นิสารกะฑัตตา มหาราช - กับดักทางจิตวิญญาณของการเป็นคนดี
Spiritual Trap of Being Good | Nisargadatta Maharaj
https://youtu.be/VVBlXY4hGiQ?si=JPMG9d9QU3ilrBkL
กับดักทางจิตวิญญาณอันซ่อนเร้นอยู่
ในการเป็นคนดี (The Hidden Spiritual Trap of Being Good)
ในตอนนี้,
คุณกำลังยึดถืออยู่กับความภูมิใจอย่างลับๆ. คุณคิดว่านั่นเพราะว่าคุณปฏิบัติสมาธิ,
เพราะว่าคุณพยายามที่จะเป็นที่มีเมตตา, เพราะว่าคุณกำลังหลีกเลี่ยงที่จะทำร้ายใคร,
ว่าคุณกำลังทำความก้าวหน้าในทางจิตวิญญาณจริงๆ. นิสารกะฑัตตา มหาราชครั้งหนึ่งได้ชี้ถึงอะไรบางอย่างที่คอยทำให้ผู้จริงใจในการแสวงหายังคงหลับใหลอยู่นานยิ่งกะบโกรธ,
โลภ, หรือความปรารถนา. (Right
now, you are holding on to a secret pride. You think that because you meditate,
because you try to be kind, because you avoid doing harm, that you are making
real spiritual progress. Nisargadatta Maraj once pointed to something that
keeps sincere seekers asleep longer than anger, greed, or desire.)
เกือบไม่มีใครสงสัยมันเลยว่าเป็นเพราะมันซ่อนอยู่เบื้องหลังโฉมหน้าปรากฏทางจิตวิญญาณในตัวมันเอง.
อัตตา/ตัวตนนั้นไม่รังเกียจการยอมแพ้ต่อความปรารถนาด้านมืดของมันเอง
ตรายนานเท่าที่คุณปล่อยมันยังคงไว้อยู่ซึ่งอัตตา/ตัวตนเดียวกันอันซ่อนอยู่ข้างใต้.
ดังนั้นแล้ว, อะไรคือกับดักที่ซ่อนเร้นอยู่? คุณปรารถนาที่จะเป็นคนดี
คือกับดักทางจิตวิญญาณที่อันตรายมากที่สุด ซึ่งคุณจะได้เผชิญหน้า.
เราได้ถูกตั้งสภาวะเงื่อนไขมาตั้งแต่การเกิดในการที่จะแบ่งโลกไปเป็นกองๆทั้งหลาย, ดีและเลว,
ศักดิ์สิทธิ์และไม่ศักดิ์สิทธิ์. เมื่อคุณก้าวไปบนเส้นทางจิตวิญญาณ,
คุณก็นำสภาวะเงื่อนไขอันแน่นอนเดียวกันนี้ไปกับคุณด้วย. (Almost
nobody suspects it because it hides behind the appearance of spirituality
itself. The ego doesn’t mind giving up its dark desires, as
long as you let it play the role of the saint. It is perfectly happy to wear
white robes instead of worldly clothes because it remains the same ego
underneath. So, what is this hidden trap? Your desire to be good is the most
dangerous spiritual trap you will ever face. We are conditioned from birth to
divide the world into piles, good and bad, holy and unholy. When you step onto
the spiritual path, you bring this exact same conditioning with you.)
การแปลงร่างที่อันตรายมากที่สุดของอัตตา/ตัวตน
(The
Ego Most Dangerous Disguise)
คุณพยายามกำจัดตัวตนด้านมืดของตัวเอง
เพื่อสร้างตัวตนใหม่ที่ดีงามในทางจิตวิญญาณ. คุณพยายามที่จะฆ่าตัวตนด้านที่เลวร้ายของตัวเอง
เพื่อสร้างสรรค์ตัวตนใหม่ที่มีจิตวิญญาณอันดีงามขึ้นมา. แต่มหาราชได้ชี้ออกมาถึงข้อผิดพลาดร้ายแรงของเกมนี้.
ใครคือผู้ที่พยายามจะเป็นคนดี? มันก็คือจิต. ตัว”ฉัน”, อัตตา/ตัวตน.
โตรร้ายที่มีอัตตา/ตัวตนที่หนักอึ้ง. กระทั่งภาพของการเป็นนักบุญก็สามารถกลายเป็นการแปลงร่างที่ดีที่สุดของ
อัตตา/ตัวตน. (You
try to murder the bad version of yourself to create a good spiritual version.
