ริชาร์ด วูลฟ์ฟ - สหภาพแรงงาน และสหกรณ์แรงงาน
Wolff Responds:
Labor Unions and Worker Co-ops
https://youtu.be/IuCX1gNplhQ?si=QDJwgY8zbn8zCUAW
นี้คือริชาร์ด วูลฟ์ฟกับรายการ วูลฟ์ฟ ตอบสนองอีกหนึ่งจาก Democracy
at Work. ผมต้องการพูดคุยอย่างสั้นๆกับคุณในวันนี้ เกี่ยวกับสัมพันธภาพระหว่างสหภาพแรงงานทั้งหลายบมือข้างหนึ่ง
และสหกรณ์แรงงานทั้งหลายบนมืออีกข้างอื่น, ระหว่างแรงงานที่ดิ้นรนต้องสร้างและก่อรูปสหภาพทั้งหลาย,
บนมือข้างหนึ่ง, และการดิ้นรนที่จะก่อรูปและคงควงามยั่งยืนกับสหกรณ์แรงงาน,
บนมืออึกข้าง. (This is
Richard Wolff with another Wolff Responds from Democracy
at Work. I want to talk briefly with you today about the relationship
between labor unions on the one hand and worker co-ops on the other, between
the struggle workers have to build and form unions, on the other hand, and the
struggle to form and sustain worker co-ops, on the other hand.)
ผมอยากที่จะโต้แย้งตรงเลยจากการเริ่มต้น,
ความคิดที่ว่าจะต้องมีเพียงอย่างใดอย่างหนึ่งในที่นี้,
นั่นที่ใครในบางทีต้องเลือกอันไหนของสองการดิ้นรนเหล่านี้ ว่าคืออันที่ใช่
หรืออันที่ถูกต้อง, หรืออันที่สำคัญมากกว่า, หรืออันใดที่เป็นเช่นนั้น. (I would like to dispute right from
the beginning, the notion that there is an either/or going on here, that one
somehow has to choose which of these two struggles is the right one or the correct
one, or the more important one, or anything like that.)
ผมมีทัศนภาพที่แตกต่างไปมากกว่าความละเอียดใดๆในเรื่องนั้นที่ว่า
โต้คารมว่าอันใดอันหนึ่งสำคัญมากหรือน้อยกว่า. อันที่จริงแล้ว, ผมคิดว่าการโต้คารมนั่นเป็นการแสดงถึงความไม่บรรลุวุฒิภาวะของการเคลื่อนไหว
ที่ผมคิดว่ากำลังจัดแต่งรูปร่างสังคมอเมริกันในตอนนี้ และเข้าไปสู่อนาคตในหนทางสำคัญทั้งหลาย.
ดังนั้น, มุมมองของผมก็คืออันนี้; เหล่านี้คือการดิ้นรนทั้งสองที่แตกต่างกันนี้นั้นสามารถและควรจะเป็นแนวร่วมสนับสนุนซึ่งกันและกัน.
(I have a different perspective than any resolution of that
either/or, more-or-less important debate. Indeed, I think that debate marks an
immaturity of the movement that I think is shaping American society now and
into the future in important ways. So, my view is this: these are two different
struggles that can and should be in a coalition of mutual support.)
ในหนทางนี้, มันเหมือนกับการโต้คารมกันครั้งโบราณสักเล็กน้อยกับเรื่องฝ่ายซ้าย,
มาอย่างน้อยก็ 200 ปีแล้ว, และถ้าคุณคิดเกี่ยวกับมัน, ย้อนกลับไปไกลมาก,
ระหว่างอะไรที่เคยถูกเรียกว่าการปฏิรูป, และการปฏิวัติ---การเปลี่ยนแปลงทั้งหลายในที่นี้และตอนนี้,
ที่ปรับปรุงสิ่งทั้งหลายให้ดีขึ้น ปะทะกับการเปลี่ยนรูปรากฐานทั้งหลายที่คุณต่อสู้เพื่อไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง; มันแน่ชัดว่าคุณค่อสู้เพื่อพวกเขาทั้งคู่, นั่นคือคุณเป็นพันธมิตรกับพวกเขา,
นั่นคือคุณทำงานอยู่กับพวกเขาทั้งคู่. (In
this way, it’s a little bit like the ancient debate on the left, for at least
the last 200 years, and if you think about it, going back much further, between
what used to be called reform, and revolution—changes in the here and now that
improve things versus fundamental transformations that improve things. It’s not
that you fight for one or the other; it’s precisely that you fight for both of
them, that you ally them, that you work on both of them.)
