กฤษณะ มูรติ - อะไรที่ปิดกั้นความหยั่งรู้?
What prevents perception? | Krishnamurti
https://youtu.be/2jhTof0Qiww?si=74wj3ErBeKwXDWcV
ดังนั้น,
อย่างภายบนอกนั้นมีซึ่งความไร้ระเบียบแบบแผนอย่างมหาศาลนี้,
และการสำแดงปรากฏอย่างสัมบูรณ์สิ้นของความไร้ระเบียบแบบแผนนี้ก็คือสงคราม,
การฆ่าซึ่งกันและกัน. และเรามีชีวิตอยู่ในความไร้ระเบียบแบบแผนนี้ด้วยเช่นกัน.
และความไร้ระเบียบแบบแผนนั่นได้ถูกนำขึ้นมาโดยผ่านกาลเวลา,
เราได้มีชีวิตอยู่กับมันมาหลายศตวรรษ, ดังนั้นเวลาในสาระสำนึกเก่าแก่ไม่ได้กำลังจะคลี่คลายแก้ไขมัน.
ดังนั้น, อะไรคือความหยั่งรู้/ญาณ? (So, outwardly there is this
immense disorder, and the ultimate expression of that disorder is war, killing
each other. And we also live in disorder. And that disorder is brought about
through time, we have lived with it for centuries, so time in the old sense is
not going to solve it. So, what is perception?)
คุณสามารถมองเห็นอะไรบางอย่างกระจ่างชัดได้ไหม,
ถ้าคุณมีอคติ? ชัดเจนเลยว่าไม่, ถูกต้องมั้ย? ถ้าคุณเป็นเฉพาะตน - ฉันได้เจ็บ,
กรุณาอย่ามาบอกสิ่งใดกับฉัน. ฉัน...ความเห็นทั้งหลายของฉันแรงมากเหลือเกิน,
ฉันได้คิดเรื่องนี้ออกมาและฉันติดอยู่กับอะไรที่ฉันคิดฺ. ปัจจัยทั้งหมดเหล่านี้,
ที่เป็นเฉพาะตน, ไม่ใช่ภววิสัย, กระจ่างชัด, ปิดกั้นความหยั่งรู้,
ถูกต้องมั้ย? (Can
you see something very clearly if you have prejudice? Obviously not. Right? If
you are personal – I get hurt, please don’t tell me anything. I…my opinions are
so strong, I have thought this out and I stick to what I have thought. All
these factors, which are personal, not objective, clear, they prevent
perception. Right?)
มันเหมือนกับการใส่แว่นตาสี. เลนส์ของคุณ, เลนส์ถ่ายภาพของคุณ,
พวกมันรับเอาภาพเข้ามาและพิมพ์มันลง
ไปบนฟิล์ม,
แต่ถ้าฟิล์มนั้นคงรูปภาพทั้งหลายนั้นไว้, มันก็ไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป – ถูกต้องมั้ย?
มันไม่สามารถรับเอาภาพทั้งหลายใดๆได้อีก. คุณเคยเข้าใจเรื่องนี้มั้ย? มันเป็นข้อจริงอย่างง่ายๆ.
ดังนั้น, อะไรที่เราทำคือเก็บรักษามันไว้, ที่คุณก็ไม่สามารถมองเห็นใดมากขึ้นอีก.
แต่ถ้าคุณเก็บมันมา, มองดูมันแล้ววางมันกลับไป, เสร็จสิ้นกับมัน.
นั่นหมายความว่าคุณต้องมีสมองที่ปลอดโล่ง, ตื่นตัวและแข็งแรง, ดังนั้นก็จะไม่มีอคติ,
ไม่มีอุปาทานกับสิ่งหนึ่งสิ่งใด. (It is like putting on colored
glasses. Your lenses, photographic lenses, they take the picture in and print
it on the film, but if the film retains the pictures, it cannot see any more –
right? It cannot take any more pictures. Have you understood this? it is a
simple fact. So, what we do is retain it, which is you can’t see any more. But
if you retain, look at it and put it back, finish with it. That means you have
to have a very clear, strong active brain, so there is no personal prejudice,
no attachment to a thing.)
เมื่อมีการหยั่งรู้/ญาณเช่นนั้น, ความหยั่งรู้/ญาณนั่นไม่ใช่เป็นปัจจัยของเวลา,
และเพราะเช่นนั้น เมื่อมีความไร้ระเบียบแบบแผน คุณเห็นมันได้ในทันที, เหตุนั้น,
และทั้งหมดของมันที่เป็นแบ่งแยก, มีการจบสิ้นมันลงในทันที, ซึ่งไม่ได้หมายความว่ามันจะดำเนินดำเนินต่อไปอีกครั้งและผุดขึ้นในวันข้างหน้า.
เมื่อใดที่คุณมองเห็นอันตรายหนึ่ง, งูพิษตัวหนึ่ง, คุณก็ไม่เล่นกับมัน. นั่นคือการสิ้นสุดลงของมัน.
แต่เราไม่ได้มองเห็นอันตรายเพราะว่าเรามีอคติเกินไป,
เรามีจิตใจคับแคบเกินไป, การข้องเกี่ยวกังวลอยู่กับตนเอง. (When there is such perception,
that perception is not a factor of time, and therefore when there is disorder
you see it instantly, the cause, and all the rest of it is division, there is
the ending of it immediately, which does not mean that it will continue again
and pop up the next day. When once you see a danger, a poisonous snake, you
don’t play with it. That is the end of it. But we don’t see the danger because
we are so prejudice, we are so narrow-minded, our own concern.)
ดังนั้น, ความไร้ระเบียบแบบแผนสามารถที่จะจบสิ้นลงได้
ไม่ใช่ในวันพรุ่งนี้, คือเดี๋ยวนี้. ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น,
จงสังเกตความไร้ระเบียบแบบแผนของตัวคุณเอง, มองว่าคุณสามารถมองเห็นความไร้ระเบียบแบบแผนหรือไม่,
หยั่งรู้/ญาณอย่างยิ่งต่อมันอย่างกระจ่างชัด, กับผลกระทบทั้งหมดของความไร้ระเบียบแบบแผนนั้น.
เมื่อคุณหยั่งรู้มันอย่างสมบูรณ์สิ้น มีการจบสิ้นลงของมัน. และความหยั่งรู้/ญาณนั่นก็ไม่ได้เป็นสิ่งเป็นไปได้ถ้าคุณมีอคติ,
ถ้าคุณเป็นอยู่แต่กับเฉพาะตน. (So, disorder can only end not
tomorrow, now. As you are sitting there, observe your own disorder, see whether
you can see that disorder, the very perceive it clearly, with all the
ramifications of that disorder. When you perceive it completely there is the
end of it. And that perception is not possible if you prejudiced, if you are
personal.)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น