อลัน วัตต์ - มายาภาพของ เงิน, เวลา และอัตตา
The Illusion of MONEY, TIME & EGO - Alan Watts
https://youtu.be/dYSQ1NF1hvw?si=3NBTwMLt__nREiGb
เอาละ, ฉันมีคำแนะนำชนิดหนึ่งและนั่นก็เป็นเช่นที่จะว่านี้,
ก่อนที่เราตัดสินใจไม่ว่าที่จะช่วยรักษาดาวเคราะห์นี้ไว้ หรือทำลายมัน, เราควรหยุดชั่วขณะของการนิ่งเงียบ. (Well, I have a sort of
suggestion and that is this, that before we decide either to save the planet or
to destroy it, we pause for moment of silence.)
ฉันไม่ได้หมายความว่าการนิ่งเงียบแบบมืดมนอึดอัด
ที่ผู้ใดก็สังเกตเห็นเมื่อใครบางคนพูดเช่นดังเช่น บุคคลผู้มีชื่อเสียงได้เพิ่งเสียชีวิต
และเราจะได้สังเกตถึงชั่วขณะของการนิ่งเงียบในการให้เกียรติต่อเขา
และทุกคนก็ขมวดคิ้วและคิดถึงความคิดอันจริงจังเคร่งเครียด
ที่ไม่ได้นิ่งเงียบใดเลยทั้งสิ้น. ฉันหมายความถึงการนิ่งเงียบจริงๆ ที่เราหยุดการคิดและประสบการณ์ต่อความเป็นจริงดุจเช่นความเป็นจริงแท้จริง.
เพราะว่า, ภายหลังทั้งหมดแล้ว, ถ้าฉันคิดอยู่ตลอดเวลาทั้งหมด ฉันก็ไม่สามารถได้ยินอะไรคนใดอื่นที่จำเป็นต้องพูดมา. (I don’t mean that kind of grim
silence which one observes when somebody says such and such a famous person has
just died and we’ll observe a moment of silence in this honor and everybody
frowns and thinks very serious thoughts that’s not silence at all. I mean real
silence in which we stop thinking and experience reality as reality is.
Because, after all, if I think all the time I can’t hear what anyone else has
to say.)
และถ้าฉันคิดอยู่ตลอดเวลาและโดยการนั้น,
ฉันหมายถึงการพูดคุนอย่างพิเศษจำเพาะต่อตัวคุณเอง บางเสียงข้างในหัวกะโหลกของคุณ. ถ้าผมคิดอยู่ตลอดเวลา
ผมก็ไม่มีอะไรที่จะคิดอะไรอื่นนอกจากความคิดทั้งหลายนั้น. และดังนั้น, ฉันไม่เคยมีวันได้สัมผัสกับความเป็นจริงของโลก
ที่ในตอนนี้อะไรซึ่งเป็นโลกอันแท้จริง. บางผู้คนมีทฤษฎีที่ว่าโลกแท้จริงนั้นเป็นสสาร/วัตถุ
หรือกายภาพ ฉันบอกว่ามันทำด้วยสิ่งอะไรเช่นนั้น. ผู้คนอื่นก็มีทฤษฎีที่โลกความเป็นจริงเป็นจิตวิญญาณ
หรือจิตใจ แต่ฉันไม่ต้องการให้พวกคุณชี้มันออกมาว่าทฤษฎีทั้งหลายเหล่านั้นของโลกเป็นเพียงแค่แนวความคิดทั้งหลายของคำพูดทั้งหลาย.
(And if I think all the time and
by that, I mean specifically talking to yourself some vocally inside your skull.
If I think all the time I have nothing to think about except thoughts. And so,
I’m never in touch with the real world now what is the real world. Some people
have the theory that the real world is material or physical I say it’s made a
kind of a stuff. Other people have the theory that the real world is spiritual
or mental but I want you to point out that both those theories of the world are
concepts of words.)
และโลกที่แท้จริงไม่ใช่ความคิด
มันไม่ใช่ถ้อยคำ ความเป็นจริงคือที่ คุณจะค้นพบเอง. เพราะเช่นนั้น, นั่นถ้าคุณได้อยู่กับความเป็นจริง,
มายาภาพทั้งหลายทั้งหมดทุกชนิดได้หายไป และฉันจะอธิบายมายาภาพอันหลากหลายทั้งหลายนั้น
ไม่ได้มีอยู่ในความจริงประเภทนี้. เรามาเริ่มต้นด้วยบางอย่างที่ง่ายๆและลงมาบนโลกอย่างยิ่งกัน,
อย่างเช่น เงิน เป็นวิธีการที่มีประโยชน์อย่างยิ่งในทางบัญชี.