ถ้าคุณด้วยตนเองไม่ได้ทำนั่น,
แล้วบางคนของเราทำงานอยู่กับหนึ่งในพวกนั้น และบางคนของเราทำงานอยู่กับอีกอันอื่น,
และเราก็ประสานงานกิจกรรมทั้งหลายของเรากัน. ไม่จำเป็นต้องมีการผูกมัดหมั้นหมายในบางสิ่งเป็นพิเศษเหนือกว่าที่ฝ่ายหนึ่งจะเล่นบทบาทอะไรที่แน่นอนตายตัวในอนาคต.
นั่นไม่มีอะไรพิเศษจำเพาะมากไปกว่าที่บ่อยครั้งซ่อนเร้นความจำเป็นต้องช่วยสงเคราะห์ไม่อย่างใมดก็อย่างหนึ่ง,
เพราะว่าคุณด้วยตนเองเป็นเช่นปัจเจกชนที่ชอบเพียงไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง. (If you yourself don’t do that,
then some of us work on one of them and some of us work on the other, and we
coordinate our activities. There is no need to engage in some speculation over
which one will play what exact role in the future. That is nothing more than
speculation that often hides a need to favor one or the other, because you
yourself as an individual favor one or the other.)
ผมไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนั่น.
ถ้าคุณปรารถนาที่จะผูกพันในรายหนึ่งรายใด, และเลือกหนทางนั่นที่จะใช้เวลาของคุณ, ก็ดี,
แต่นั่นไม่ใช่เป็นที่ต้องการ, หรือไม่ใช่ที่มันตกทอดมาให้,
นั่นคุณในบางทีได้วิพากษ์วิจารณ์อีกฝ่ายหนึ่งว่าคุณไม่ได้เรือกเขาโดยไม่รู้จักคำนึงถึงความสำคัญของบทบาทของมันที่จะแสดง.
ดังนั้น, ในตอนนี้เรามาจัดการกับเหตุกรณีเฉพาะนี้กัน. ว่าการดิ้นรนของสหภาพแรงงานเป็นสิ่งสำคัญไหม?
(I have no problem with that. If
you wish to engage in one or the other, and choose that way to spend your time,
fine, but that doesn’t require, nor does it entail, that you somehow criticize
the other that you haven’t chosen without recognizing that it has its important
role to play. So, now let’s deal with
this specific case. Is union struggle important? Answer absolutely.)
ผู้คนทำงาน/แรงงานกำลังเผชิญหน้าทุกวันโดยอะไรที่มันหมายถึงการเป็นลูกจ้างในระบบทุนนิยม,
ที่อำนาจ, การควบคุม, และการแสวงหาประโยชน์ ได้ถูกกำกับอำนายการโดยคนกลุ่มน้อยที่เอารัดเอาเปรียบ—เจ้าของ,
ผู้ถือหุ้นหลัก, คณะกรรมการบริหาร, ผู้ก่อตั้งบริษัท; คุณรู้ดีว่าพวกเขาคือใคร. คุณทั้งหมดได้ติดต่อพบกับพวกเขา.
งานอาชีพของพวกเขาดังที่พวกเขาบอกต่อเราก็คือที่จะทำกำไรคือเส้นล่างสุด. (Working people are confronted
every day by what it means to be an employee in the capitalist system1, where the
power, the control, and the exploitation are directed by a tiny, unaccountable
minority—the owner, the major shareholders, the board of directors, the founder
of the company; you know who they are. You’ve all encountered them. Their job
as they tell us is to make profit their bottom line.)
1https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%A1
พวกเขาอยู่ในธุรกิจเพื่อที่จะทำเงิน.
คุณและผมเป็นเช่นลูกจ้างนั้นได้เป็นเครื่องมือไปสู่จุดหมายสำหรับพวกเขา,
เพราะว่ากำไรทั้งหลายที่เราได้ผลิตขึ้น, พวกเขาได้รับมันไป. นั่นคือที่ลัทธิทุนนิยมทำงานอย่างไร.
