not in existence but which can never exist, then you are bound deliver a prescription for failure. And that’s what we have. Homo economicus.)

ทำไมเราต้องละทิ้งความเป็น “มนุษย์เศรษฐกิจ (Why we must abandon 'homo economicus')

เรื่องมนุษย์ที่มีเหตุผลนี้ได้ถูกคาดเอาไว้ว่าคือผู้ที่เป็น ศูนย์กลางการคิดทางเศรษฐศาสตร์. นี้เป็นที่คนนอนที่สุดว่าคือบุคคลโสด/อยู่ตามลำพังคนเดียวตามมาตรฐาน ผู้ที่ไม่เคยมีใครมาทำให้เบี่ยงเบนพฤติกรรม ที่ต้องถูกทำการุณยฆาตอย่างไร้ความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม,ก็การุณยฆาต. และเราต้องคาดเดาเอาว่าพวกเขาไม่เคยที่จะได้มีอยู่ เพราะว่าแน่นอน, พวกเขาไม่ได้มีจริง. (This supposedly rational person who is at the epicenter of economic thinking. This absolutely standard single person from whom nobody ever deviates in behavior has to be put down painlessly but nonetheless, put down. And we must presume they never existed because of course, they haven’t.)

การสร้างเศรษฐศาสตร์ดเพื่อโลกแห่งความเป็นจริง (Building economics for the real world)

ถ้าโลกนี้กำลังที่จะกลายเป็นสถานที่มีหน้าที่ประโยชน์ใช้สอยอย่างแข็งแรงจริงๆ ที่ซึ่งเศรษฐศาสตร์สามารถแสดงบทบาทอันมีคุณค่า โดยการยอมรับในความไม่เที่ยงในชีวิตของตัวมันเอง, แล้วเราก็ต้องละทิ้งสมมติฐานที่ได้ปักหมุดเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิคนี้ติดเอาไว้ไปเสียที. (If the world is to become a really strong functioning place in which economics can play a valuable role by embracing the uncertainty of life itself, then we have to abandon this assumption which underpins neoclassical economics.)

 https://youtu.be/jvn2yzT0C6Y?si=eYGGKVNoehh8Myus