มันเป็นตัววัดความมั่งคั่งในหนทางเดียวกันกับหน่วยเป็นนิ้วทั้งหลายในการวัดระยะความยาว
และกรัม ในการวัดน้ำขนาดหนัก. (And
the real world is not an idea it is not words reality is you will find. Therefore, that if you get with reality all sorts of illusions
disappear and I will mention several illusions that have not this kind of
existence. Let’s begin with some very down-to-earth ones, like money. Money is
a very useful method of accounting. It is a measure of wealth in the same way
as inches are measures of length and grams measures of weight.)
คุณไม่สามารถกินเงินได้
คุณสามารถมีธบัตรดอลลาร์และใบหุ้นจำนวนมากมายมหาศาลอยู่บนยเกาะรกร้างว่างเปล่า
พวกเหล่านั้นก็ไร้ประโยชน์ใดๆต่อคุณ อะไรที่จำเป็นต้องการควรจะเป้นอาหารหรือสัตว์ทั้งหลายและเพื่อนสหายทั้งหลายมากกว่า.
เงินเป็นแค่อย่างง่ายๆคือตัวแทนถึงความมั่งคั่งในน่าจะเป็นรูปแบบเดียวกับเมนูเป็นตัวแทนถึงอาหารมื้อดินเนอร์.
มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่มีความผิดเพี้ยนทางจิตใจในแบบที่ว่า
พวกเราบางคนยอมมีเงินมากกว่าความมั่งคั่งที่แท้จริง. (You cannot eat money you could
have a fantastic quantity of dollar bills and stock certificates on a desert
island they would be useless to you what would need would be food and animals
and companions. Money simply represents wealth in rather the same way that the
menu represents the dinner. Only we are psychologically perverted in such a way
that we would some of us would rather have money than real wealth.)
แต่คุณก็รู้ว่า
คุณไม่สามารถขับรถห้าคันไปได้ในเวลาเดียวกั้นทันทีถึงแม้ว่ามันจะเป็นแคดิลแล็ค.
คนเราไม่สามารถอาศัยอยู่ในบ้านทมั้งพร้อมๆ กันหกหลัง
หรือกินเนื้อย่างสิบสองชิ้นในมื้อเดียวได้. คนเรามีความจำกัดในการบริโภคสิ่งต่างๆ
ดังนั้น นั่นจึงเป็นหนึ่งในความสับสนประเภทที่ฉันกำลังพูดถึงอยู่. (But
you know you cannot drive in five cars at once even though they be Cadillacs.
You cannot live simultaneously in six houses or eats 12 roasts of beef at one
meal. There is a limit to what one can consume. So, that’s one of the sorts of
confusions I’m talking about.)
อีกอันหนึ่งก็คือ
เราสับสนตัวเราเองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตชีวอินทรีย์ทั้งหลายกับความคิดของการมีตัวตน/อัตตา.
นั่นคือที่จะพูดด้วยแนวความคิดของตัวฉันเอง ที่ถูกเรียกว่าบุคลิกภาพหรืออัตตา
– Ego.
เราเป็นเช่นอะไรอย่างที่เราได้ถูกบอกมา. และมันเป็นสิ่งหยาบสุดโต่งและแนวความคิดที่ถูกจำกัดไว้ของตัวตนหนึ่ง
ของชีวอินทรีย์ที่โดดเด่นเป็นหนึ่งอย่างแท้จริง. และเราได้ไม่มีความสุขก็เพราะว่าเรากำลังคิดถึงแต่ตัวเราเองในวิธีนี้.
เพราะว่าเราคิดว่า เอาละ เฮ้อ เดี๋ยวเราก็จะตายอยู่ดี. (Another is that we confuse
ourselves as living organisms with our idea of ourselves. That is to say with
the conception of myself which is called the personality or Ego. We that is
what we have been told we are. And it’s an extremely crude and limited
conception of oneself of the actual unique living organism. And we get unhappy
because we’re thinking of ourselves in this way. Because we think well gee I’m
going to die.)