You try to murder the bad version of yourself to create a good spiritual
version. But Maharaj pointed out the fatal flaw in this game. Who is the one
trying to be good? It’s the mind. The “I”, the Ego. A thief has a heavy ego. Even
the image of being a saint can become the ego’s finest disguise.)
เมื่อคุณพยายามที่จะเป็นบุคคลดี, คุณกำลังตอกย้ำมายาภาพที่ว่าคุณเป็น
บุคคลผู้หนึ่ง. คุณกำลังขัดเงาตัวละครนั้นในความฝันหนึ่ง,
หวังว่าถ้าคุณทำให้ตัวละครนั้นสมบูรณ์เพียงพอ, ในที่สุดความฝันจะต้องมีวันจบลง.
แต่ความสมบูรณ์แบบไม่ได้ปลุกตื่นคุณขึ้นมา. เพียงความตระหนักรู้เท่านั้นที่ทำ. (When you try to be a good
person, you are actively reinforcing the illusion that you are a person. You
are polishing the character in a dream, hoping that if you make the character perfect
enough, the dream will eventually end. But perfection doesn’t wake you up. Only
realization does.)
ลองจินตนาการว่าคุณกำลังนั่งอยู่ในห้องใต้หลังคาเล็กๆ
ที่มีผู้คนแออัด ของมหาราชในมุมไบ. ผู้แสวงหาที่จริงใจรายหนึ่งเข้าไปหาท่านและถามท่านว่า,
“มหาราช, เราควรพากเพียรทำตนให้บริสุทธิ์หรือไม่?” มหาราชตอบด้วยถ้อยคำอุปมาอันเฉียบคมดุจแพทย์ศัลยกรรม.
ท่านบอกว่า, “การจะเอาหนามออกจากเท้าของเจ้า, เจ้าย่อมใช้หนามอีกอันบ่งมันออกได้.
แต่เมื่อหนามอันแรกถูกบ่งออกมาแล้ว, เจ้าทำอย่างไรล่ะ? เจ้าโยนหนามพวกนั้นทั้งคู่ทิ้งไป.
เจ้าไม่ได้เก็บหนามอันที่สองไว้และสักการะสรรเสริญมันเพราะว่ามันได้ช่วยเหลือเจ้า.”
(Imagine you are sitting in
Maharaj’s tiny, crowded loft in Mumbai. A sincere seeker approaches him and
asks, “Maharaj, should we strive for purity? Shouldn’t we be virtuous to reach
the absolute?” Maharaj replies with a surgical metaphor. He says, “To remove a
thorn from your foot, you sue another thorn. But once the first thorn is out, what
do you do? You throw them both away. You don’t keep the second thorn and
worship it just because it helped you.)
สองหนาม ของมหาราช: เหนือ ความดีและความเลว (Maharaj’s Two
Thorns: Beyond Good and Bad)
นิสัยเลวและความปรารถนาพิษร้ายทั้งหลายของคุณ คือหนามอันแรก.
ความดีของคุณ, การฝึกจิตวิญญาณทั้งหลายของคุณ, คุณธรรมทั้งหลายของคุณ,
นั่นคือหนามที่สอง. ใช่, ใช้ความดีที่จะดึงเอาความมืดออกไป.
ใช้สบู่ที่จะล้างฝุ่นสกปรกออกไป. แต่ถ้าคุณเดินไปทั่วโดยมีสบู่คลุมติดอยู่ทั่วตัว,
คุณก็ยังคงไม่สะอาด. คุณต้องละทิ้งสิ่งเลว, และแล้วคุณก็ต้องสลัดทิ้งสิ่งดีนั้นไปอย่างไร้ปราณี.
ทั้งคู่คือแนวความคิด. ทั้งคู่เป็นของเวลาและอวกาศ. ทั้งคู่คือกุญแจมือ.
หนึ่งนั้นทำด้วยเหล็กขึ้นสนิม; อีกอันทำด้วยทองคำบริสุทธิ์.
