เออร์วิน ชโรดิงเจอร์ – “อิเล็คตรอน คิดไหม?”
Erwin Schrödinger1 - "Do Electrons Think?" (BBC 1949)
https://youtu.be/hCwR1ztUXtU?si=1iVQ8H1-qVtFQxpW
อิเล็คตรอนมีความคิดมั้ย? (Do electron thinks?)
อิเล็กตรอนคืออนุภาคที่มีประจุ
ซึ่งการทดสอบใหม่ของเราพบในการวิเคราะห์โครงสร้างพื้นฐานขั้นสูงสุดของสสาร. (Electrons
are charged particles, my new test we find in analyzing
the ultimate constitution of matter.)
การจะคิดว่าอนุภาคเช่นนั้นสามารถคิดได้ด้วย
เป็นเรื่องไร้สาระเสียจนฉันอาจจะตอบว่า 'ไม่'", และผมก็ไม่ได้พูดเกินจริง. อย่างไรก็ตาม, แนวคิดนี้เพิ่งปล่อยตัวออกมาเริ่มต้นได้ไม่นานนัก.
ไม่เลย, แน่นอน, ในรูปแบบที่ไร้สาระอย่างชัดเจนนี้
แต่กลับซ่อนตัวอยู่ภายใต้การอำพรางในระยะหลังๆ มานี้. สิ่งนี้มักได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติและยาวนานมาโดยตลอด.
(To think that a such a particle can think, is so absurd
that I might give the answer ‘no’ and have my talk over. However, the idea has
been launched not very long ago. Not, of course, in this patently absurd form
but under a disguise of late. It has often long met with quite honorable
reception.)
มีความหวังในทางวิชาการบางส่วนที่ฝากไว้กับสิ่งนี้.
ฉันขอใช้โอกาสนี้วิงวอนถึงความไร้ความหมายของความหวังนี้.
ที่จะอธิบายถึงวัตถุ/สสารและต้องย้อนกลับไปไกล. มีข้อถกเถียงหรือปัญหาชวนหนักใจเก่าแก่มากในปรัชญาธรรมชาติ
เกี่ยวกับร่างกายของเราและร่างกายของสัตว์, เครื่องจักรทั้งหลาย การกระทำอันมาจากความจำเป็นตามรัฐธรรมนูญในทางเนื้อหาของพวกเขา
และภายใต้อิทธิพลเชิงวัตถุของฃสภาพแวดล้อม รวมไปถึง รอยประทับที่มากระทบอวัยวะรับความรู้สึก. (Some intellectual hope has been set
on it. I wish to plead here for the futility of this hope. To explain matter
and must go far back. There is a very old dilemma in natural philosophy, our bodies
and the bodies of the animals, machines that act of necessity according to
their material Constitution and under the material influence of the environment
including the impressions on the sense organ.)
คำถามนี้คือ: เราเป็นเครื่องจักออโตมาตอนไหม? คำถามที่มักจะได้รับคำตอบว่า
'ใช่' พอๆ กับที่ได้รับคำตอบว่า 'ไม่ใช่. มันจะพาเราออกนอกเรื่องไปไกลเกินกว่าจะมาไล่ตามข้อโต้แย้งทั้งหมดที่ปรากฏขึ้นในเรื่องราวอันยาวนานของข้อพิพาทนี้,
มีการพบกันครึ่งทางที่แปลกประหลาดนั้นชวนให้คิด. เดส์การ์ตสิ์, เป็นตัวอย่าง,
มองว่าพวกเราเป็นเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานไปตามระบบทั้งหลาย, มันมีเพียงเลือดจิ๋วๆเก่าๆอันยิ่งใหญ่เท่านั้นที่เขาบอกว่าเขาไม่ได้เป็น.
ตามคำกล่าวของเดส์การ์ตสิ์, มันคืออวัยวะชิ้นนี้เองที่ควบคุมและสั่งการการเคลื่อนไหวของร่างกายทั้งหมดของเราที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ.