ฉันครั้งหนึ่งได้พูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้ที่มาหาฉันและได้พูดว่าเธอได้หวาดกลัวถึงการตาย และ เอ่อ
เราได้เข้าไปสู่การสนทนากันยืดยาว. ฉันได้พูดว่า, “อะไรที่คุณหวาดกลัวอะไรจริงๆหรือ?”
และเธอได้คิดมันจนถี่ถ้วนและเธอได้พูดว่า, “คุณรู้มั้ยว่าฉันกำลังจะหวาดกลัวต่อสิ่งนี้คือ
การที่ผ๔คนอื่นกำลังจะพ๔ดกันว่า. พวกเขากำลังจะพูดกันว่า เกิร์ทที่น่าสงสาร
เธอไม่น่าจะอยู่ไปได้อีกนานแล้ว. เพราะว่าคุณเห็นไหม, อะไรที่คุณคิดนั้นทั้งหมดคุณพึ่งพาอยู่กับใครผู้ที่จะเป็นคนบอกต่อคุณ,
ว่าคุณเป็น. (I once
talked to a woman who came to me and said she was afraid of death and uh we
went into it in a long conversation. I said, ‘What are really afraid of?’ And
she thought it over and she said, ‘You know what I’m going to be afraid of is
what other people are going to say. They’re going to say poor old Gurt she
couldn’t last it through.’ Because, you see, what you think you are is entirely
dependent on who people have told you, you are.)
คุณไม่ได้เป็นแบบนั้น. แล้วก็มีอีกสิ่งหนึ่งที่รบกวน, รบกวนดเราก็คือ
เวลา. ผู้คนส่วนใหญ่ในทุกวันนี้พูดว่า ฉันไม่มีเวลา, แน่นอนว่า, คุณไม่มี
เพราะว่าคุณไม่ทันระแวดระวังถึงปัจจุบันที่คุณรู้. เวลาเป็นตัวแทนที่แสดงถึงสิ่งบนนาฬิกาของคุณ
"ผ่านเส้นขนที่บางที่สุดเท่าที่จะบางได้โดยยังมองเห็นได้
และด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงคิดว่าปัจจุบันคือ (เสียงก๊อก/ติ๊กต็อก) แทนที่จะเป็น(เสียงฆ้องกังวาน/ช่วงเวลาที่ยาวนานกว่า.
(You’re
not that. Then another thing that bothers, bothers us is time. Most people
nowadays say I have no time of course, you don’t because you are not aware of
the present you know. The present is represented on your watch by a hairline
that is as thin as possible as is consistent with visibility and so everybody
thinks the present is, instead of.)
ในตอนนี้, ปัจจุบันคือเวลาที่แท้จริงเพียงอันเดียว
ไม่มี(เวลา)อดีตและมันก็ไม่มี(เวลา)อนาคต. และนั่นก็ไม่เคย/ไม่มีวันที่จะมี.
เรามักจะมองว่าปัจจุบันเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่อนาคตเปลี่ยนผ่านไปสู่อดีต. และเรายังทำอะไรในสิ่งที่เลวร้ายที่เราจินตนาการตัวเราเองว่าเป็นผลลัพธ์มาจากในอดีต.
และเราก็มักจะปัดความรับผิดชอบไปให้คนอื่นอยู่เรื่อย เหมือนตอนที่พระเจ้าเสด็จไปหาอาดัมในสวนอีเดน
และได้กล่าวว่า, “เจ้ากินผลไม้จากต้นไม้นั้นที่ซึ่งข้าได้ห้ามสูเจ้าไว้ว่าอย่ากิน.”
(Now, the present is the only
real time there is no past and there isn’t a future. And there never will be.
We think ordinary of the present as an infinitesimal point at which the future
changes into the past. And we also do a terrible thing we imagine ourselves to
be results of the past. And we’re always passing the buck over our shoulders
like when God approached Adam in the garden of Eden and said, ‘Hast thou eaten
of the fruit of the tree whereof I told thee thou shouldst not eat.’)
และอดัมได้พูดว่า, “ผู้หญิงที่ท่านมอบให้ข้าเธอได้ยั่วยวนข้าและข้าก็กินมัน.”
และพระเจ้าได้มองมาที่อีฟและได้พูดว่า, “เจ้าได้กินผลไม้จากต้นไม้ที่ข้าได้บอกกับเจ้าไว้แล้ว,
ว่าเจ้าไม่ควรไปกินมัน.” และเธอได้บอกว่า, “งูตัวนั้นได้ล่อลวงข้าปและข้าก็เลยกินผลไม้นั้น.”
