กฤษณะ มูรติ - อะไรคือรากของความขัดแย้ง?
What is the root of conflict? | Krishnamurti
https://youtu.be/_NprcLUur2k?si=wDiZG5PA88qVF_Mo
ดังนั้น,
เราด้วยกันที่จะค้นหาออกมาอะไรคือเหตุของความขัดแย้ง. เหตุนั้น,
รากของมัน. และแน่นอน, ถ้าคุณยอมรับว่าความขัดแย้งเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้,
มันเป็นธรรมชาติ, สำหรับมนุษย์แล้วเป็นเวลาหลายพันศตวรรษแล้วเราได้มีชีวิตอยู่ในความขัดแย้ง,
ดังนั้นทำไมเราไม่ควรเป็นเช่นนั้นด้วย? นั่นคือประเภทของการโต้แย้งที่น่าจะเป็นมากกว่า,
ถ้าผมอาจจะพูด, ค่อนข้างจะงี่เงาและไร้ความสามารถ. (So, we are together going to
find out what is the cause of conflict. The cause, the root of it. And of
course, if you admit that conflict is inevitable, it is natural, for human
beings for the last millennia have lived in conflict, so why shouldn’t we also? That kind of argument is rather, if I may say, rather silly and
inept.)
แต่ถ้าใครสามารถเข้าไปสู่มันได้,
ตรวจสอบ, รับรู้, มีญาณหยั่งรู้เข้าไปในเหตุแห่งความขัดแย้ง,
และแล้วบางทีนั่นจะจบสิ้นลง. การค้นพบถึงเหตุ, มันไม่ได้เป็นกระบวนการวิเคราะห์.
(But
if one could go into it, examine, perceive, have an insight into the causation
of conflict, and then perhaps that will end. To discover the cause, it is not a
process of analysis.)
การวิเคราะห์เป็นการเปรียบเทียบเป็น,
มันไม่ใช่รึ? ผู้วิเคราะห์และผู้ถูกวิเคราะห์. ถูกต้องมั้ย? ใครคนหนึ่งผู้ที่พูดว่า,
“ฉันต้องค้นหาเหตุของความขัดแย้ง”, และแล้วเขาก็เริ่มต้นสืบสวนราวกับว่ามันได้เป็นบางอย่างภายนอกของตัวเขา,
แล้วเขากำการวิเคราะห์นั่น, ไม่ใช่ผู้วิเคราะห์คือผู้ถูกวิเคราะห์?
กรุณาเข้าไปในเรื่องนี้สักเล็กน้อยถ้าคุณจะทำได้. เรากำลังถาม: ไม่ใช่ผู้วิเคราะห์ – หรือถ้าจะอธิบายให้ต่างออกไป
– ผู้วิเคราะห์แตกต่างไปจากอะไรนั่นที่เขาวิเคราะห์หรือ? (Analysis implies, doesn’t it, the
analyzer and the analyzed. Right? The one who says, ‘I must find the cause of
this conflict’, and then he begins to investigate as though it were something
outside of him, then he analyses that. Is not the analyzer the analyzed? Please
go into this a little bit if you will. We are asking: is not the analyzer – or put
it differently – is the analyzer different from that which he analyzes?)
ใครคือผู้วิเคราะห์?
ต่างไปจากนักจิตวิทยาอาชีพ, จติตแพทย์, ในเรื่องนี้อะไรที่เรากำลังทำกันอยู่ในตอนนี้,
ก็คือทำความเข้าใจถึงเหตุแห่งความขัดแย้ง. ความขัดแย้งนั่น, เหตุนั่น,
นั่นต้องถูกวิเคราะห์หรือ? แล้วถ้าคุณกำลังวิเคราะห์เหตุนั้น,
แล้วใครคือผู้วิเคราะห์? ถูกต้องมั้ย? ผู้วิเคราะห์แตกต่างไปจากอะไรที่ถูกเขาวิเคราะห์หรือ?