(This question: are we Automatons **?
As about as often being answered emphatically in the positive as in the
negative. It would lead us to far to follow all the arguments that came to the
fore in the long story of the controversy, strange compromises were suggestive. Descartes2,
for instance, deemed us to be on the roll automatons, only the tiny old blood Grande
he said he was not. According to Descartes, it was this organ which controlled
and directed all our spontaneous bodily movements.)
** Automaton (ออโตมาตอน, พหูพจน์คือ
Automata
หรือ ออโตมาตา) คือ เครื่องจักร กลไก
หรืออุปกรณ์ที่สามารถทำงานได้ด้วยตนเองตามคำสั่งหรือลำดับขั้นตอนที่กำหนดไว้ล่วงหน้า
โดยมักออกแบบให้เคลื่อนไหวหรือจำลองพฤติกรรมคล้ายมนุษย์และสัตว์
ทัศนคติในปัจจุบันของวิชาสรีรวิทยาต่อคำถามที่เราอาจตั้งขึ้นมาถามนั้นเป็นอย่างไร,
คำพูดนั้นของปรมาจารย์ในอดีต เซอร์ ชาร์ลสิ์ (ดาร์วิน)เท่านั้นที่เขย่าสั่นไปทั่ว,
ตามหลักการทางวิทยาศาสตร์
ไม่มีเส้นแบ่งที่แท้จริงระหว่างสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต
กฎฟิสิกส์และเคมีเชิงฟิสิกส์แบบเดียวกันนั้นใช้ได้ทั้งภายในร่างกายสิ่งมีชีวิตและภายนอก
. (What is the
present attitude of physiology to the question we may take for it, the word of
its past master Sir Charles shaking. According to sharing, there is no boundary
between the animate and the inanimate the same laws of physics and physical
chemistry hold within the living body as outside.)
การสืบสวนที่ต้องระแวดระวังมากที่สุดของกระบวนการทั้งหลายทางตรรกะฟิสิกส์ในเส้นประสาทในสมองได้เผยให้เห็นว่าไม่มีกลไกจุดเชื่อมตอใดที่จิตเข้าไปควบคุมหรือส่งผลกระทบโดยตรงกับสสาร/วัตถุ.
ตัวจิตเองโดยแท้, นั่นเป็นโดยธรรมชาติอย่างยิ่งฃของตัวมันเองแล้วไม่สามารถเล่นเปียโนได้.
จิตเองโดยแท้แล้ว, ไม่สามารถเคลื่อนไหวนิ้วในมือหนึ่งได้เลย. (The most careful investigation of the
physiological processes in the nerve in the brain reveals no leverage whereby
mind could take direct influence on matter. Mind per se,
that is by its very nature cannot play the piano. Mind per se, cannot move a
finger of a hand.)
สิ่งนี้ทำให้เรามองว่า
ร่างกายของเรามีความอัตโนมัติหรือไม่เป็นอัตโนมัติ
เหมือนกับวัตถุไร้ชีวิตชิ้นอื่นๆ, ไม่ว่าสิ่งประดิษฐ์,ใดนทางกลไกใด, ทางเคมี,
ทางไฟฟ้า. เพียงแค่ว่ามันซับซ้อนกว่าเครื่องจักรที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นที่ว่าชาญฉลาดที่สุดแล้ว.
(This leaves us with the outlook that our body is as automatic or
non-automatic as any inanimate piece of matter, any mechanical, chemical,
electrical contrivance. Only infinitely more complicated than the most
ingenious man-mad machine.)
คำถามนี้จึงถูกส่งต่อจากศาลแห่งจิตวิทยาไปยังศาลแห่งฟิสิกส์และเคมี.
หากพิจารณาในชั้นศาล เพื่อรักษาแนวบรรทัดฐานที่คล้ายคลึงกันไว้ชั่วขณะ, มีผู้ทรงคุณวุฒิไม่ใช่ผู้พิพากษานั่งอยู่ข้างผู้พิพากษา,
กล่าวคือ
ตัวตนอันกระจ้อยร่อยของเราเองที่รู้สึกรังเกียจที่จะส่งต่อให้กับหุ่นยนต์กลไกอัตโนมัติ.