พวกเขาได้กำไร. เราไม่ได้. งานของเราก็คือที่จะทำอะไรที่พวกเราได้ถูกบอก, ที่ไหนซึ่งเราถูกบอก,
เมื่อไหร่ซึ่งเราถูกบอก, และแล้วก็กลับไปบ้านเพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกาย,
และกลับมาในสัปดาห์วันทำงานครั้งหน้า และทำมันอีกครั้ง. (They’re in the business to make
money. You and I as employees are means to that end for them, because the
profits we produce, they take. That’s how capitalism works. They get profit. We
don’t. Our job is to do what we’re told, where we’re told, how we’re told, when
we’re told, and then go home to rest and recuperate, and come back the next
weekday and do it again.)
การต่อสู้ต้านทานต่อแนวโน้มที่จะให้เราในค่าจ้างขั้นต่ำที่สุดทั้งหลายที่พวกเขาสามารถฉากหลบหนีไปได้,
ขัดสนที่สุด, สภาพทำงานทั้งหลายราคาถูกที่สุดสำหรับงานของเราที่จะอุบัติขึ้นในนั้น,
สหภาพแรงงานทั้งหลายได้ต่อสู้เพื่อที่เราจะได้การจัดการที่ดีกว่าภายในระบบทุนนิยมของนายจ้างและลูกจ้าง.
ผู้คนทำงานจำเป็นต้องการสหภาพแรงงานทั้งหลาย. การวิพากษ์วิจารณ์ของลัทธิทุนนิยมสามารถและน่าจะสนับสนุนอะไรที่สหภาพแรงงานทำ,
มีส่วนเข้าไปร่วม, ทำให้ชีวิตดีขึ้นในหนทางแต่ละวันโดยความพยายามของสหภาพแรงงานที่จะปรับปรุงสภาพงานอาชีพทั้งหลาย,
ค่าจ้าง, ผลประโยชน์ทั้งหลาย, และที่เหลือทั้งหมดนั้น. (The fight against the
tendency to give us the minimum wages they can get away with, the poorest
possible, cheapest conditions for our work to occur in, unions fight so that we
get a better deal within the capitalist system of employer and employee. Working
people need unions. Critics of capitalism could and should support what unions
do, participate, make life better in a daily way by a unionized effort to
improve job conditions, wages, benefits, and all the rest.)
แต่มีงานอีกประเภทหนึ่ง, ที่พูดได้ว่าเมื่อดู, ในตอนท้ายสุดมันเป็นมักจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดูเป็นตรงข้ามต่อกัน,เสมอ
แรงงานทั้งหลายปะทะกับนายจ้าง. ความต้องการของแรงงานทั้งหลายเสี่ยงที่มากกว่าที่การที่นายจ้างจะได้น้อยลง.
นั่นคือการตั้งขึ้นอย่างเป็นปฏิปักษ์ตรงข้ามกัน. นายจ้างไม่ได้ให้พวกคุณในค่าจ้างต่ำและสภาพการทำงานที่เลวร้ายทั้งหลายเพราะว่าเขาไม่ชอบพวกคุณ.
เขาผูกยึดเกี่ยวพันในกิจกรรมอีกอย่างที่คุณเป็นแค่เครื่องมือทั้งหลายเพื่อเขา, และความยากลำบากมากมายของชีวิตในระบบทุนนิยมก็อย่างชัดเจนว่ามาจากราก,
ความสัมพันธ์นั่นในสถานที่ทำงาน, ลูกจเง/นายจ้าง, อำนาจในมือหนึ่ง,
ไม่ใช่ผู้อื่น, การสะสมความมั่งคั่งที่หนึ่งขั้ว, ไม่ใช่กับที่อื่น.
(But there is another kind of work, which says look, in the end it’s
always an adversarial relationship, the workers versus the employer. The
workers wanting more risks the employer getting less. That’s an adversarial setup.
The employer doesn’t give you low wages and bad working conditions because he
doesn’t like you. He engaged in another activity for which you are just a
means, and much of the difficulty of life in capitalism comes precisely from
that root, that relationship in the workplace, employer/employee, power in one
hand, not in the other, wealth accumulating at one pole, not at the other.)