คุณเข้าใจคำถามนี้ของฉันไหม? ฉันกำลังพูดอยู่กับตัวฉันเองหรือ? คุณสนใจจริงๆในทั้งหมดนี้หรือ?
(Who is the analyzer? Apart from
the professional psychologist, psychiatrist, in this what we are doing now, is
to understand the causation of conflict. Is that conflict, the cause, is that
to be analyzed? Then if you are analyzing the cause, then who is the analyzer? Right?
Is the analyzer different from that which he analyzed? Do you understand my question?
Am I talking to myself? Are you really interested in all this?)
Q: ใช่ค่ะ.
(Yes.)
K: อย่า,
ได้โปรด, อย่ามาเสริมกล้าให้กับผู้พูด. เขาไม่ได้มีคุณค่าต่อมัน. คุณสนใจจริงๆในทั้งหมดนี้หรือ?
(Don’t, please, don’t encourage
the speaker. He is not worth it. Are you really interested in all this?
Q: ใช่ค่ะ.
(Yes.)
K: ไม่, ได้โปรด., นี้เป็นที่จริงจังมากนะ, คุณเข้าใจไหม?
มันไม่ใช่เป็นแค่บางอย่างสำหรับหนึ่งชั่วโมง. มันเป็นชีวิตของคุณ. มันเป็นหนทาของคุณในการมีชีวิตอยู่,
คำถามทั้งปวงของความรัก, ความอ่อนโยน, ความห่วงใย, ความเสน่หา,
ทั้งหมดนั้นถูกเกี่ยวข้องอยู่ในเรื่องนี้. มันไม่ใช่เป็นแค่การเห็นพ้องกับผู้พูดที่กลายเป็นค่อนข้างพิกล. (No, please, this is very serious,
you understand? It is not just something for an hour. It is your life. It is your
way of living, the whole question of love, tenderness, care, affection, all
that is involved in this. It isn’t just agreement with the speaker which
becomes rather absurd.)
ถ้าคุณอย่างแท้จริง, ได้สนใจเชิงลึกในเรื่องนี้, ที่คือการจะค้นหาออกมาด้วยตัวใครผู้หนึ่งเอง,
ไม่ใช่จากผู้พูด, อต่โดยตนดเอง, ที่จะค้นหาออกมาถึงเหตุแห่งความขัดแย้ง. และเมื่อมีการค้นพบนั่นของเหตุ,
แล้วผลกระทบนั่นก้ได้หายไป เพราะว่าทั้งหมดนั้น – เหตุใดก็ตามสามารถที่จะถูกเปลี่ยนแปลงได้.
ถ้าใครผู้หนี่งปวดฟัน หรือ ปวดหัว, มันคือเหตุหนึ่ง. และเมื่อคุณค้นพบถึงเหตุของเรื่อง
โรคนั้นก้หายไป. (If you
are really, deeply interested in this, which is to find out for oneself, not
from the speaker, but for oneself, to find out the cause of conflict. And when
there is the discovery of the cause, then the effect disappears because all –
any cause can be changed. If one has a toothache or a headache, it has a cause.
And when you find the cause that disease disappears.)
เช่นเดียวกัน, ถ้าเราสามารถค้นพบถึงเหตุนั้น, หรือเหตุทั้งหลายนั้นของการที่ว่า
ทำไรเรามีชีวิตอยู่ในความขัดแย้งอันไม่มีที่สิ้นสุด, และการที่จะเจาะลึกลงไปในเรื่องนี้อย่างละเอียด,
ในใช่กระบวนการของการวิเคราะห์เปรียบเทียบทั้งหลายในการแยกกันระหว่างผู้วิเคราะห์กับผู้ถูกวิเคราะห์.
และเพราะเช่นนั้น, ในกระบวนการของการวิเคราะห์นั่น ก็ยังคงมีความขัดแย้งของตัวมันเอง.
ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจทั้งหมดนี้. (Similar, if we can find out
the cause, or the causes of why we live in perpetual conflict, and to delve
deeply into that, it is not a process of analysis because analysis implies a
division between the analyzer and the analyzed. And therefore, in that process
of analysis there is still conflict. I hope you understand all this.)