(The question is thus referred from the tribunal of psychology to
that of physic and chemistry. But in the tribunal to keep to the similar for a
moment, there sits by the side of the judges a non-jurisprudent Assessor,
namely our own little self which finds it distasteful to pass on automata.)
ในตอนนี้, ฟิสิกส์พูดว่าอย่างไรถึงมัน,
สถานการณ์นั้นค่อนข้างพิเศษประหลาด. จากตอนแรกรเมต้นที่สุดของวิทยาศาสตร์ฟิสิกส์,
เราได้พบกับ ความเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่า
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นถูกควบคุมไว้ด้วยกฎเกณฑ์ที่ละเมิดมิได้. ดังนั้น,นั่นคือเหตุให้เกิดเหตุการณ์ทั้งหลาย,
รูปร่างทั้งหลาย, และลำดับเหตุการณ์ทั้งหลายอันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหลีกเลี่ยงได้อันยไม่มีที่สิ้นสุดของเหตุและผลลัพธ์.
(Now, what does physic
says to it, the situation is peculiar. From the earliest beginnings of physical
science, we meet with a firm conviction that everything that happens is
governed by inviolable laws. So, that the cause of events, forms, an inevitable
and all alterable infinite sequence of causes and effects.)
นักฟิสิกส์อะตอมรายแรกคือ
ดีโมเครตัส, ผู้อยู่ร่วมสมัยของโสกราตีสในศตวรรษที่ห้าก่อนคริสตศักราช
จากบันทึกเชือกปม (คิปุ) ชุดใหม่ มีคำกล่าวหลงเหลืออยู่เพียงสองคำเท่านั้น. หนึ่งนั้นคือคุณปฏิเสธที่จะเชื่อว่า
ดวงอาทิตย์, ดวงจันทร์ และดวงดาวทั้งหลายกำลังมีชีวิตอยู่และอื่นๆนั้น
ที่เกี่ยวข้องเราอยู่ในที่นี่ล นั่นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยปราศจากเหตุผล
แต่ทุกสิ่งเกิดขึ้นด้วยเหตุผลและด้วยความจำเป็น.
(The first atomic
physicist was Democritus3,
a contemporary of Socrates in the fifth century BC of new quipus only two
saying are preserved. One that you refuse to believe that Sun, Moon and stars are
living being and the other which concerns us here is, that nothing comes to pass
without a cause but everything happens by reason and of necessity.)
สิ่งนี้เขายืนยันรักษาไว้ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล และในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19. นักฟิสิกส์ทั้งหลาย. บรรดานักฟิสิกส์พร้อมที่จะรับรองหรือเห็นชอบกับความคิดเห็นของเขาอย่างเต็มที่., แต่ในวันนี้ได้มาถึง เหตุการณ์แปลกประหลาดนี้เกิดขึ้นสองครั้งภายในระยะเวลาสองพันห้าร้อยปี. นับเป็นครั้งแรกที่มีการเบี่ยงเบนอย่างเห็นได้ชัดจากความเชื่อเรื่องความตายตัวของเหตุการณ์ทางกายภาพ ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากยุคของเดโมคริตุสเพียงประมาณ 150 ปีเท่านั้น. (This he maintained in the the 5th century BC and towards the end of the 19th century AD. Physicists were fully prepared to endorse his opinion, but now comes to the peculiar thing twice within two and a half thousand years. There was a notable departure from the belief in the strictness SAT of the physical events the first time this happened only about 150 years after Democritus.)
เราทราบเรื่องนี้จากบทกวีคำสอนของลุกรีเชียส
ผู้ซึ่งเป็นกระบอกเสียงหลังมรณกรรมของอีปิคูรัส
ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตศักราช. ข้อเสนอแนะของพวกเขาไม่มีผลอะไรตามมาเลย
และมันก็ถูกลืมไปแทบจะสนิท. (We gather this from the didactic poem of
Lucretius4 who was the
posthumous mouthpiece of Epicurus, who lived in the 4th century BC.