สถานการณ์นั้นส่งผลไปทั่วสังคมและมันนำผู้คนทั้งหลายให้พูดว่าเป็นทางคลี่คลายถึงที่สุดแล้ว
เราจำเป็นต้องต่อสู้เพื่อการเปลี่ยนรูปของสถานที่ทำงาน ดังนั้นมันมันจะไม่ได้มีคนกลุ่มน้อยหนึ่งเดียวเป็นเช่นนายจ้าง
และคนกลุ่มใหญ่ที่เป็นแรงงาน. และหนทางที่จะทำนั่น, นั่นได้ถูกพัฒนามาตลอดศตวรรษทั้งหลายของประสบการณ์มนุษย์,
คือในท้ายที่สุดบอกว่าเราสามารถสร้างประชาธิปไตยขึ้นมาได้ในสถานที่ทำงาน. หนึ่งแรง,
หนึ่งคะแนนออกเสียงิ, กับการตัดเสินใจทั้งหลาย---อะไรที่เราผลิต, อย่างไรที่เราผลิต,
เมื่อไหร่ที่เราผลิต, และเราจะแบ่งความมั่งคั่งที่เราสร้างขึ้นกันอย่างไร—ทั้งหมดได้ถูกทำขึ้นอย่างประชาธิปไตย. (That situation ramifies
throughout society and it leads people to say that the ultimate solution we
need to fight for is a transformation of the workplace so it doesn’t have one
minority group as employer and majority as employees. And the way to do that,
that has been developed over centuries of human experience, is to finally say
we can democratize the workplace. One worker, one vote, all decisions—what we
produce, how we produce, where we produce, when we produce, and how we divide
up the wealth we create---is all done democratically.)
นั่นคือสหกรณ์แรงงาน,
และการต่อสู้เพื่อสิ่งนั่นไม่ได้เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งกับการต่อสู้เพื่อ ปรับปรุงชีวิตและสถานที่ทำงานของแรงงาน
ผ่านการต่อรองของสหภาพแรงงานกับนายจ้าง, ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา,
ของการที่ถ้าคุณย้อนกลับไปดูในยุคศตวรรษที่ 19, ก็มีตัวอย่างทั้งหลายให้เห็นได้เต็มไปหมด
ที่สหภาพแรงงานและสหกรณ์แรงงานได้ผสมผสานกัน—ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน,
สนับสนุนซึ่งกันและกัน. การเข้าใจนั่นได้ว่าแต่ละฝ่านสามารถและสมควรและน่าจะสร้างความแข็งแรงให้แก่กันได้. (That’s a worker co-op, and
fighting for that is not an either/or with fighting to improve workers’ living
and working conditions through a union bargaining with an employer. In the
history of the United States, of you go back to the 19th century,
there are plenty of examples in which unions and worker co-ops were in a coalition—helped
each other, supported each other. Understood that each could and should and
would strengthen the other.)
ไม่มีเหตุผลใดและไม่มีผลลัพธ์เชิงบวกอะไรจากแต่ละพันธมิตรทั้งสองนั้น
(ภายใต้เงื่อนไขที่ดีที่สุด) ที่ได้เปรียบต่อกันและกัน
ราวกับว่าใครฝ่ายหนึ่งสามารถบอกกับคนอื่นๆได้ว่าตนเองนั้นสำคัญมากกว่า.
พวกเขาทั้งสองต่างก็สำคัญ. มาก, มากมายตัวอย่างของแรงงานทั้งหลายได้มาเข้าใจถึงสหกรณ์แรงงานว่าเป็นความคิดผ่านการดิ้นรนกันมาของสหภาพแรงงานทั้งหลาย.
และมากมายของนักกิจกรรม/เคลื่อนไหวทั้งหลายได้ดิ้นรนต่อสู้เพื่อ สหกรณ์แรงงาน
ได้เข้าใจว่าอะไรที่แรงงานได้เรียนรู้ถึงระบบทุนนิยมมาเมื่อเขาได้เข้าไปเกี่ยวข้องในสหภาพแรงงานของพวกเขา
คือก้าวขั้นที่มีค่ายิ่งไปยังความเข้าใจได้ว่า อย่างไรและทำไม สหกรณ์แรงงานทั้งหลายคือการเปลี่ยนรูปประเภทหนึ่ง
ที่ผู้ทำงานทุกคนสามารถและควรที่จะเสาะหาเพื่ออนาคต. (There
is no reason and no positive outcome from each of those two allies (under the
best circumstance) sniping at each other as if one could tell the other what’s more
important. They’re both important. Many, many examples of workers coming to
understand the worker co-op as an idea through their struggles in unions. And
many of the activists struggling for worker co-ops understood that what working
people learn about the capitalist system when they’re involved in their union
is an invaluable step towards their understanding how and why worker co-ops are
the kind of transformation that working people can and should seek for the
future.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น