แต่ถ้าเราสามารถสังเกตได้ถึงข้อเท็จจริงของเหตุ,
ที่เรียกร้องความสนใจ, ห่วงใย, กระตุ้นเชิงลึกที่จะค้นหา, แรงดาลใจที่จะก้าวออกมาจากความขัดแย้งนี้
– นั่นต้องการพลังงาน. และการวิเคราะห์เป็นกระบวนหนึ่งของการสูญเปล่าพลังงาน.
ดังนั้น, มันเป็นไปได้ไหมที่จะสังเกตอย่างกระจ่างแจ้ง, รับรู้, มีญาณั้ศน์ภายในเจ้าไปสู่แหตุแห่งความขัดแย้งนั้น.
(But if we could observe the
fact, or come upon the fact of the cause, which demands attention, care, deep
urge to find out, passion to step out of this conflict – that requires energy.
And analysis is a process of wastage of energy. So, is it possible to observe
clearly, perceive, have an insight into the causation of conflict?)
ถ้าเราสามารถค้นพบเหตุแห่งความขัดแย้ง,
แล้วสิ่งนี้ได้หายไปด้วยกันทั้งหมด, ผลลัพธ์ที่เป็นความขัดแย้งดังกล่าว.
ดังนั้น, เรากำลังพยายาม – กำลังถาม, ไม่ใช่กำลังพยายาม – เรากำลังถาม: นี้เป็นเหตุคิดไหม? คิดขึ้นโดยตัวมันเอง. ให้ฉันได้อย่างแรกก่อน
– ผู้พูดกำลังนำเอาสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ออกมา, อย่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย,
เรากำลังที่จะตรวจสอบ, ว่าเหตุนั้นในสาระของความเป็นสิ่งคู่กันที่เรามี,
การแบ่งแยกออกมาระหว่าง อะไรคือฉัน? อะไรที่ฉันควรจะเป็น? (If
we can find out the causation, then this thing disappears altogether, the
effect which is conflict. So, we are trying – asking, not trying – we are
asking: Is the cause thought? Thought itself. Let me first – the speaker is
putting out these things, don’t agree or disagree, we are going to examine. Is
the cause this sense of duality we have, division between what I am, what I
should be?)
‘ควรจะเป็น’นี้ คือการฉายภาพความคิดออกมาก. นั่นไม่ได้เป็นหนทางที่ผู้ใดกำลังมีชีวิตอยู่,
หรือว่ามันเป็นที่เจ็บปวด, เพราะเช่นนั้น ใครที่ฉายภาพแนวคิดหนึ่ง,
แนวคิดของหนทางที่ดีกว่าของการมีชีวิต, อุดมคติหนึ่ง, หารปรับตัวให้เข้ากับอุดมคตินั้น,
และเพราะเช่นนั้นคือความขัดแย้ง. ความเป็นจริงกับอุดมคติ. นั่นเป็นเหตุ
– หนึ่งในเหตุแห่งความขัดแย้งหรือ? ซึ่งหมายถึงว่า เราไม่เคยเผชิญหน้าอย่างแท้จริงกับอัไรที่เป็น.
ถูกต้องมั้ย? มักจะย้ายหนีอยู่เสมอ หรือหลบหนี, จากการสังเกตอย่างแท้จริงถึงอย่างแท้จริง,
ความไร้สาระของชีวิตเรา, ความแปลกเฉพาะตัว, และอะไรอื่นทั้งหลาย. (The ‘should be’ is a projection of
thought. That is does not like the way one is living, or it is painful,
therefore one projects a concept a concept of a better way of living, an ideal,
and conforming oneself to that ideal, and therefore conflict. The actual and
the ideal. Is that the cause – one of the causes of conflict? Which means we
never face actually what is. Right? Always moving away or escaping, from
actually observing the actuality, the pettiness of our life, the
idiosyncrasies, and so on.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น