Their suggestion had no consequences it was all but forgotten,)
ครั้งที่สองก็คือ, ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่แน่นอนของการเชื่อมโยงในห่วงโซ่ของเหตุการณ์ทางกายภาพนั้น
เพิ่งจะถูกตั้งข้อสงสัยเป็นครั้งแรกเมื่อ 30 ปีที่แล้วโดย ฟรานซ์
เอกซ์เนอร์ ในปีต่อๆมา. (The
second time, the strictly costs of linkage in the chain of physical happenings
was thrown into doubt, was only 30 years ago by France Exner in year.)
4 https://www.britannica.com/biography/Lucretius
เกือบ 10 ปีถัดมานั่นคือเกือบ
20 ปีจากวันนี้, การไม่เชื่อเรื่องเหตุและผลอย่างเคร่งครัด
ได้กลายเป็นส่วนสำคัญของสิ่งที่คุณอาจเรียกว่าความเชื่อใหม่ ในวันนี้ได้ ซึ่งนักฟิสิกส์ส่วนใหญ่ยอมรับและเรียกว่า กลศาสตร์ควอนตัม. (About 10 years later that is
about 20 years ago from today, the disbelieve in strict causation became part
and parcel of what you might call the new creed now adopted by most physicists
and called Quantum Mechanics.)
ทั้งสองครั้งที่มีการกล่าวอ้างว่าความสัมพันธ์เชิงสาเหตุอย่างเคร่งครัดได้พังทลายลงในขอบเขตของวิชาฟิสิกส์,
ได้รับการยกย่องว่าช่วยขจัดอุปสรรคในการทำความเข้าใจความเคลื่อนไหวโดยธรรมชาติของสัตว์และมนุษย์. (Both times the alleged
breakdown of strict causality in the domain of physics,
was hailed for removing the obstacle in our understanding the spontaneity of
the movements of the animals and of men.)
ในความเข้าใจถึงเจตจำนงอิสระดังที่เมื่อมักจะเรียกมันเช่นนั้นกันอยู่เสมอ.
มาดูกันว่าข้ออ้างนี้สมเหตุสมผลหรือไม่ สมมติฐานตามรายงานของเดโมคริตัสนั้นเรียบง่ายมากจริง
ๆ เขาเพียงแค่ระบุว่าอะตอมเบี่ยงเบนไปเล็กน้อยมากในแบบที่ไม่มีทางกำหนดล่วงหน้าได้อย่างสิ้นเชิง,
ในวิธีที่คาดไม่ถึงจากเส้นทางที่คุณคาดว่าพวกมันจะเดินตามจากสมมติฐานของกฎทางกายภาพที่เคร่งครัด
ไม่มีทฤษฎีเรื่องการเบี่ยงเบนถูกเสนอขึ้นมา. (In
understand free will as when usually calls it. Let us see whether this claim is
justified the hypothesis as reported by Democritus was very simple indeed. He
just states that the atoms do swerve in a very small but entirely undetermined,
an unforeseen way from the courses you would expect them to take from suppose
strict physical laws. No theory of the swerves is offered.)
นี่เท่ากับเป็นการบอกว่ากฎที่เข้มงวดนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องสมมติที่มีไว้เพื่อสร้างอำนาจ
[ให้]
เส้นทางของอนุภาคมีความไม่แน่นอนหรือมีความยืดหยุ่นอยู่บ้างเล็กน้อยในบริเวณรอบๆ
เส้นทางที่ถูกกำหนดขึ้นมาอย่างสมมติ. (This
amounts to saying that the strict laws are only figments there to empower path of
the particle is to a small extent arbitrary in the neighborhood of the
fictitiously prescribed path.)
ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลที่จะคาดเดาว่า
ความบังเอิญหรือความไม่มีแบบแผนเล็กๆ น้อยๆ ของอะตอมแต่ละตัว
ร่วมมือกันทำให้เกิดความบังเอิญหรือความไม่มีแบบแผนที่ปรากฏให้เห็นในพฤติกรรมของสัตว์และมนุษย์. (It is not illogical to surmise
that the several little arbitrariness eases of the single atoms collaborate to
bring about the apparent arbitrariness in the behavior of the animals and the
men.)
สิ่งที่ ลูครีทิอุส
(Lucretius) ลืมไปก็คือ เขาไม่ได้อธิบายอะไรเลย
เขาไม่ได้แก้ปัญหาใดๆ เขาเพียงแค่ผลักปัญหาให้กลับไปอยู่ที่อนุภาคขั้นพื้นฐาน ซึ่ง
ณ จุดนั้น ปัญหาจะกลายเป็นเรื่องที่ยากจะรับมือหรือทำความเข้าใจมากยิ่งขึ้นไปอีก. (What Lucretius forgets is that he
has explained nothing he has solved no problem. He has only referred the
problem back to the ultimate particles, where it has become much more difficult
to grapple.)
ด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายที่เรียบง่ายและเป็นธรรมชาติที่สุด,
การเคลื่อนไหวของร่างกายที่ง่ายและเกิดขึ้นเอง
เช่น การยกแขนของผม จะต้องอาศัยการร่วมมือกันอย่างเป็นระบบของอะตอมเดี่ยว ๆ
นับพันล้านตัวในวิถีที่เบี่ยงเบนไปอย่างไร้ทิศทางแน่ชัด
หากพวกมันจะทำให้เกิดการกระทำที่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว. (With the simplest spontaneous
bodily movement, say the lifting of my arm would require
the planned column oration of billions of single atoms in their undetermined
swerves if they should bring about the integrated action.)
ในฟิสิกส์สมัยใหม่
การปฏิเสธเรื่องความเป็นเหตุเป็นผลแบบเคร่งครัด
มีลักษณะที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงในสองประการ ประการแรก
ไม่ใช่เรื่องของการเบี่ยงเบนเพียงเล็กน้อยจากกฎการเคลื่อนที่อันแม่นยำที่สมมติขึ้นมา
แต่พฤติกรรมของอนุภาคดั้งเดิมอย่างอิเล็กตรอนนั้นมีความเป็นความน่าจะเป็นและไม่เป็นตามที่กําหนดให้ไว้เดิมอย่างแท้จริง. (In modern physics the denial of
strict causation is of entirely different nature in two respects first there is
no question of only small departures from a fictitious exact law of motion the
behavior of primal particles as electrons.)
ตัวอย่างเช่น,
ระบบอะตอมขนาดเล็กที่ประกอบด้วยอนุภาคเพียงไม่กี่ตัว
ปัจจุบันถูกคาดหมายว่ามีความไม่แน่นอนและคาดเดาไม่ได้ทั้งหมด
ซึ่งอยู่ในขอบเขตความไม่แน่นอนที่กว้างมาก. เป็นที่คิดกันว่า
ในยามที่เราต้องเลือกทางเดินที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงหลายๆ ทาง ในทีนี้เปรียบเหมือนการพูดในความหมายเสมือนกับการเดินทางของอนุภาคหนึ่ง.
(For instance, of small atomic systems composed of only a few of them
is now supposed to undetermined and unforeseen all within a wide margin of
uncertainty. It is thought that in times we have to follow a particle the
choice between several entirely different courses to take let this for the
moment be figurative speech meaning.)
มีเพียงสิ่งเดียวคือ
ไม่มีสิ่งใดในสถานการณ์ที่ถูกสังเกตการณ์ที่ชี้ชัดหรือกำหนดทิศทางได้,
ว่าตัวอนุภาค – จะกระทำ. แต่อีกด้านหนึ่ง
สถานการณ์นี้ควรจะกำหนดสถิติของทางเลือกที่เป็นไปได้ต่างๆ
ภายใต้สถานการณ์เดียวกันให้มีความแม่นยำอย่างเข้มงวด. (Only that nothing in the
observed situation determines the course, the particle act – will it takes. But
on the other hand, the situation is supposed to determine with rigorous
precision, the statistics of the various possible choices given the same
situation.)