และพระเจ้าด้วยหางตาเหลือบมองไปที่งูตัวนั้น, งูตัวนั้นไม่ได้พูดอะไร. (And
Adam said, ‘This woman thou gave with me she tempted me and I eat.’ And God
looked at Eve and said hast thou eaten of the fruit of the tree whereof I told
thee, thou shalt not eat.’ And she said, ‘The serpent beguiled me and I did eat.’
And God out of the corner of his eye looked at the serpent, serpent said
nothing.)
ดังนั้น, คุณเห็นมั้ย, เรามักจะปัดความรับผิดชอบกันอยู่เรื่อย
คุณไม่รู้หรอกว่าอดีตนั้นถูกกำหนดโดยปัจจุบันเปรียบเสมือนคลื่นน้ำที่ไหลย้อนกลับมาจากหัวเรือ.
ในตอนนี้, คลื่นใต้น้ำหลังเรือไม่ได้เป็นตัวขับเคลื่อนเรือ
เช่นเดียวกับที่หางไม่ได้เป็นตัวส่ายสุนัข แต่เราต่างก็มีข้ออ้างกันทั้งนั้น. (So, you see we’re always passing
the buck you don’t realize that the past is caused by the present as the wake
of a ship flows back from the prowl. Now, the wake doesn’t drive the ship any more
than the tail wags the dog. But we’ve all got excuses.)
แม่ของฉันเกิดอาการชัก/ลมบ้าหมูตอนที่กำลังตั้งท้องฉันอยู่
เอ่อ... พวกเขาเลี้ยงดูฉันมาไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่
และแล้วพวกเขาก็ไปที่แม่ของฉันแล้วพูดว่า เธอช่างประมาทเลินเล่อกับลูกของเธอเองได้อย่างไรกัน.
และแม่ก็พูดว่า, “เอาละ,เป็นพ่อแม่ของฉันเองที่เลี้ยงดูฉันมาด้วยวิธีแบบนี้เหมือนกัน.”
ดังนั้นทุกคนก็โยนกลองต่อๆกันไปแต่ความจริงของเหตุนี้ทั้งหมดเริ่มต้นตรงนี้.
นี่เป็นอะไรที่การสร้างสรรค์บังเกิดขึ้น. และคุณก็กำลังทำมันและจะไม่ยอมรับมัน
เพราะว่า, แน่นนอนละ, คุณคือพระเจ้าทั้งหลายทั้งหมดแปลงร่างมา, จีซัสได้ค้นพบมันและพวกเขาก็ตรึงกางดเขนเขาสำหรับการกล่าวเช่นนั้น.
(My mother had a fit while she
was carrying me in the womb uh they didn’t bring me up right and then they go
to the mother and say how is it you could have been so irresponsible with your
children. And she says, ‘Well, it was my parents didn’t bring me up right
either. So, everybody passes the buck but the truth of the matter is it all
begins here. This is where the creation begins. And you’re doing it and won’t
admit it because, of course, you’re all gods in disguise, Jesus found that out and
they crucified him for saying so.)
ดังนั้น,
นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจยากมากสำหรับชาวตะวันตก และโดยเฉพาะชาวอเมริกัน
เพราะพวกเราหมกมุ่นอยู่กับอนาคตมากเกินไป. เอาละ, การมีอยู่จริงในปัจจุบันนั้นดีกว่ามาก,
เพราะถ้าคุณไม่มีปัจจุบัน, การวางแผนอะไรไปก็ไร้ประโยชน์. เพราะเวลาที่พวกเขาออกกำลังกาย,
คุณจะไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อชื่นชมความดูดีของพวกเขา,
แต่คุณจะเอาแต่คิดถึงเรื่องอื่นอยู่. ดังนั้น, ทำไมเราถึงไม่รู้ตัวว่าเรากำลังใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
และทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง. (So,
you would this is a very odd thing for westerners to understand and
particularly for Americans because we are. We are so fixed on the future. Well,
do you much better to have a present because if you don’t, it’s useless to make
plans. Because when they work out you won’t be there to enjoy them, you’ll be
thinking of something else. So, we don’t we realize that we are living out of
now and throwing the past behind us.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น