แต่ทั้งคู่คอยทำให้คุณอยู่ในคุกเอาไว้. (Your
bad habits and toxic desires are the first thorn. Your goodness, your spiritual
practices, your virtues, that is the second thorn. Yes, use goodness to extract the darkness. Use the soap to wash away
the dirt. But if you walk around covered in soap, you are still not clean. You must discard the bad, and then you must ruthlessly discard the
good. Both are concepts. Both belong to time and space. Both are handcuffs. One
is made of rusted iron; the other is made of pure gold. But both keep you in
prison.)
สภาวะสัมบูรณ์สุด, สภาวะแท้จริงของคุณ, มันไม่ได้รู้จักดีหรือเลว, แค่เป็นเหมือนท้องฟ้าที่ไม่รู้ความแตกต่างระหว่างเมฆพิษและเมฆสวยงาม. มันอย่างง่ายที่ยึดกุมพวกนั้นทั้งรคู่เอาไว้โดยปราศจากการตัดพิพากษา. เมื่อคุณในท้ายที่สุดได้หยุดการพยายามที่จะเป็นคนดี, อะไรบางอย่างที่น่าตื่นตกใจและน่างดงามก็บังเกิดขึ้น. ความพยายามอันเหน็ดเหนื่อยในการรักษาภาพลักษณ์ทางจิตวิญญาณพังทลายลง. คุณหยุดควบคุมความคิดของตัวเอง. (The absolute, your true state, has no morality. It doesn’t know good or bad, just like the sky doesn’t know the difference between a toxic cloud and a beautiful cloud. It simply holds them both without judgment. When you finally stop trying to be good, something terrifying and beautiful happens. The exhausting effort to maintain spiritual persona collapse. You stop policing your own mind.)
การตื่นรู้ที่โพ้นเลยจาก
การเป็นคนดี (Awakening Beyond the Good Person)
คุณไม่ได้ปฏิบัติตามหลักศีลธรรมที่ถูกกำหนดขึ้นด้วยความกลัวในเรื่องกฎแห่งกรรม
หรือความปรารถนาในการบรรลุธรรมอีกต่อไปแล้ว. คุณกำลังกระทำมาจากสภาวะแห่งปัจจุบันขณะอันบริสุทธิ์ที่ไร้การปรุงแต่ง.
รักที่แท้นั้นไท่ดี. มันคือการยอมรับอย่างปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคือตัวคุณเอง.
คุณไม่ได้ช่วยพวกเขาเพียงเพราะว่ามันเป็นความดีหรอก. คุณช่วยพวกเขาเพราะว่ามันเป็นมือของคุณเอง.
ดังนั้น, จงทิ้งภาระหนักอึ้งแห่งความชอบธรรมที่คุณได้แบกเอาไว้เสียเถิด.
(You
are no longer acting out of a moral code dictated by fear of karma or desire
for enlightenment. You are acting out of pure unconditioned presence. True love
isn’t good. It is simply the undeniable recognition that the other person is
you. You don’t help them because it’s a good deed. You help them because it’s
your own hand. So, drop the heavy burden of your own righteousness.)
หยุดการพยายามที่จะทำความสมบูรณ์ให้กับมายาภาพ. ความเป็นจริงไม่ได้ถามเรียกร้องให้คุณเป็นบุคคลที่ดีขึ้น.มันถามเรียกร้องคุณที่จะค้นพบว่าคุณคือใครมาก่อนที่แนวคิดของการเป็นบุคคลฃดีได้ผุดอุบัติขึ้น.
อัตตา/ตัวตนนั้นสามารถอยู่รอดหลายปีของการปฏิบัติสมาธิ. แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถแอยู่รอดได้.
มองตรงไปอย่างใกล้ชิดขึ้นที่สิ่งหนึ่งข้างในคุณ ผู้ที่กำลังพยายามอย่างสิ้นหวังมากเหลือเกินที่จะเป็นคนดี.
และเฝ้าดูพวกเขาจากหายไปสู่ความเงียบสงัด. คุณไม่ได้เป็นคนดีที่คุณทำเช่นนั้น.
คุณแค่อยู่ในความนิ่งที่เฝ้าดูมันบังเกิดขึ้น.
(Stop trying to perfect the illusion. Reality doesn’t ask you
to become a better person. It asks you to discover who you are before the idea of
being person arose. The ego can survive failure. It can survive success. It can
survive years of meditation. But there is one thing cannot survive. Looking
directly for the one who is trying do desperately to become good. Look closely
at the one inside you who try so desperately to be good. And watch them vanish
into the silence. You are not the good you do. You are the stillness that
watches it happen.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น