อนุภาคจะซ้ำรอยเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เช่น ใน 2/3 ของกรณีทั้งหมดจะไปทางหนึ่ง และใน 1/3 ของกรณีจะไปอีกทางหนึ่ง
และทำนองเดียวกันเมื่อมีเส้นทางให้เลือกมากกว่าสองทาง. (Over and over again the particle
will for instance in exactly 2/3 of the cases follow one course in one-third of
the cases the other one and similarly when there are more than two courses to
follow.)
อีกครั้ง, เช่นเดียวกับเมื่อ
2,000 ปีที่แล้ว
มีข้อเสนอแนะว่าการละเมิดหลักความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลอย่างเคร่งครัดนี้, เปิดช่องให้เห็นการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของทั้งในสัตว์และในมนุษย์
คำกล่าวอ้างนี้ในตอนนี้มีความชอบธรรมแล้วหรือยัง ฉันคิดว่าไม่
เพราะมีข้อโต้แย้งที่สำคัญยิ่งจากวิชาฟิสิกส์, จากทางจิตวิทยาและจากทางปรัชญา,
จากจิตวิทยา และจากปรัชญา. (Again, the same as
2,000years ago it has been suggested that this breach of strict causation,
leaves room for the display of the spontaneous movements in the animals and in
man is this claim now justified I think not there are great objections from
physics, from psychology and from philosophy.)
จากมุมมองทางฟิสิกส์
หากตัวเราหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือแม้แต่ตัวฉันเอง
สามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างอิสระจากเศษเสี้ยวเวลาอันน้อยนิด,
ที่เหลืออยู่สำหรับอิเล็กตรอนเดี่ยวตัวนั้น. การกระทำดังกล่าวถือเป็นการฝ่าฝืนทางสถิติเมื่อพิจารณาในภาพรวมจากกลุ่มกรณีที่คล้ายคลึงกันเป็นจำนวนมาก
ซึ่งมีความร้ายแรงเท่ากับหรือแย่กว่าการฝ่าฝืนกฎแห่งความระมัดระวังอย่างเคร่งครัด. (From physics, if the
individual or it’s mine or what now could make free use of the trice left to
the single electron. This would infringe the statistical law when a synoptic
view of many similar cases is taken this is as bad or as good as a breach of
strict precaution laws.)
หากเราละเว้นกฎฟิสิกส์ในร่างกายที่มีชีวิต,
เราก็สามารถอธิบายทุกสิ่งได้. ผมได้กล่าวประเด็นนี้ไว้อย่างสั้นและรุนแรง
ซึ่งมันน่าจะสรุปได้อย่างเด็ดขาดในทั้งหมด. เพื่ออธิบายข้อคัดค้านทางฟิสิกส์
(หรือทางกายภาพ), ขอ ให้ผมตั้งข้อสังเกตว่า ค่าจี (G's) ที่เข้มงวดทางฟิสิกส์
ยอมให้เกิดความเกี่ยวพันซึ่งกันและกันของการเลือกที่กระทำโดยอิเล็กตรอนต่างๆ
ยกเว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ชิดกัน. ดังนั้น
จึงต้องสมมติฐานและมีข้อเสนอเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า, มีเซลล์ต้นแบบ (master
cell) และภายในเซลล์นั้นมีโมเลกุลต้นแบบ (master molecule), ซึ่งในที่นี้คือการเลือกใช้ระดับอะตอม จะเกิดขึ้นและเป็นตัวกำหนดการเคลื่อนไหวแบบฉับพลันของร่างกายทั้งร่าง
ซึ่งขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับสิ่งที่เราทราบเกี่ยวกับการทำงานของสมอง. (If we suspend physics in the
living body, we can explain anything. I put this point briefly and drastically
it could be clinched in all. To explain the physiological objection, let me
observe that physics strict G’s allows a mutual dependence of the choices taken
by various electrons unless they are close neighbors. What would therefore have
to assume and this has been proposed a master cell and within it a master molecule
and here the choice of the atomic scale would take place and would determine a
spontaneous movement of the whole body this is flatly contradicted by what we
know about the functioning of the brain.)
จำนวนเซลล์สมองที่ร่วมมือกันในกรณีเช่นนี้มีมหาศาล
และความคิดที่ว่าเซลล์เหล่านี้ควรจะถูกสั่งการอยู่เสมอโดยเซลล์นายเพียงเซลล์เดียวนั้น
แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่เหมือนกันทั้งหมด
การจะมองว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหลก็ยังถือว่าไร้สาระเกินไป,
แต่สมมติว่าคุณสามารถลบล้างข้อโต้แย้งนี้ได้,
นั่นอาจเป็นระบบกลไกที่ละเอียดอ่อนของการทำงานแบบส่งต่อ
ซึ่งจนถึงตอนนี้เราอาจจะยังค้นพบมันไม่พบ. (The number of brain cells cooperating
in such a case is enormous and the idea that they should always be said at work
by one master cell even if were not to be all the same one is ludicrous but
assume you could override even this objection that might be a delicate system
of a relay action which we may have hitherto failed to discover.)
ความเชื่อที่ว่า อิเล็กตรอนเพียงตัวเดียวหรือแค่ไม่กี่ตัว
สามารถเลือกการเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ,
ตามช่องว่างที่กฎฟิสิกส์ดั้งเดิมเปิดไว้ให้
และการเลือกนั้นทำให้ร่างกายของเราขยับตัวสูงขึ้นได้. (Then I am left
to believe that a single electron or very few of them, by making use of free
choice, the primitive laws of physics leave them should enact a movement of my
body higher this movement, is some time’s preceded by a long deliberation, a
careful and may be painful weighing of motives.)
ท้ายที่สุดแล้ว,
เรื่องนี้ก็ทำให้ฉันต้องยอมเปิดปากเอ่ยชื่อของคนที่ฉันลังเลมาตลอดว่าจะยอมบอกออกไปดีไหม.
มันไม่เพียงแต่ชัดเจนเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า
การพิจารณาล่วงหน้านั้นเกี่ยวข้องกับสมอส่วนที่กว้างขวาง ซึ่งมีเซลล์นับหลายพันล้านเซลล์
การเชื่อใจคุณว่ากิจกรรมนี้จะกำหนดการตัดสินใจในกลุ่มหลักของอิเล็กตรอนตามที่สมมติขึ้นนั้น
จะทำให้แผนการทั้งหมดพังไม่เป็นท่า. (This
ultimately disposed, let me say my mouth to open and to pronounce the name of a
person I hesitated to give away. It is not only obvious but actually indubitable
that the preliminary deliberations involve extended part of the brain, billions
and billions of cells trust you that this activity eventually determines the decision
in the supposed master group of electrons would entirely spoil the game.)
ประเด็นก็คือ,
พฤติกรรมของพวกเขานั้นควรจะได้รับการยกเว้นจากการถูกกำหนดด้วยเหตุและผลทางกายภาพ. หากคุณต้องการทำสิ่งนี้ต่อไป
คุณต้องพร้อมที่จะปล่อยให้กระบวนการคิดและการชั่งน้ำหนักแรงจูงใจทั้งหมด,
ถูกกระทำโดยกลุ่มอิเล็กตรอนนายใหญ่เพียงกลุ่มเดียว
โดยไม่มีกระบวนการทางกายภาพอื่นใดควบคู่ไปด้วย. นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว. (For the point was that, their
behavior was to be exempt from physical causation. If you want to keep this up you
needs must be prepared to let all the thinking and weighing of motives, be done
by the one master group of electrons alone and without any accompanying physical
process. This is absurd.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น